Na een conceptalbum over buitenaardse wezens (The Light Saw Me uit 2021) biedt The Last Kings Of Babylon (Proud Souls Entertainment/Thirty Tigers) weer vertrouwde red dirt country uit Oklahoma. Met het elfde studioalbum zijn Jason Boland and The Stragglers terug bij producer Lloyd Maines die ze in 1999 hielp bij de eerste schreden op het stoffige pad. ‘Good intentions, they pave the road to hell’, klinkt het op Ain’t No Justice. Met een harde slidegitaar gaat het richting George Thorogood, maar het is de viool die tegen het einde alle aandacht opeist. Er zit trouwens ook nog een stukje orgelspel in meer…
Ze is geboren in Memphis, Tennessee, maar trekt oostwaarts naar Nashville om daar een muzikale carrière te starten. Dianne Davidson, uit 1953, zit al op haar elfde in een bandje, The Mad Martians, vanwege haar fenomenale – volwassen – zangstem. Een talent dus. Vanaf haar zeventiende speelt ze in bars, nachtclubs en juke joints tussen Memphis en Nashville, om vervolgens onder contract bij Janus Records en met een flink budget haar debuutplaat op te nemen. Bij producer Mac Gayden is de nog jonge Davidson in goede handen: hij regelt de muzikanten van The Nashville Cats; die van Area Code 615 en 
Zes man (2 gitaristen, een toetsenist, en 
Er zijn artiesten die op hun 92e nog met een prachtig album voor de dag komen. Maar het kan nog gekker. De vorig jaar 
“
In januari 2016 traden 
Als Wet Willie’s gelijknamige debuut al niet hun beste plaat is, dan is het wel hun plaat met de mooiste hoes: een in het oor gejaagde vinger die een explosie in de hersenpan veroorzaakt. Niet alleen hiermee onderscheidt Wet Willie zich ten opzichte van de southern rockbands op Capricorn Records, maar ook anderszins: de band is de meest funky en soulvolle band op het southern rocklabel, stalgenoten als de Allman Brothers Band en de Marshall Tucker Band ten spijt. De band, afkomstig uit Mobile, Alabama, noemt zich bij oprichting in 1969 Fox, maar grijpt de verhuizing naar Macon, Georgia, de thuisbasis 
Producer David Beck vraagt zich af of 
Dit is weer eens zo’n album waarvoor je het allemaal doet. Al die tijd die je stopt in het zoeken naar onbekend talent wordt de moeite waard als je zo’n album als dit ontdekt. Vooral als het na enkele keren beluisteren alleen maar beter wordt. Riot Of The Red (eigen beheer) is een prachtig werkstuk van de thans nog onbekende 
Tussen de tournees door is 
Wie na 
Naast het logo van deze website staat een quote uit een liedje van Green On Red. ‘Time ain’t nothing / When you’re young at heart / And your soul still burns’, zegt iets over de levenslust die we uit muziek halen. Iets dat we niet kwijt willen raken. We geloven in de energie van rock-’n-roll. De veel jongere 
Zo’n duizend jaar geleden, in het eerste decennium van deze eeuw, was de Zweedse singer-songwriter 
Op Sweetheart Of The BQE (Short Stack Records) zingt 
Het zal geen toeval zijn dat de hoesfoto van Craig Finns Always Been (Thirty Tigers) een kopie lijkt van die van Randy Newmans Little Criminals. Een directe verwijzing is weliswaar niet een-twee-drie te vinden, maar het zal bedoeld zijn als eerbetoon aan de meester van de superieure, knipogende observaties, druipend van nu eens milde ironie, dan weer bijtend sarcasme. We horen het terug in de trefzekere zeggingskracht van 
“I was half snake, half television.” Wat?! Waar gaat dit over? Dit is de eerste zin van 
Kevin Dehan maakte honky tonk voor hippies, maar de Texaan met de artiestennaam Cactus Lee heeft die soms losjes aan Doug Sahm refererende stijl op zijn laatste albums ingeruild voor lofi indie folk. Cactus Lee (Western Vinyl) van de artiest zonder website moet het zonder titel doen, maar heeft wel een fraaie tekening van Robert Crumb als hoes. Verkrijgbaar op gekleurd vinyl en als cd. Vanzelfsprekend ook als download of via streamen te beluisteren. Er is toch wat country door de accordeon van Bukka Allen op Rabbit en Runaway. En op Got A Heart Like Rainwater Blues komt er een steelgitaar 
“Mooi, mooi, mooi.” Dat waren de woorden die spontaan bij me opkwamen na het optreden van The Delines gisteravond in TivoliVredenburg. Het vijfkoppige gezelschap bracht een betoverend concert, ondanks een 
Veertien jaar duurde het voor 
Michael Hurley, een van de meest eigenzinnige en invloedrijke stemmen in de Amerikaanse folkwereld, is op 1 april jl. op 83-jarige leeftijd overleden. Geboren op 20 december 1941 in Bucks County, Pennsylvania, groeide Hurley uit tot een pionier van de zogenaamde “freak-folk” beweging. Zijn muziek, gekenmerkt door een unieke mix van bluegrass, blues en folk, wist generaties artiesten te inspireren.
Tussen de tweede keer dat Moby Grape uiteenvalt – na de totale mislukking van het terugkeeralbum 20 Granite Creek in 1971 – en de soort van live-reünie in 1978, vastgelegd op Live Grape, verschijnt, van de druiven naar de wijn, in 1976 het gelijknamige album van Fine Wine. Fine Wine bestaat voor de helft uit Moby Grape-leden: Jerry Miller en Bob Mosley. Bij hen gevoegd heeft zich Michael Been, die eerder zijn sporen verdiende met Aorta en H.P. Lovecraft (en later successen zal kennen met The Call) . Drummer van dienst is John Craviotto, die eerder drumde bij Ry Cooder (en later in The Ducks van Neil Young). Dit 
Vorig jaar april waren we enthousiast over de chicano soul op 
Een christelijke opvoeding kan een mens behoorlijk in de weg zitten. In het zuiden van Amerika kunnen ze daar over meepraten. Zo ook 
