In de recensie van Eric Bolander’s vorige plaat, The Wind, schreven we dat de strijkers die hij in zijn songs gebruikt in eerste instantie helemaal niet opvallen. Op zijn nieuwe plaat, Can’t Get There From Here, ligt dat iets anders. An Introduction, waarmee afgetrapt wordt, is namelijk een kort stukje puur cello. En ook op andere nummers is het strijkwerk van Seth Murphy uitdrukkelijk(er) aanwezig, zoals in een van de prijsnummers Cold Men, dat Bolander schreef in protest tegen de slechte behandeling van mijnwerkers in zijn thuisstaat Kentucky. In het uitbundige en meeslepende Beggin’ For Change meer…

Tony Kamel, een naam waar je, als je ‘m op z’n Nederlands uitspreekt, best om kan lachen. Maar met Back Down Home, het debuut van Kamel, hoef je niet te lachen, hoor. Dit is heel degelijke southern americana, uitgebracht op het label van Bruce Robinson, The Next Waltz. Doet wel denken aan iemand als Grayson Capps. Een beetje hese stem en opererend in een reeks van stijlen, maar iets minder intens als Capps. Gulf of Mexico-muziek. De in Houston geboren Kamel zingt er ook over in Slow On The Gulf. Er wordt op die kustwateren ook gesurft natuurlijk, maar wat doe je als je dat met het meer…

Hé, een nieuw album van Sarah Borges. Ditmaal zonder haar begeleiders The Broken Singles. Tsja, die pandemie, hè. Voor dit nieuwe album ging Borges thuis in Boston, met een akoestische gitaar, in de kast zitten voor de rudimentaire opnames van 10 nummers. Die stuurde ze naar haar vaste producer Eric Ambel met het verzoek er echte songs van te maken. Hij zocht er de juiste mensen bij die hun bijdrages instuurden. Zo kwam met het nodige knip- en plakwerk het toepasselijk getitelde Together Alone (Membran) tot stand. En het is op deze manier nog best wat geworden. Je meer…

Kijk nu alleen al eens naar die hoes van The Architect (Garment District Records), die is toch prachtig? Alleen daarom al verdient David James Allen een ster. Nee hoor, die vier sterren komen de Canadees voor dit album volledig toe op grond van de songs die hij ten gehore brengt. Die zijn stuk voor stuk (10) de moeite waard. Laten we het rootsy pop noemen, maar dan wel behoorlijk rootsy. Allen had in zijn twintiger jaren behoorlijk wat met zichzelf te stellen, in psychisch opzicht. Die tijd ligt nu achter hem, hij is gelukkig, maar hij weet die ervaringen uit het verleden wel goed meer…

De naam van Roman Giberson staat op een affiche voor het Wild Hare Music Festival in Oregon, waar verder alleen maar interessante artiesten optreden. Die moest dus even gecheckt worden. Blijkt dat hij vorig jaar een album heeft uitgebracht dat de moeite zeker waard is. Op het festival staat hij als Roman Giberson & the Long Haul, maar het ongetitelde album (Loaded Trucker Music) staat gewoon op naam van Giberson zelf. Daarop staan 12 songs waarop hij laveert tussen country, rock en ja, ook countryrock. Een klein beetje zoals Chris Stapleton dat doet. En gelijk Stapleton zit er meer…

De wereld staat in brand. Turn Up The Heat, zo heet het nieuwe album van het Amsterdamse gezelschap Tennessee Studs. Het titelnummer dat begint als de soundtrack van een spannende western* maar al gauw overgaat in een soort Appallachian countryfolknummer, ziet meer op de ecologische uitdaging voor de aarde maar zou evengoed kunnen gaan over de manier waarop we de beschaving bedreigen met oorlog en terreur. Een mooie binnenkomer. De Studs bestaan uit een Zweed, een Amerikaan en drie Nederlanders. Na hun vorige album, See You Around (2016), heeft er één meer…

Twee jaar geleden bespraken we hier het 5-sterren soloalbum van Benjamin Tod. Nu is het de beurt aan Glory (Anti-Corporite Music) van de Lost Dog Street Band. Dat is de groep die Tod vormt met zijn levenspartner Ashley Mae (fiddle en zang) en Jeff Loops (staande bas). De 10 nummers, in 40 minuten, zijn allemaal van de hand van Tod en beschrijven zijn wederopstanding na diep in de put te hebben gezeten. Dat het geen makkelijke gang is geweest mogen wel duidelijk zijn. Uit het openingsnummer Until I Recoup (Glory 1): Hey say it ain’t easy I know that’s the truth/ That hard livin’ crown meer…

Wat hebben Schenectady, Baton Rouge, Los Alamos en Walla Walla met elkaar gemeen? Ze behoren, net als onder meer Galveston, Kansas City en Waikiki, tot de 50 Loneliest Places In The Nation waar Noel McKay is geweest. Daarmee bedoelt hij plaatsen waar hij is geweest zonder haar. Het is het openingsnummer van Blue Blue Blue (eigen beheer) van McKay. Deze Noel McKay zal bij de doorgewinterde americana-liefhebbers misschien nog bekend zijn van de McKay Brothers die in 2006 Cold Beer & Hot Tomales uitbrachten, een album dat hen dat jaar zelfs tot openers van het Utrechtse meer…