Op Sweetheart Of The BQE (Short Stack Records) zingt Olivia Lurrie op meerdere nummers over haar bestaan in New York. ‘Yes I was born in the city, but I’m ready for the country’, klinkt het op City Girl, Country Dog. BQE staat voor Brooklyn Queens Expressway, de snelweg die de stadsdelen Brooklyn en Queens verbindt. Lurrie liep er vaak onderdoor op weg naar de studio. Ze groeide op in beide stadsdelen, maar met man en kind verhuisde ze recent naar Burlington in de noordelijker gelegen staat Vermont. Ze was er klaar voor, ook al zal ze ‘take out after midnight’ moeten missen. Maar ze zal vast en meer…

Het zal geen toeval zijn dat de hoesfoto van Craig Finns Always Been (Thirty Tigers) een kopie lijkt van die van Randy Newmans Little Criminals. Een directe verwijzing is weliswaar niet een-twee-drie te vinden, maar het zal bedoeld zijn als eerbetoon aan de meester van de superieure, knipogende observaties, druipend van nu eens milde ironie, dan weer bijtend sarcasme. We horen het terug in de trefzekere zeggingskracht van Craig Finn. Jarenlang was hij frontman van The Hold Steady, een band die zich erop toelegde muziek in te zetten als weermiddel tegen de maatschappelijke ellende van meer…

“I was half snake, half television.” Wat?! Waar gaat dit over? Dit is de eerste zin van Floodway Fall, het openingsnummer van Will Johnsons nieuwe album Diamond City (Keeled Scales). Veel duidelijker wordt het echter niet in de rest van het nummer. Deze tiende soloplaat van Johnson (voorheen bekend van Centro-Matic en South San Gabriel, en momenteel gitarist in Jason Isbells liveband) sluit naadloos aan bij zijn eerdere solowerk. Johnson nam de negen nummers op met een viersporen-cassettedeck en gebruikte daarbij een breed scala aan instrumenten. Vervolgens stuurde hij de opnames meer…

Kevin Dehan maakte honky tonk voor hippies, maar de Texaan met de artiestennaam Cactus Lee heeft die soms losjes aan Doug Sahm refererende stijl op zijn laatste albums ingeruild voor lofi indie folk. Cactus Lee (Western Vinyl) van de artiest zonder website moet het zonder titel doen, maar heeft wel een fraaie tekening van Robert Crumb als hoes. Verkrijgbaar op gekleurd vinyl en als cd. Vanzelfsprekend ook als download of via streamen te beluisteren. Er is toch wat country door de accordeon van Bukka Allen op Rabbit en Runaway. En op Got A Heart Like Rainwater Blues komt er een steelgitaar meer…

Veertien jaar duurde het voor Alison Krauss & Union Station weer eens met een nieuw album voor de dag kwamen. En het resultaat mag er zijn: op Arcadia (Down The Road Records) is technisch gezien werkelijk niets aan te merken – het vakmanschap druipt er vanaf. De opstelling is op één plaats gewijzigd: Dan Tyminski is als co-zanger vervangen door Russell Moore (tevens gitaar en mandoline). Verder horen we de vaste troeven Jerry Douglas (dobro, lapsteel, zang), Ron Block (banjo, gitaar), Barry Bales (bas, zang) en natuurlijk frontvrouw Krauss zelf op fiddle. De titel meer…

Lola Kirke is best tevreden met wat ze tot nu toe heeft bereikt. Ze maakt naam als actrice, auteur en singer-songwriter. Dan mag je je gerust een Trailblazer (One Riot Records) noemen. Maar ook een pionier moet zich verhouden tot de omgeving. Daarover zingt ze op meerdere nummers. Hoe ze zich als artiest moet gedragen; hoe aanwezig ze moet zijn; hoe ze om moet gaan met het spanningsveld tussen vrijheid en beroemd worden. Opgroeien met een beroemde vader in de rockmuziek zal daar mee te maken hebben. Haar vader is Simon Kirke, drummer en medeoprichter van de bands Free en Bad meer…

Vorig jaar april waren we enthousiast over de chicano soul op Sinseerly Yours van Thee Sinseers. In het najaar speelde de band uit Los Angeles in Nederland en daarbij verzorgden stadgenoten The Altons het voorprogramma. Niet zo raar, want een deel van die band dubbelt in Thee Sinseers. Ook The Altons brengen chicano soul, al is de Latijns-Amerikaanse invloed iets minder duidelijk aanwezig. Heartache In Room 14 (Daptone Records) neigt meer naar symfonische soul, zonder dat er daarbij sprake is van grootse orkestraties. Wel komt er even een vibrafoon om de hoek kijken op opener Waiting. Het draait bij meer…

Een christelijke opvoeding kan een mens behoorlijk in de weg zitten. In het zuiden van Amerika kunnen ze daar over meepraten. Zo ook Jefferson Ross. Op Backstage Balladeer (eigen beheer) is religie het overkoepelende thema. Maar een gospelplaat kun je het niet noemen, daarvoor roept Ross teveel vragen op. Lion In Zion klinkt wel een beetje als gospel, maar dan op de manier zoals Phil Alvin het ook wel heeft laten horen. Het is dus ook een beetje blues en een beetje rockabilly. De singer-songwriter uit Georgia komt niet over als iemand die gebukt gaat onder de eeuwige innerlijke strijd tussen goed en kwaad. Op meer…

Americana komt overal vandaan. Wat te denken van Tess Liautaud? Ze groeide op in Parijs, heeft naast haar Franse afkomst ook Amerikaanse roots, maar emigreerde naar Nieuw-Zeeland. Daar nam ze het prachtige Blue Mind (eigen beheer) op. De hoesfoto brengt de sfeer van singer-songwriters uit de jaren 70 en dat is precies waar ze haar inspiratie haalt. Het mooie is dat ze daar voldoende van haarzelf aan toevoegt. Dit is dus geen trip down memory lane, maar gewoon een eigentijds album. Muziek van de jaren 70 is immers nog altijd actueel. Door haar stem valt soms te denken aan Fleetwood meer…