Die nieuwe plaat van Tyler Childers, Snipe Hunter (RCA), is een interessante. “Eindelijk“, zou je bijna zeggen na het bijna geheel instrumentale Long Violent History, het driedubbele gospelproject Can I Take My Hounds To Heaven en het onnadrukkelijke Rustin‘ In The Rain. Voor deze nieuwe plaat riep Childers de hulp in van de befaamde producer Rick Rubin, die Childers klaarblijkelijk heeft gepushed om zijn grenzen nogmaals op te zoeken. Want Snipe Hunter vliegt alle kanten op, maar wel min of meer binnen de grenzen van de Appelachia waarmee Childers meer…

Vandoliers, het lekkere bandje uit Texas, hoort bij de absolute favorieten van de altcountry.nl-redactie. Hun drie voorgaande albums kregen vier welverdiende sterren: The Native (2017), Forever (2019) en The Vandoliers (2022). Hetzelfde lot is Life Behind Bars (Break Maiden Records) beschoren. Vergeleken met vroeger lijkt de stemming wat serieuzer en persoonlijker. Misschien ook omdat frontzanger Jenni Rose (verantwoordelijk voor de meeste teksten) intussen naar buiten is getreden als transpersoon, wat de leden van de band kennelijk heeft aangezet tot een meer uitgesproken meer…

Poëtisch taalgebruik waarvan de betekenis moeilijk te doorgronden is, kan nogal hoogdravend overkomen. Niet bij Jeff Finlin. Zijn woorden, uitgestoten met die stem van hem die scherp is als een zwaardvis, schetsen omstandigheden die veelal niet al te rooskleurig zijn. De onderliggende gevoelens maakt hij voelbaar zonder de emoties al te duidelijk te benoemen op Myth Of The Giver (Continental Song City). ‘Stumblin’ the path / To a new golden gate’, zoals op All Dolled Up Like Michigan. Hoop ondanks alles. ‘Knowing seems to take the place of doing / Since I done it all before / Show me how to meer…

In een recensie van Cry Alone (Excelsior Recordings) van Dawn Brothers zou je op een site over rootsmuziek zomaar de nadruk kunnen leggen op een nummer als Seven Year Itch. Op die compositie klinkt de Nederlandse band namelijk als een jongere versie van The Band. Jeugdiger dan die legendarische band ooit heeft geklonken en ook wat swingender. Maar eigenlijk is er geen moment op dit sterke album waarop ze als een zeefdruk van voorbeelden uit het verleden klinken. Dawn Brothers is een en al muzikaliteit, net als destijds dus The Band. Alsof het spelplezier nog van de smeltende gletsjer druipt meer…

‘We create to understand ourselves better’, verkondigde David Ramirez onlangs in een interview met Rolling Stone. Voor een singer-songwriter is dat op zich niet zo’n opzienbarende uitspraak. Navelstaren is niets nieuws in dat vak. Maar op All The Not So Gentle Reminders (Blue Corn Music) kiest de Texaan ervoor om niet te zwelgen in zelfbeklag. Ja, het gaat over zijn relatie die mislukte, maar hij wilde vooral plezier beleven aan het creëren van zijn nieuwste album. Om een rotperiode af te sluiten. Op het vijf jaar geleden verschenen album My Love Is A Hurricane deed hij ook al verslag van meer…

Er hangt altijd iets in de lucht op Ghosts In The Garden (Big Bean Music) van Kris Delmhorst. Wat het precies is? Moeilijk te zeggen. Is het een zekere dreiging of juist een larmoyante sfeer? Hoe dan ook, intrigerend is het zeker. En mooi opgenomen. Zoals opener Summer’s Growing Old, donker en traag, met op de voorgrond scherp gitaarspel. Het brengt een gevoel van vergankelijkheid. Delmhorst heeft het over ouder worden, vrienden en familieleden die wegvallen en de complexiteit van die levensfase. Als bepaalde zekerheden verdwijnen, kan dat overweldigend zijn. Tegelijk kan het tot nieuwe inzichten leiden. Over meer…

Allemachtig, wat begint Sounds Like… (Dear Life Records) van de uit Philadelphia afkomstige band Florry lekker. Want het bijna zeven minuten klokkende First It Was A Movie, Then It Was A Book is niets minder dan een Prairie School Freakout. Geen idee waar dat op slaat? Check dan het in 1988 verschenen album met die titel van Eleventh Dream Day. De zwalkende gitaarrock van die band uit Chicago heeft na al die jaren niets aan zeggingskracht verloren. Of dit Sounds Like… net zo lang mee zal gaan is nu nog niet te zeggen, maar voor het moment is het genieten van knarsende gitaarnoten waarbij meer…

Een trein komt denderend naderbij. Een gitaar is gevangen in een rauw en repeterend motief. Met die spannende combinatie aan geluiden opent Dogs (Seasick Records) van Cash Langdon. Die keerde onlangs terug van Washington D.C. naar Birmingham in Alabama waar hij opgroeide. Hij opent het album met het titelnummer waarop hij het heeft over de vele zwerfhonden op straat in een wijk van die stad waar hij zijn eigen hond ook uitliet. Het brengt een intrigerende geluidssculptuur, een pietsie rauwer dan de meeste alt-country. Niet zo gek dat er vergelijkingen worden getrokken meer…

De legendarische, magistrale Paul Siebel (1937-2022) begint langzamerhand gevaarlijk dicht in de buurt van vergetelheid te komen. Dat The Wildmans op hun nieuwe album Longtime Friend (New West Records) een van Siebels mooiste liedjes (Any Day Woman, van Woodsmoke And Oranges) coveren, is dan ook op zich al bijna genoeg voor vier sterren. Maar ook de rest van het album verdient alle waardering. De tweeling Elisha (gitaar, mandoline, zang) en Aila Wildman (fiddle, zang) komt uit Floyd, Virginia, midden in de Blue Ridge Mountains. Die rurale herkomst klinkt duidelijk door op Longtime meer…

Stan Lynch was van 1976-1994 drummer bij Tom Petty & The Heartbreakers. Daarna was hij vooral als songschrijver en producent actief. In die hoedanigheid kwam hij in contact met de Texaan Jon Christopher Davis. Lynch zou een album van Davis produceren, maar diens platenmaatschappij was ontevreden met het resultaat. Lynch zag geen enkele reden om een andere weg in te slaan omdat het materiaal van Davis volgens hem sterk genoeg was. Einde verhaal, totdat Lynch en Davis elkaar in Nashville weer tegen het lijf liepen. Lynch was eigenlijk bang dat Davis boos zou zijn, omdat hem meer…