Nette Engelse folk en aangeharkte americana komen bijeen in de popliedjes van de Britse singer-songwriter Paul Handyside. Let Me Down Easy zingt hij en schept daarvoor zelf de voorwaarden middels behaaglijke melodielijnen. Zachtaardige liedjes met heldere zang en niet al te opdringerig gitaarspel voor bij de open haard zijn het. Toch is Tide, Timber & Grain (Malady Music) geenszins een album dat geruisloos langstrekt. Handyside weet met zijn liedjes oude tradities te gieten in tijdloze kwaliteit. Echt wanhopig klinkt een meer…
Eerlijk gezegd overviel mij bij beluistering van de eerste tonen van Another Black Hole (Gypsy Eyes) een zekere 
Alle bombast is overboord gegooid. Op The Narrows (Yep Roc Records) schaalt 
Laten we nogmaals teruggaan naar die 
De 
og steeds een beetje onwennig dat we op 30 april niets meer te vieren hebben. Daar heeft de Metropool in Hengelo iets op bedacht. Die dag organiseren zij namelijk het Heartland-festival. Van heinde en verre worden artiesten ingevlogen om het publiek een fijne dag te bezorgen, b.v. Corb Lund, Th’ Legendary Shack Shakers, Ian Fisher, Dead Bronco en Heavy Trash. Uit de Lage Landen komen The Blue Grass Boogiemen, Lea Kliphuis, My Baby, The Tubs, Bek Vol Zand en 
Goeiehemel, die 
Donald Trump is nog niet eens de Republikeinse presidentskandidaat, laat staan president, maar toch heeft hij de eerste tegen hem gerichte protestsong te pakken. Van een Brit nog wel. 
Zou er anno 2016 nog veel naar Lefty Frizzell geluisterd worden? Het hoogtepunt van zijn carrière lag in de jaren ´50 en hij had in die periode hit na hit. Generaties later lijken Lefty en zijn kijk op de honky tonk wat vergeten te zijn. Jammer. Gelukkig is daar 
Een van de groten is niet meer. Gisteren, op zijn 79ste verjaardag overleed Merle Haggard. Merle Ronald Haggard werd op 6 april 1937 geboren in Oildale (noordelijk van Bakersfield) in Californië. Zijn ouders, beiden migranten uit Oklahoma, woonden in een tot huis omgebouwde treinwagon. Toen Haggard negen jaar oud was overleed zijn vader. Haggard belandde in zijn tienerjaren op het verkeerde pad. Na een dronken inbraak in een restaurant draaide hij de gevangenis in. Eenmaal 
Er is veel goeds en veel slechts te melden over Spotify, onder andere over de betalingen. Die discussie gaan we hier nu niet voeren. Voor het beluisteren van Orchids And Violins (Nonesuch) van 
Scandicana, we halen die term nog maar eens boven voor het debuut van 
April en mei gaan weer interessante maanden worden voor de liefhebber van de alternatieve country. En zeker voor hen die graag naar een optreden gaan. Er komt weer veel moois aan. We mogen b.v. 2 x 2 kaarten weggeven voor het optreden van Richmond Fontaine in Het Paard van Troje in Den Haag op woensdag 13 april. En ook 2×2 kaarten voor het enige Nederlandse concert van David Ramirez, op 1 mei in Qbus in Leiden. Je moet er wel wat voor doen. 
Met een songtitel als Drinkin’ Wine And Staring At The Phone weet je dat het over zelfbeklag gaat. Kijk hem eens zielig alleen zitten. Nou ja, in die bar is altijd wel enige aanspraak. Die heb je ook nodig om mooie zinnetjes uit te spreken. Dat doet 
Tussen het grunge-geweld uit Seattle is het debuut van Pete Droge in 1994 een totale verrassing. Toegegeven, Droge, 25 jaar, behoort tot de Seattle-scene van slackers en neo-hippies die opgroeien met punk en metal, maar anderszins is Droge evenzeer een Dylan-adept. Na dienst gedaan te hebben in punkrockbandjes struint Droge, gewapend met akoestische gitaar, voortaan liever de koffiehuizen af. Pearl Jam-gitarist Mike McCready is nogal enthousiast over de ironische, stemmige liedjes van Droge en neemt een demo op van de songs, die hij vervolgens aan producer Brendan O’Brien laat horen. Ook O’Brien is 
Hij is snel deze keer. Het vorige album van 
Voor melodieuze gitaarpop ben je bij 
Desolaat met een hoofdletter D. Een wild paard staat in de onmetelijke ruimte van het westen van Amerika. Het hoofd hangt. Het bestaan is een kwestie van overleven. Zinderende hitte. Barre kou. Blijven staan. Beschutting zoeken die er niet is. You Can’t Go Back If There’s Nothing To Go Back To (Decor/Bertus) van 
Phil Cook kreeg bekendheid met de folkband Megafaun, maar bracht vorig jaar met The Guitarheels een album uit, Southland Mission, waarop hij folk vermengde met country, blues, gospel en soul. Eigenlijk een echt americana-album dus. Op vrijdag 29 april treden Cook en zijn Guitarheels op in het Utrechtse 
NorthEastSouthWest (eigen beheer) is de tweede soloplaat van 
Twee jaar geleden bracht 
The Old Joe Clarks, Tarbox Ramblers; Dolorean, Richmond Fontaine en Timesbold. Zomaar een vrij selecte greep uit bands die sinds de opgang van alt-country (Uncle Tupelo – No Depression; uit 1990) op een of andere manier tot deze categorie behoren dan wel behoorden. Probleem daarbij is de immer sluimerende vraag: ‘waar staat altcountry dan wel voor, de definitie?’. En ook: ‘vallen voornoemde namen dan ook echt onder die vermaledijde noemer?’. Nou, daar ga ik me maar niet aan vertillen, aan die discussie. Wat dan 
Paul Carrack moest halverwege deze maand alle optredens in Nederland afzeggen wegens gezondheidsproblemen. De meeste concerten waren al tijden uitverkocht. Het was al de tweede keer dat hij verstek moest laten gaan. Vorig jaar speelde de Engelsman tijdens een tournee van Eric Clapton toetsen in diens band. Daardoor moest hij de opnamen van Soul Shadows (Carrack-UK/Bertus) uitstellen. De eerste 
Lekker ouderwets. Zo zou je de sound van de 
Lillie Silversmith opent met een gebed Voice Of The Wind (Koru Records) van 
De psychedelische fase van The Beatles is het startpunt voor 
Laten we het eens over 
