Eerder dit jaar schreven we in de rubriek roundup over Work: Part One waarop Walter Salas-Humara zijn eigen werk met The Silos recyclet. Een uitstekende collectie waarmee hij echter wel de indruk wekte dat de inspiratie om tot nieuwe dingen te komen aan het verdwijnen was. Niets blijkt minder waar. Explodes And Disappers (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een geweldig nieuw album van de man die al sinds halverwege de jaren tachtig actief is. Frisse melodieën die allesbehalve vermoeid klinken. Hij heeft er nog zin in. De Cubaanse meer…

Campfires On The Moon (Tonic Records) van de Canadees Rodney DeCroo heeft een lange tijd nodig gehad om te overtuigen. DeCroo zingt niet altijd geheel toonvast. En als dan Ida Nilsen op Stupid Boy In An Ugly Town ook soms net iets te hoog of te laag zit, moet je even doorbijten. Wie die moeite neemt, wordt beloond. Die hoort dwars door de nogal wankele arrangementen van akoestische gitaar, contrabas en piano DeCroo worstelen met het leven. En dan krijgt de imperfectie betekenis. Dan komt het gevoel dat al in songtitels als meer…

Toeval of niet, maar Rockingham, het solodebuut van BJ Barham, komt midden in de Amerikaanse verkiezingstijd uit. En in feite is dit ook een behoorlijk politiek getinte plaat, hoewel onduidelijk is of Barham, die bekend is als voorman en spil van American Aquarium, het ook als zodanig bedoeld heeft. De acht songs op de plaat schetsen namelijk een  donker beeld van het Amerikaanse platteland in het zuiden van de VS. In het titelnummer gaat het over de plaats waar zijn vader zijn geld moest verdienen als handelaar in auto-onderdelen. Een leven meer…

Gek ben ik op het geluid van een pedal steel, maar wat Rusty Blake op Weight Of The World van Western Centuries ervan maakt is eerder gekmakend. Overal blèrt hij doorheen en dat meestal op zo’n irritant vrolijke wijze. Less is more, zou ik zeggen. Het was in elk geval de druppel die de emmer deed overlopen en die ervoor zorgde dat het album met een boog in de prullebak belandde. Eerder al was ik gestruikeld over de kansloze, risicomijdende liedjes die het Amerikaanse vijftal op het album ten gehore brengt. Één nummer, nou vooruit,  meer…

Met liefst vier zingende frontmannen is afwisseling geen probleem voor The Buffalo Skinners. De Britse band speelt lekker losjes op Cease Your Dreaming (Loose Chat Records). Delta Blues is eigenlijk meer folkpop met prominente rol voor viool. Een beetje rommelig is het af en toe beslist, maar daardoor ook lekker ongedwongen. Alles wordt door elkaar gegooid, rock-’n-roll, folk, blues soul, country en noem maar op. Amerikaanse muziek is de basis, toch klinkt iets als If You Won’t Love Me, Somebody Else Will vooral als Engelse rootspop. En meer…

De wat koele pop van de uit Seattle afkomstige Amy Blaschke verwarmt ze in de studio’s van Los Angeles. Daar nam ze wederom onder productionele leiding van Brain Whelan Breaking The Blues (Bird On A Lyre Records) op. Dat is een plaat waarop ze ondanks de ellende als gevolg van de ziekte van Lyme de positieve kanten belicht. Daarvoor kruipt ze Under My Skin. Op Falling For The Moment komen heel voorzichtig trompetjes om de hoek kijken. Powerpop en folkrock gaan naadloos in elkaar over. De songtitels Exploding Roses en meer…

The Pilot and the Flying Machine (CRS) van Ben Bedford is americana van het deftige soort. Deftig op een manier zoals ook altijd de muziek van Joe Henry dat is. Spaarzame arrangementen zorgen voor rust en ruimte. Bedford nam het album op in een kerk in Springfield, Illinois, met technische hulp van David Sinko. Die werkte eerder samen met Punch Brothers, Yo-Yo Ma en Edgar Meyer. Namen uit americana, klassiek en jazz, stromingen die volledig tot hun recht komen op dit bijzondere album dat in vijf dagen tot stand kwam. Bedford (zang, akoestische meer…

John Doe nodigt ons uit voor een treinreis (Get On Board) onder de zinderende zon (Sunlight). The Westerner (Cool Rock Records/Thirty Tigers/Bertus) speelt zich af in Arizona. De trein wordt bevolkt door een nogal uiteenlopende groep mensen. Ze zijn allemaal op zoek naar een zonnestraal. Zo ook Doe. Halverwege het album komt die echter tot de constatering: ‘My heart’s in California, I’m alone in Arizona’. In onrust is Doe op zijn best en dat is op dit nummer het geval. Dat geldt nog sterker voor Go Baby Go. Dat botst alsof alles tegen meer…

Puur als Patsy. Cool als Cline. Dat is Soon Enough (Clubhouse Records/CRS) van Erin Rae and the Meanwhiles. Opgenomen in slechts twee dagen in Nashville. Live in de studio. Rae produceerde het album zelf met Michael Rinne, bassist bij Rodney Crowell. Haar stem heeft jazzy kwaliteiten. Ze zingt zuiver en geeft de noten volop lucht. Die worden opgepikt door steelgitaar of cello die ze optillen, zodat ze even in de lucht blijven hangen. Alsof de woorden in een ragfijn web zijn gevangen. De muziek ademt. Nergens kiezen Rae en meer…