‘At once both strangely familiar and endearingly offbeat’ zegt Bandcamp over de muziek van This Is Lorelei. Inderdaad, lastig om hun album The Singer In My Band (Matador Records) nauwkeurig te identificeren. Die ‘singer’ en die ‘my’ zijn Nate Amos, een beetje bekend als hoofdman van de indieband Water From Your Eyes, maar ook wel weer bekend genoeg voor twee keer een zo goed als uitverkochte Paradiso-Tolhuistuin in februari 2027. Amos doet het zo’n beetje allemaal in z’n eentje: schrijven, zingen, spelen, produceren en vele, vele kilometers maken door de Verenigde Staten en de rest van de wereld; kijk maar naar de overvolle agenda op zijn voor de rest weinig informatieve website. Dat is ook waar de meeste liedjes over gaan – het enerverende bestaan onderweg, de bijzondere mensen die hij daarbij ontmoet, de vertrouwde maar toch altijd weer andere entourages die hij aantreft in de talloze zaaltjes, cafés en tuinen waar hij zijn kunsten mag vertonen. Hoewel This Is Lorelei muzikaal gezien alle kanten uitwaaiert, is bluegrass de rode draad op The Singer In My Band. Onverhuld in het titelnummer (met steun van vader en zus), meer als onderliggend raamwerk in veel andere songs, en dan met name in de vorm van dat heerlijk rammelende, ringelende gitaartje dat het hele album door te horen is.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie