Hier houd ik van. Kijk nu eens naar die hoes van Vampire Country (Playground Music Sweden) van Harriet Nauer. Op basis van die afgebeelde Colt zou je wellicht een album met stevige songs verwachten. Maar dat is niet wat de Zweedse singer-songwriter Nauer je op haar debuutalbum aanbiedt. Nee, het is folk. Folk noir. Folk die het beste genoten kan worden bij het vallen van de avond, met een glas op de bank en verder zonder afleiding. En misschien is dit ook wel de beste tijd van het jaar ervoor. Soms wordt Nauer vergeleken met Joan Baez of Joni Mitchell, en dat is op basis van haar stem en haar fingerpicking gitaarspel wel te begrijpen. De teksten van de tien nummers gaan vaak over donkere zaken, en dat levert een prettig contrast op met die lieflijke stem. Veel songs worden verteld vanuit het perspectief van een overleden persoon of een geest (Raven, Hollow). Meestal niet zo mijn ding, maar hier val ik toch wel voor. Dat komt ook doordat de melodieën zo meeslepend zijn. Het protestlied Ghost Town, met die heerlijke invallende percussie na een minuut. Hellrider begint met achterstevoren gespeelde gitaar, waarna een heel eenvoudig maar onheilspellend akoestisch gitaarmotief het overneemt. Met Northern Lights, waarin nog wordt gezongen over een “endless summer of my dreams” met een geliefde wordt het album wat positiever afgesloten. Er valt, kortom, veel te genieten op dit Vampire Country van deze originele artiest.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie