We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die af en toe terugvallen tot kale, ingetogen folksongs. Nieuw is drummer Svante Sjöblom, die ook achter de kit zit bij Christian Kjellvander.
Tekstueel is dit geen vrolijke plaat. Jonsson schrijft openhartig en weinig optimistisch over schaamte, isolement en ongemak met zichzelf — beelden van eenzaamheid, lichamelijkheid en stilte keren steeds terug. Het is geen poëzie die troost zoekt; eerder een blik die naar binnen slaat en daar blijft hangen.
Give Up Together is geen album dat zich meteen opdringt. Het mist de directe impact van een hit, en wie er één keer doorheen luistert, blijft mogelijk met een wat vlak gevoel achter. Maar Jonsson heeft nooit op snelle indrukken gemikt, en dat is hier niet anders. Pas bij meerdere luisterbeurten beginnen de details zich te onderscheiden: de cello van Helena Arlock, de cornet van Bebe Risenfors, de gastzang van Alina Björkén op Winter of ’85/’86, de saxofoon van fotograaf Mats Bäcker op White Denim. Het is een plaat die tijd vraagt, en die tijd ook beloont.
Geen radicale koerswijziging dus, maar wel een Jonsson die zijn eigen formule verder verfijnt, met een wat zwaardere lading dan voorheen. Voor wie hem al volgde sinds zijn Thomas Denver Jonsson-tijd is dit verplichte kost — voor nieuwkomers een prima, zij het wat geduld vergend, startpunt.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie