‘Gonna be a darkness’, zongen The Jawhawks in 2018. Gelijk hadden ze, en vandaag werd het nóg donkerder. Jan Donkers, aartsvader van onze muziek, is er niet meer. Hij kon het dus tóch, definitief afscheid nemen. Na een ongebruikelijk lange radiostilte was hij ruim tien jaar geleden, zeventig inmiddels, opeens weer op de radio. Niet op een officiële zender, daar had Jan zijn buik van vol. Andersom ook, sinds de komst van de ‘zendercoördinatoren’, die alles wat geen honderdduizend luisteraars trok meedogenloos uitroeiden. Wat maakte het uit. Het ging erom dat Gonzo terug was. Voor de zoveelste keer. Want het was niet Gonzo’s eerste return. Niemand kon zo slecht definitief afscheid nemen als Jan Donkers. In 1988 zongen De Boegies: ‘Hé Jan, toe nou Jan, nou is het wel mooi geweest Jan, lazer nou ’s op Jan, ga nou eindelijk die studio uit Jan, ach Jan, eens komt er een eind aan.’ Jullie hebben gelijk, zei Jan. Mooi geweest. Maar een tijd later was-ie daar weer. En gelukkig was alles zoals het was. ‘Kabaal en sentiment’, twee nummers achter elkaar, even vertellen wat het was en wat er komt, en voort ging het weer. Heerlijk, het eeuwige geklooi met tracks die niet de bedoeling waren en concertdata die nét even niet paraat zijn. Maar dan toch: ‘Be there or be square’. ‘Be content with your life, it might not get better,’ aan het eind van de uitzending. En altijd stond Gonzo garant voor een inspirerende mix van eerbiedwaardig oud en verrassend nieuw. Het recept dat liefhebbers van americana, roots, altcountry, rock’n’roll of hoe je het ook wilt noemen (Donkersmuziek dan maar), decennia lang de weg wees.
Van Joe Blow via Amigos de Musica, Sunday Morning Coming Down, Gonzo Radio, Double Play, Gonzo’s Last Stand naar Gonzo’s Return. Hele notitieboekjes raakten vol met namen en platen die Donkers draaide. Hij vroeg zich in zijn lange radiocarrìere meermaals af hoe lang hij nog door kon gaan met die kinderachtige rock’n’roll. Boeken schrijven, serieuze radio maken, lesgeven aan de universiteit, dát was wat volwassen mensen deden. Die gitaren, daar was hij nu te oud voor. Tot hij dertig jaar terug in een paginagroot artikel in de NRC uitlegde dat hij nóóit zou ophouden met deze muziek. Hij kon het niet laten. En hij zou het ook niet meer laten. Tot nu. Het ziet ernaar uit dat we dit definitieve afscheid serieus moeten nemen. Thanks, Gonzo.
20/04/2026 Permalink
Een triest bericht. Zo vaak naar zijn programma’s geluisterd, zo vaak nieuwe namen genoteerd. Hij is mede-verantwoordelijk voor zo’n 75% van mijn platencollectie.
Ook mooie boeken, over muziek en Amsterdam Noord.
Dank je wel, Jan.