Ik heb wel een zwak voor Clark Paterson en ik kan eigenlijk niet zo goed aangeven waardoor dat komt. Is het zijn stem? Of de sfeer die hij oproept in zijn nummers? De Amerikaan bracht een paar maanden geleden zijn derde album uit: Are You Lonely Like Me? (eigen beheer). Het is niet zijn beste album, maar er valt toch een hoop te genieten. Bijvoorbeeld van het grappige It’s My Liver, waarop de zanger zelf wel uitmaakt of en hoeveel hij drinkt. In de recensie van zijn vorige album gaf ik al aan dat hij ernstige medische problemen heeft gehad. Nu zingt hij in From My Hospital Bed daarover en geeft aan dat je in dergelijke omstandigheden pas leert wie je echte vrienden zijn. Ook zijn vrouw verliet hem (al dan niet werkelijk, songteksten behoeven niet op werkelijkheid te berusten). In Put Me On A Train krijgt een vrouw onder uit de zak. Ze heeft hem verlaten, daarom: “Put me on a train, I can’t forgive her / Put me on a train that’s full of liquor”. Ik hou erg van dit soort ongenadige teksten. In Make Love wordt een ontluisterend beeld geschetst van een echtpaar van middelbare leeftijd dat de avonden zwijgend voor de tv doorbrengt. Ze luistert toch niet als hij iets zegt, en anders: “I wanna make love, you wanna make war”. Pfff.
Hoogtepunt is het heerlijk groovende Allergic To Work, waarin Paterson vocale hulp krijgt van Sierra Ferrell, met ook een fijne bijdrage van Billy Contreras op viool. De afsluitende cover van There’s A Light (van The Smiths) had van mij niet per se gehoeven, maar storend is het ook weer niet. De hoestekening is overigens van Abe Partridge.
Paterson is geen groot zanger, dat zou misschien wat mensen kunnen afschrikken. Maar luister eerst maar eens.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie