Michael McDermott timmert al meer dan drie decennia hardnekkig aan de weg, zonder ooit echt keihard door te breken. Wie hem wél kent, zal dat worst zijn. En McDermott zelf laat zich er ook niet door uit het veld slaan. Zo pakt hij nu eigenwijs uit met maar liefst twee albums tegelijk, samen de dubbel-cd Lighthouse On The Shore/East Jesus (Pauper Sky Records) vormend. Zijn hele carrière door heeft McDermott heen en weer zitten schommelen tussen ingetogen akoestisch en uitbundig elektrisch, of, zoals hij zelf aangeeft: ‘Mijn ene persoonlijkheid groeide op met de vroege Dylan, Woody Guthrie meer…

De wat schorre stem van Neale Eckstein is innemend. Op zijn 75ste debuteert de Amerikaan met een volwaardig soloalbum. Never Too Late (eigen beheer) straalt een en al warmte uit. De voormalige tandarts begon pas rond zijn 60ste met het schrijven van liedjes; nu kan hij zijn gedachten en gevoelens in woorden en melodie omzetten. Masterpiece gaat over een tekening die zijn dochter maakte. One Month Crazier handelt over het leven als artiest onderweg. Dan mis je het moment dat je zoon zijn eerste tand verliest. Red Swivel Stool is een liedje over een lunchroom in Durham, North Carolina, waar meer…

Songs Inspired By Witness (eigen beheer) is een conceptalbum van Derrick en Jodi Mears, die samen March To August vormen. Het boek Witness van de Amerikaanse auteur Karen Hesse behandelt racisme in een klein stadje in Vermont. Het fictieve verhaal inspireerde March To August om daarop voort te borduren in de vorm van liedjes. Het draait om Johnny Reeves, die op zondagen op de kansel staat, maar vanaf maandag zich weer stort in een zondig leven. Hij is de leider van de Ku Klux Klan in het drooggelegde stadje. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van diverse inwoners en meer…

Zijn vorige studioalbum, Love, bracht de Noorse singer-songwriter Torgeir Waldemar al in januari 2020 uit. Nu, ruim vier jaar en een pandemie later, volgt Mercy (Jansen Records). Een album dat volgens Waldemar onlosmakelijk verbonden is met Love, vergelijk ook de hoezen. Dat moge zo zijn, maar de 11 nummers op dit nieuwe luisteralbum klinken toch wel anders. Allereerst: veel korter. De maximale speelduur wordt met vierenhalve minuut wel bereikt, terwijl de (echte) liedjes op de voorganger minimaal vijfenhalve minuut duurden. Verder: Dit Mercy is een volkomen meer…

15 luisteraars per maand trekken The Mobile Brothers op Spotify. Dat is niks. Vermoedelijk alleen de leden van de band zelf en een paar familieleden. Da’s gek en ook weer niet. Niet, omdat de band echt helemaal niks aan promotie van hun debuut Remobilized (eigen beheer) doet en zichzelf ook nog eens achter allerlei pseudoniemen schuilhouden. Er is weinig te vinden over wie The Mobile Brothers nu echt zijn. Het is een Frans gezelschap maar een van hen geeft Athene op als woonplaats. Het minieme aantal luisteraars is wel gek, omdat de liedjes van Remobilized wel echt de moeite meer…

We hadden al een tijdje niks meer gehoord van Kevin Gordon. Zijn laatste plaat Tilt And Shine verscheen in 2018. Toen hij eindelijk weer in de studio was voor een nieuw album, kreeg hij schokkend nieuws: keelkanker. De gitaar-, drums- en baspartijen waren klaar. Het inzingen verdween op de lange baan. Na chemo en bestraling is Gordon kankervrij en gelukkig ook nog zonder stemschade. Gauw door dus met het opnemen van The In Between (Crowville Media). En zo te horen gaf de wederopstanding de man uit Louisiana extra energie, want wat een lekkere plaat is het geworden! Waar moeten we aan denken? Kevin Gordon is gecoverd meer…

Jongen, doe nou wat rustig, zou je Billy Strings op het hart willen drukken. Eerder dit jaar nog een live-cd van anderhalf uur, nu alweer een studioplaat van 75 minuten met twintig nummers. Strings is een virtuoos op de bluegrasssnaren, dat staat buiten kijf. Maar met Highway Prayers (Reprise Records) overstrekt hij zich. Zeker, er staan zat fraaie liedjes in de traditionele frontporch-stijl op: Leaning On A Travelin’ Song, In The Clear, Cabin Song, Gone A Long Time en Don’t Be Calling Me (At 4AM), misschien wel het prijsnummer. Maar Guild The Lily is een soort slappe, overtijdse countryrock. Seven Weeks In County blijft steken meer…

Mijn favoriete nummers op Driven To Drive van Joe Ely zijn de liedjes waarop de Texaan samenwerkt met accordeonist Joel Guzman. De twee weten elkaar al veel langer tot grote hoogten te stuwen. Het is slechts een van de bezigheden van Guzman, die veel meer artiesten begeleidt. Op het podium of op albums. Daarnaast maakt hij muziek met zijn vrouw Sarah Fox. Eerst deden ze dat als Aztex. Op het label Hightone verscheen in 1999 het album Short Stories, geproduceerd door Steve Berlin. Nu opereren ze onder de naam Conjuntazzo. Op Puro Tejas (Guzman Fox Records) bedient Guzman niet alleen de knoppen van meer…

James Hunter met The Jordanaires als koortje, hoe zou dat klinken? Nou, ongeveer zoals Good Lovin’, het eerste nummer van Feet First (Sleazy Records) van Rob Heron & The Tea Pad Orchestra. De Brit flikt het hem weer; met een uiterst aanstekelijke verzameling liedjes zorgt hij voor pure blijdschap. Bij mij althans, terwijl ik toch soms ook kan afhaken bij een te hoog gehalte aan retro. Maar de mix van allerlei stijlen wordt met zo’n groot enthousiasme gebracht dat je wel een enorme zuurpruim moet zijn om hier niet voor te vallen. De blues verdwijnt tijdens het dansen op Six Month Sleeper, dat meer…

Er schuilt een mooi verhaal achter de totstandkoming van Tobin Kirk’s Waterworks (De Groeverij Records). Johan van den Berg jr, eigenaar van De Houtense platenzaak De Groeverij, was op Spotify op zoek naar een nummer van The Red Hot Chili Peppers, Scar Tissue, toen hij stuitte op een nummer met dezelfde titel van ene Tobin Kirk. Hij slingerde het aan en was gelijk geïntrigeerd door de klank en het uiterlijk van de man uit Illinois. Kirk heeft dan een aantal singles en een album op z’n naam staan. Van den Berg treedt in contact met Kirk en stelt hem voor dat album, Lessons In Lonely, in Nederland uit te meer…