De titel van Talking To The Dog (Scissor Tail Records) is gebaseerd op een quote van Hank Williams, die het schrijven van een liedje ooit omschreef als “just talking to the dog”. Heel veel gelijkenis met het oeuvre van de Hillbilly Shakespeare valt er overigens niet te ontdekken in de nummers die Alex Dupree hier brengt. Maar ontzettend goed is dit album wel. Dupree komt uit Austin, maar qua stijl is hij ook niet een typische representant van de hoofdstad van Texas. Het van een geweldige melodie voorziene New Meaning lijkt meer op de countrysoul van Riley Downing. I Could’ve Been Anyone begint met een bijna klassiek strijkje, waarna Stevie’s Fever wordt gekenmerkt door een wat zenuwachtig ritme, maar dan wel met gitaarlicks uit de swamps. Als van J.J. Cale. Zodiac opent met treurige viool van Jolie Holland. Er klinkt een piano en de elektrische gitaar maakt kleine trekbewegingen. Als Holland meezingt, valt te denken aan de duetten van Neil Young en Nicolette Larson op Comes A Time. Het stukje praatzingen (‘I wanna hold you and be free’) op You’re A Dog, Don’t Talk To Me houdt het midden tussen Willie Nelson en Chip Taylor. Het is een van de twee covers op het album. Naast deze compositie van Michael Hurley brengt Dupree ook nog een kale uitvoering van On Your Own Again van Scott Walker. De elektrische gitaar die op drift raakt op Room For One More had op een plaat van The Band kunnen klinken. De albums You Winsome, You Lonesome uit 2024 en vooral Thieves uit 2022 doen nauwelijks onder voor dit Talking To The Dog.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie