Ooit viel ik als een blok voor de Amerikaanse Caroline Spence, en dan met name voor haar albums Spades & Roses (2017) en Mint Condition (2019). True North van drie jaar geleden kon me minder bekoren en dat geldt eigenlijk ook voor het recent uitgebrachte Heart Go Wild. Hier en daar lees ik recensies dat dit Spence’s meest volwassen plaat zou zijn. Dat mag zo zijn, maar dan hoor ik liever die onvolwassen albums, waarop Spence dan klaarblijkelijk nog wat meer zoekend zou zijn geweest. Het is natuurlijk allemaal onzin: volwassen tegenover onvolwassen. De albums worden gemaakt omdat ze meer…



Er is een Wikipedia-pagina aangemaakt over Rituals (Tiptoe Tiger Music/Thirty Tigers) en daarin staat dat dit album het achtste is van
‘A child of melody’ noemt
Vorig jaar stond
Na de ontmoeting eerder dit jaar (op Love + Freedom) met Sgt. Baylock, de politieman uit West Texas die Joe Ely om het minste of geringste achter de tralies opborg, maken we nu kennis met een South Texas Lawman in een liedje van
In de tweede helft van de jaren 80 kocht ik een geluidsinstallatie waarvan de versterker, draaitafel en luidsprekers nog altijd dienst doen. Om tot een goede aankoop te komen had ik Showdown! van Albert Collins, Johnny Copeland en Robert Cray meegenomen naar de hifizaak, een geweldig gitaaralbum waarmee ik de apparatuur goed kon testen. Die elpee uit 1985 is veertig jaar later een voorbeeld voor Jesse Dayton, Ian Moore en Johnny Moeller om ook zoiets te doen. Dat is het album Texas Headhunters (Hardcharger Records/Blue Elan Records) geworden. De drie gitaarbeulen noemen zich ook 
Ben Nichols (zie
Al te serieus moeten we Last Cowboy On The Prairie (eigen beheer) van
Er is maar weinig informatie te vinden over 