Gaf iemand nog een cent om de carrière van Ryan Adams, na het gedwongen terugtreden drie jaar geleden vanwege #metoo-beschuldigingen? Hij stond toen op het punt om binnen het jaar drie albums uit te brengen. Die werden teruggetrokken, de platenmaatschappij liet hem vallen en optredens werden afgelast. Uiteindelijk werden eind 2020 en in 2021 twee van de aangekondigde albums uitgebracht, met wisselend resultaat. Nu volgt ook het derde album, getiteld Chris (eigen beheer). Het is een eerbetoon aan de in 2017 veel te vroeg overleden broer van meer…

Vijf jaar geleden verraste Baptiste W. Hamon vriend en vijand met L’insouciance, een album waarop hij Franse chansons vermengde met americana. In 2019 volgde het uitstekende Soleil, Soleil Bleu waarop Hamon uit hetzelfde vaatje tapte. Nu ligt Jusqu’à La Lumière in de schappen. Na beluistering kunnen we constateren dat hij er geen nieuwe fans door zal bij krijgen en oude fans zullen er niet door afhaken. Met andere woorden: er vindt geen koerswijziging plaats. Er is ook, net als op de eerdere platen, weer een plekje ingeruimd voor één Engelstalig liedje en ook nu is er weer sprake van meer…

Fortysomething (Pedal Point), dat zal een behoorlijk gedeelte van de lezers bekend voorkomen. Ook  de Belgische Leen de Haes, die albums uitbrengt onder de naam Katy Too (naar een nummer van Johnny Cash), is inmiddels de 40 gepasseerd. Ze is in rustiger vaarwater terechtgekomen, zo horen we in het titelnummer. Ze heeft zich gevestigd in een town on the Pays Bas border en is niet meer de rusteloze zwerver van weleer (Wanderer). Dat die plaats Kalmthout is blijkt uit de (beetje flauwe) vertaling in The Fields Of Calmwood. Maar ook voor een veertiger meer…

In bluegrass-kringen is Molly Tuttle geen onbekende naam. In 2017 en 2018 werd ze als eerste vrouw door de International Bluegrass Music Association tot gitarist van het jaar gekozen. Beetje opvallend, want haar soloalbums tot dan toe waren geen pure bluegrassalbums. Meer indierock/bluegrass. Hoe dan ook, Tuttle wilde ook wel eens een echte bluegrass-plaat maken. En Crooked Tree (Nonesuch), die Tuttle met haar vaste begeleidingsgroep Golden Highway uitbrengt, komt inderdaad een stuk dichter bij pure bluegrass. Er zijn bovendien gastrollen voor Margo Price, Billy Strings, meer…

Mariposa Gold (Perpetual Doom) is het debuutalbum van Tommy & The Ohs. Bij beluistering lijkt het erop dat Tommy And The Ohs een typisch studioproject is. De nummers kennen teksten die weinig voorstellen maar die uitstekend gebruikt kunnen worden als kapstok voor 9 psychedelisch klinkende uitspattingen. Dat klinkt erger dan het is, want de uit Nashville afkomstige Thomas Oliverio (zang, gitaar en theremin!) houdt het wel allemaal binnen de perken. Het blijven liedjes. Je hoort puntige gitaarloopjes (met reverb en wah wah), jengelende orgelpartijtjes, en solo’s op meer…

Ha, een nieuw album van Clementine Was Right, het songwriting-verhikel van Mike Young. Can’t Get Right With Darkness (eigen beheer) heet het jongste werk. Bij de bespreking van de vorige plaat merkten we al op dat de teksten van Young redelijk onnavolgbaar zijn. Dat is op deze nieuwe plaat niet anders maar er zitten wel interessante vondsten tussen, zoals Your heart is just a tenant and that’s all that it is / Like a bluebird with a shotgun underneath your chin, gezongen in The Blood In Your Face. Young (gitaar, meer…

Voor de reeds lang trouwe lezers van deze website is Kelly Pardekooper geen nieuwe naam. De singer-songwriter maakte vooral in het eerste decennium van dit millennium indruk met de albums die hij uitbracht. Het is, denk ik, ook 15 jaar geleden dat ik in een sneeuwstorm een optreden van hem bezocht in de wouden van Hollandse Rading. De man is echter altijd muziek blijven maken, hoewel hij de laatste jaren zijn aandacht wat meer verlegde naar liedjes voor tv-series. In dit nieuwe voorjaar brengt hij echter weer een mini-album uit, getiteld Autumn (eigen beheer). Daarop 7 nummers, als vanouds meer…

Met het coversalbum Introcing Karl Blau had de muzikant uit het in de staat Washington liggende Anacortes veel succes in 2016. Hij kon er zelfs uitgebreid mee door Europa touren. Het was wel een afwijkend album in het oeuvre van de do it yourself-artiest, dat inmiddels al meer dan 50 albums omspant. Love & Harm (eigen beheer) is een soort vervolg op Introducing, ware het niet dat het hier een om album met hoofdzakelijk originele nummers gaat. Maar wel duidelijk met dezelfde sfeer, een sfeer die je zou kunnen krijgen door Charley Crockett deel te laten uitmaken van het oude Lambchop meer…