Don’t Look Up is de science fictionfilm met sterrencast uit 2021, waarin mensen gemaand werden hun ogen te sluiten voor de ramp die op hen afkwam. Voor velen stond die ramp symbool voor de klimaatcrisis. Geen optimistische boodschap. Ringo Starr noemt zijn laatste album juist Look Up (Universal). Het titelnummer gaat over in het heden zijn en vertrouwen hebben: The future never comes and the past is past en Live to fight another day / Good thing are gonna come your way. Heel vrolijk worden we echter ook niet van deze plaat, die als Starrs countryplaat moet meer…

Points Of Light (Sonic Peach) is het negende album van de Canadees Noah Zacharin. Het is onze eerste kennismaking met zijn werk en het is er eentje waarbij je je afvraagt of zijn vorige albums net zoveel klasse hebben. En hoe je die dan al die tijd over het hoofd hebt kunnen zien. Afijn, we hebben het de laatste tijd al vaak geschreven: het aanbod is mega. Dit is hoe dan ook een prettige kennismaking. Zacharin slaagt er met rustig akoestisch gitaarspel op opener Ten Tons Of Road direct in indruk te maken. Hij fluistert soms bijna en de folkrock neigt een beetje naar de jaren 60 op dit nummer. 17 Minute komt als een meer…

De teksten op Oh Brother (Dead Ringers) van Dawes hebben een bittere bijsmaak gekregen sinds de branden in Los Angeles. De thuisstudio van Taylor Goldsmith ging in vlammen op. De woning van Griffin Goldsmith werd door de vlammenzee totaal vernietigd. Huizen van familie, vrienden en collega’s brandden ook uit. De broers traden deze week op in het tv-programma van Jimmy Kimmel en brachten daar een hartverscheurende versie van Time Spent In Los Angeles van het album Nothing Is Wrong. De woorden ‘that special kind of sadness’ kregen nog meer lading. Want nu is er zeker iets goed mis meer…

John McCutcheon (72) is met Field Of Stars (Appalseed Productions) al aan zijn 45e album toe. Hij is dus niets te vroeg met zijn debuut op altcountry.nl. Multi-instrumentalist, zanger en liedjesschrijver McCutcheon is al sinds de jaren zeventig actief in de voorhoede van de soort folkmuziek die vooral geassocieerd wordt met de Appalachen, het gebergte in het noordoosten van de VS waar ze zo gek zijn op muziek die rechtstreeks teruggaat op de Europese roots van veel bewoners van dat gebied. McCutcheons liedjes liggen, zoals vaak in deze traditie, prettig in het gehoor. Dat spoort niet altijd met de soms best grimmige meer…

De Harbortowne (Berkalin Records) die model stond voor het nieuwste album van Jim Patton & Sherry Brokus is Annapolis, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Maryland. Daar ging Patton in zijn jonge jaren naartoe om er met vrienden een beetje te donderjagen. Maar hij hecht er belang aan om te laten weten dat hij nooit een wapen droeg, zoals de hoofdfiguur in de titelsong. De meeste karakters in de verhalende liedjes van Patton zijn verzonnen. Vijf van de twaalf nummers schreef hij samen met Jeff Talmadge. De in woonplaats Austin, Texas, opgenomen plaat werd wederom geproduceerd door Ron Flynt, die ook meer…

Het is nauwelijks te geloven dat Eric Bibb al 73 jaar oud is. Kijk naar de hoezen van zijn albums en je ziet een man van een jaar of 40. De tijd krijgt geen vat op hem. Hoe doet hij dat? Is positief blijven zijn geheim? Luister naar In The Real World (Repute Records/Stony Plain/Proper) en die conclusie moet je dan bijna wel trekken. De in New York geboren bluesartiest zingt op Stealin’ Home over ‘joy in every bone’. Het handelt over honkballer Jackie Robinson die in 1955 de Dodgers naar de winst leidde tegen de New York Yankees. Daarmee won de club uit Los Angeles in het hol van de leeuw de World Series. Bibb meer…

Elke dag na schooltijd zette Dennis Jay de radio aan om naar de muziek van zijn vaderland te luisteren. Zijn vader diende in het leger en daardoor groeide de in Wisconsin geboren Jay op in Duitsland. Het is aan Armed Forces Radio Network te danken dat hij toch een gedegen Amerikaanse opvoeding kreeg. Hij hoorde er folkliedjes, cowboysongs, rhythm-and-blues en oude rock-’n-roll. Toen Jay ergens in de jaren 70 terugkeerde in Amerika begon hij zelf op te treden, solo en met band. Hij woont nu in San Antonio, Texas. Cowboy Rhythm (Waiting For Lester Records) werd geproduceerd door Lloyd meer…

Wat doen we met de hoesfoto? Maakt niet uit. Hierachter, buiten ergens, zie maar. Het is tekenend voor de haast achteloze manier waarop Chris Acker te werk gaat. Doe ik aan John Prine denken? Ach, ik ben vast niet de eerste. Ben ik in mijn aanpak niet bijster origineel? Dat is dan maar zo. Op zijn vierde album Famous Lunch (Gar Hole Records) houdt Chris Acker het muzikaal gezien simpel en qua teksten dicht bij huis. Paar gitaren, pedal steel, piano, bas, drums; liedjes over vriendin Laurie die ’s ochtends haar tanden poetst; zwemmen in je onderbroek; een eigenwijze rouwdouwer; rondscheuren in een oude, stinkende meer…

Met Moving Along (Interior Castle Music) van Lions In The Street gaan we rockend het nieuwe jaar in. Lions In the Street, gave naam trouwens, is een kwartet dat in Vancouver werd opgericht maar dat nu deels vanuit het Zuidcalifonische San Diego opereert. Op deze debuutplaat grossieren de mannen in Stonesy rockmelodieën. De stem en de manier van zingen van Chris Kinnon lijkt ook op die van Mick Jagger. Verder veel riffs, want de gitaar van Sean Casey is wel het meest bepalende instrument. Het is verre van origineel, maar is dat erg? Nee, als het maar goed gedaan is. En dat meer…

Tom Paxton ken je misschien van The Last Thing On My Mind en I Can’t Help But Wonder (Where I’m Bound), twee van de mooiste folkliedjes ooit. De man is inmiddels 84, maar wie weet hoe oud hij nog wordt, dachten producers Cathy Fink en Jon Weisberger – we wachten niet langer: tijd voor een tribute! En wat voor één: Bluegrass Sings Paxton (Mountain Home Music Company) kan zo door naar de jaarlijst. Eind jaren vijftig/begin zestig was Paxton actief in Greenwich Village in New York, waar hij bijdroeg aan de folkrevival van die tijd. Hij trad op met Bob Dylan, Dave Van Ronk en Mississippi John Hurt. Paxton zong meer…