Op The Secret Of Being Kind (Grooveland), het derde album van de Haagse band Yellofox, word je continu een hart onder de riem gestoken. In de tien songs die het zestal ten gehore brengt, en die steevast aan de toehoorder gericht zijn, geven ze telkens weer de boodschap mee: ga door, je kunt op ons rekenen, het goede zal overwinnen. Dat is aardig en goedmoedig, en het is zeker belangrijk om in deze best moeilijke tijden moed te houden. Ook om anderen moed in te spreken en aardig te zijn voor je medemens. Maar ik word er ook een beetje recalcitrant van. Fuck it, ik hoef niet alleen getroost te worden. Er moeten ook mensen zijn die zeggen waar het op staat, die zich verzetten en een knuppel in het hoenderhok gooien. Nee, dat is misschien niet aardig van mij.
Dat daargelaten: The Secret Of Being Kind is een heerlijke plaat. Westcoast folkrock met een Hollands randje, en dat is best toepasselijk voor een Haagse band. Prachtige samenzang, een kippenvelmoment bij de fluitsolo in Maybe Tomorrow, en net als je denkt dat het allemaal misschien te zoet wordt, komt er een fijne elektrische gitaarsolo langs. De cello van Jorieke de Vet en de fiddle van haar zus Pauline doen hun werk en zijn meer dan alleen mooie details. Er is ook pedal steel, en gastmuzikant Paul Bond doet zijn ding op toetsen. Dit alles in een sublieme productie van Martijn Groeneveld. Ik krijg er maar geen genoeg van en geef me over: ja, ik zal wat aardiger zijn.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie