Going out with a bang! Onder die noemer zou je To The Places We Lived (eigen beheer) van Kasey Anderson kunnen scharen. Inderdaad, de laatste plaat van de gradually retiring singer-songwriter (zo staat dat vermeld op zijn Bandcamp-pagina). Het is er echter één om U tegen te zeggen. Alsof Anderson nog één keer alles uit zichzelf heeft gehaald om met 9 prachtige songs afscheid te nemen. Deze nieuwe soloplaat sluit aan op Andersons laatste solo-album, Northern Nights uit 2010. Daarna maakte de man uit Portland nog twee albums met The Honkies en verdween hij in 2014, na meer…

Going out with a bang! Onder die noemer zou je Wiggle Your Fingers (Curation Records) van GospelbeacH kunnen scharen. De mannen rondom Brent Rademaker geven aan dat dit het laatste album van het Californische gezelschap zal zijn. Het is gelukkig een waardige afscheidsplaat geworden. Alles wat goed was aan Gospelbeach komt erop terug: het warme geluid van Californië van de jaren 70, heartlandrock a la Tom Petty, psychedelische countryrock, briljante koortjes. Ik draai het album dat in de lente uitkwam, al een half jaar, maar kon eigenlijk niet de juiste woorden vinden waarom meer…

Wat een lekker album is dit! Geen steelgitaar te bekennen, maar wel twee saxofoons. En meer natuurlijk, want bij Little Steve & The Big Beat draait het allereerst om het gitaarspel van Steven van der Nat. Country is het dus niet, ook geen alternatieve. Roots is het wel. De blues is op deze site toch altijd een beetje bijvangst, maar wat kan dat goed smaken! Circles (Timezone Records) is een must voor fans van The Paladins. Het puntige spel van Van der Nat zorgt hier namelijk voor net zoveel enthousiasme als de afgemeten solo’s van Dave Gonzalez van die Amerikaanse band. Van der Nat schreef op een na alle nummers, het meer…

Na een leven als bassist in diverse bands deed Dean Mueller vorig jaar een stap voorwaarts om de spotlichten te vangen met zijn debuutalbum Life Ain’t All Roses. Met Wishes Never Gone (eigen beheer) ligt er al snel een opvolger. De in Portland, Oregon, actieve artiest volgt als singer-songwriter zijn voorbeeld John Prine. Hij heeft met Kenneth Blevins (drums), Dave Jacques (bas) en Jason Wilber (gitaren) zelfs de begeleiders van Prine weten te strikken voor dit door Kevin McKendree (Delbert McClinton en vele anderen) geproduceerde album. Direct met I Don’t Live There Anymore maakt meer…

Het moet heerlijk zijn om als musicus te leren van alle klussen die je doet. Bij steeds weer andere artiesten doe je andere dingen op. Dat houdt niet alleen je eigen blik (gehoor is in deze uitdrukking eigenlijk meer op zijn plaats) open, het zorgt ook voor creativiteit en brandstof als je je eigen ding wilt doen. Zoals toetsenist Roel Spanjers bewijst als Birdcatcher. Behalve als studiomuzikant staat hij op de podia met uiteenlopende artiesten als Luther Allison, Terry Evans, Normaal, Frédérique Spigt, JW Roy, Dayna Kurtz en vele anderen. Op Birdcatcher II (Suburban Records) zet hij dat om in raffinement. En, heel meer…

De overgang van barroomrock (zie diverse recensies op deze site) naar britpop (zie recensie October van vorig jaar) beviel hier niet zo. Dus wat zou Bobbo Byrnes te bieden hebben op Bobbo Byrnes (Highway Five Records)? Zou hij met dit titelloze album het dichtst bij zichzelf blijven? Dat belooft hij wel, want hij rept over zaken als depressie, writer’s block en onzekerheid. Nergens voor nodig, want de Amerikaan is terug op een goed spoor. De rock op opener Around Here overtuigt direct. Daarna zou je I Cannot Say kunnen plaatsen tussen Nirvana en R.E.M., zonder dat Byrnes ook maar een moment zijn eigenheid meer…

Helemaal terecht dat Swamp Dogg met Blackgrass: From West Virginia To 125th St (Oh Boy Records) de aandacht vestigt op de historie van bluegrass die begon met slaven uit Afrika die de banjo introduceerden in Amerika. Verwacht geen pure bluegrass, want de man die zichzelf ooit de meest succesvolle mislukking van Amerika noemde, doet alles op zijn eigen manier. Zo ook hier. De 82-jarige artiest is zijn streken nog niet verloren, dus begint hij direct maar met een liedje als Mess Under That Dress. Met zijn hoge stem die wel iets dunner is geworden volgt hij de huppelende banjo en zwierende viool. Op Ugly Man’s Wife krijgt meer…

Als het origineel het laat liggen, kunnen we óók uitwijken naar Stash, de Belgische band die, net als Gold Star (zie hieronder), sterk doet denken aan de vroegere, superieure Ryan Adams. Ook op hun nieuwe album Songs Through Iron (eigen beheer) horen we de soepele melodische lijnen en de toegankelijke rootsrock van de Ryan van toen en niet het vaak zo hysterische en overgeproduceerde gedoe van de Adams van nu. Misschien klinkt Stash hier en daar zelfs een beetje té gepolijst. Er is niets waar iemand aanstoot aan zou kunnen nemen, behalve dan juist dát. Stash is het project van frontman Gunther Verspecht, meer…

Als het origineel het laat liggen, moeten we misschien uitwijken naar de volgeling. Zo, dat is heel oneerbiedig tegenover Marlon Rabenreither, die als Gold Star in het muzikale leven staat. Maar How To Shoot The Moon zal menig liefhebber van het oudere werk van Ryan Adams zeker aanspreken. Gold Star imponeerde met Big Blue (uit 2017, recensie), maar de daarna uitgebrachte albums waarop de in LA neergestreken Oostenrijker Rabenreither meer experimenteerde, waren wat minder. Met How To Shoot The Moon keert hij echter weer terug naar de sound van het eerdergenoemde meer…

Nou nou, poeh poeh, Ryan Adams heeft dit jaar een zesde album uitgebracht. Na de 5 albums op nieuwjaarsdag is het nu de beurt aan Blackhole (Paxam). Dat is een album dat naar verluid al jaren op de plank lag. De eerste opnames zouden al dateren van 2006 en het schijnt dat Adams er daarna nog vier jaar aan gewerkt heeft. De echte volgers van Adams zullen wel al een paar nummers herkennen die Adams ofwel live al gespeeld heeft (Catherine) ofwel via YouTube al gedeeld heeft (bv. Likening Love To War).  Is het het wachten waard geweest? Misschien een beetje. Eigenlijk: nee. Het is een plaat meer…