Voor Mojohand is optreden a way of life. Sinds het kwartet in 2016 bij elkaar kwam in New Jersey werd er week in, week uit opgetreden ergens aan de oostkust van de VS, van Vermont in het noorden tot diep in Texas. Sinds 2017 organiseren ze ook jaarlijks hun eigen festival: Mojofest. Dat vele optreden heeft geleid tot een rijke catalogus aan eigen liedjes. In 2021 mondde dat tot een eerste album, Songbook, en nu ligt de opvolger klaar: Moving On (eigen beheer). Daarop 12 songs met soms meer…
Weathervanes, het album dat Jason Isbell & the 400 Unit vorig jaar uitbracht, pronkte bovenaan de door jullie samengestelde top 15 van favoriete albums van 2023. Nu komt de man, met zijn nieuwe 400 Unit, in november naar de Lage Landen: op 11 november in De Oosterpoort in Groningen, op 12 en 13 november in het Utrechtse TivoliVredenburg en op 16 november in Antwerpen in De Roma.
De voorverkoop start op 2 februari.
De mannen van Old Heavy Hands behoren tot de zware jongens in de americanascene. Het gezelschap uit Greensboro, North Carolina, biedt op hun derde album Small Things (Spitting Daggers Records), 10 stevige op southern rock gebaseerde, songs. Mannen van het Gestrekte Been. Lekker, hoor. Ze kunnen het namelijk. Nate Hall en Larry Wayne Staton zingen en spelen gitaar, Dave Self speelt gitaar en Josh Coe (bas) en John Chester (drums) zorgen voor het ritme. De drie eerstgenoemden werken trouwens ook samen in een lokale tattooshop, terwijl Coe en Chester in bars in dezelfde meer…
Four Research Purpoises Only (eigen beheer) is een conceptplaat over vier vrouwen die in de jaren 50 door hun man verlaten zijn, waarna ze worden behandeld in een psychiatrisch ziekenhuis om erachter te komen wat er met ze aan de hand is. Gemaakt door vier vrouwen uit San Diego die zich Lady Psychiatrist’s Booth noemen. Op elf nummers laten ze heel wat gekte toe; er is hier sprake van theatraal musiceren. De vier vrouwen met power zijn nauwelijks te vergelijken met collega’s. The Roches misschien? Maar dan toch echt weer heel anders. That Girl is gewoon moderne country. De basis is meer…
De gepensioneerde Winston Montgomery verhuisde van San Francisco naar Taos, New Mexico, omdat daar nog altijd iets bestaat van een tegencultuur. Het is er dus goed toeven voor een oude hippie. Humor is het belangrijkste ingrediënt van de liedjes op Breakfast In Texas (And Other Excursions) (Cool Grey City Records). Louter door de klank van de woorden moet je bij het titelnummer denken aan All My Ex’s Live In Texas van George Strait, ook een liedje met humor natuurlijk. Montgomery schetst zijn leefomgeving en hanteert overdrijving in zijn teksten als stijlkenmerk. Op Salad wil de vrouw meer…
John Craigie (43) groeide op in Californië, studeerde af in de wiskunde, werd leadzanger en gitarist in een psychedelische rockband, trok naar Portland voor een solocarrière als singer-songwriter en debuteerde in 2008 met het album Montana Tail. Sindsdien maakte hij negen studio- en twee liveplaten. Hij heeft er plezier in dus, en dat is ook weer goed te horen op het onlangs verschenen Pagan Church (Zabriskie Point Records), waarop hij zich laat begeleiden door TK & The Holy Know-Nothings, het dwarse, onorthodoxe project van zanger-gitarist Taylor Kingman – ook uit Portland. Hoewel Craigie bekend meer…
Een debuut op de podia in ons land viel een aantal jaren terug in het water … ofwel: reizen zat er toen om de bekende reden niet in. Maar nu was er geen beletsel voor de Californian uit Nashville om de oversteek wel te maken: Josh Gray. En Josh Gray heeft dan ook nog eens een nieuw album – Walk Alone van augustus 2023 – om te promoten. Dus z’n jongstleden zaterdag gestarte tour in Leusden, In The Woods, was de eerste in een reeks van negen.
Met een drietal competente Nederlandse begeleiders (Mark Eshuis, drums; Pieter Douma, bas en Johan Jansen, pedal steel) aan zijn zijde ging de geheel in het black geklede Gray even na half negen van start. Met Walk Alone, de titeltrack van zijn laatste. Wat gedurende de eerste pakweg 45 minuten opviel meer…
De Reckless Ways Of Living (eigen beheer) moeten wat betreft bandleider Andrew McConathy van Drunken Hearts verleden tijd zijn. Hij hoopt er met deze tien liedjes mee af te rekenen. Op opener Never Say Goodbye begint hij daar onmiddellijk mee. Corona leek het einde in te luiden voor de band uit Colorado, maar McConathy herpakte zich en verzamelde nieuwe mensen om zich heen. Vooral de samenwerking met Dave Pahanish wierp zijn vruchten af. Die produceerde het album, schreef mee aan alle nummers en speelde akoestische gitaar, bas, mellotron en percussie. The Bright is een ietwat slepend nummer, een meer…
Op 6 januari zou Earl Scruggs honderd zijn geworden, mocht hij nog hebben geleefd. Zijn manier van banjo spelen was bepalend geweest voor de richting waarin bluegrass zich zou ontwikkelen. Met Lester Flatt was hij in de jaren 50 en 60 verantwoordelijk voor een stroomversnelling van het meer…
Mensen als Jeff Finlin, Rod Picott en Iain Matthews zeggen aardige dingen over BJ Baartmans. Ze hebben allemaal geleund op de bijdragen van de Brabander. Op Ghostwriter (Continental Record Services) staat zijn eigen werk als multi-instrumentalist en songschrijver centraal. Dat past aardig in de traditie van zijn buitenlandse collega’s. Deze keer kiest Baartmans namelijk voor conventionele songstructuren die passen bij americana, folk en pubrock. Vanzelfsprekend is dat niet bij hem; vorig jaar begaf hij zich met The Space Age Travellers niet voor de eerste keer op het terrein van ruimtelijke grooves en meer…
Het nieuwe jaar begint met een daverende verrassing: een nieuw album van James Talley, met de aan duidelijkheid niets te wensen overlatende titel Bandits, Ballads and Blues (Cimarron Records). Zijn laatste plaat, Heartsong, dateert alweer van 2008 en niemand had het de sympathieke singersongwriter uit Nashville (inmiddels bijna 80) kwalijk genomen als hij het daarbij had gelaten. En dan, vijftien jaar later, nog deze fantastisch mooie opvolger. James Talley is een grootheid die altijd wat in de schaduw is gebleven. Zijn eerste werk dateert al van bijna een halve eeuw terug. Voor een (eventueel meer…
Wie terugdenkt aan popmuziek in zijn of haar tienerjaren zal tien tegen één tot de constatering komen dat je er vooral gelukkig van werd. Iets wat helemaal jouw ding was, mogelijk versterkt door het feit dat je ouders er weinig van begrepen. Of is dat iets wat vooral de wat oudere jongeren van zo rond de 60 jaar zo zullen hebben beleefd? Zij die opgroeiden in de jaren 70. Toppop yeah! Misschien is dat zo, maar Alpine Gold (Excelsior Recordings) van Dawn Brothers brengt bij mij datzelfde gevoel teweeg. Uitgelaten blijheid! Want wat een lekker plaatje is dit van de band uit Rotterdam. Lucky heet meer…
De Zweed Daniel Skoglund loopt al een tijdje mee. Zo was hij gitarist bij Daniel Norgren en bij Rambling Nicholas Heron (waarvan we in 2013 Cannot Feel At Home In This World Anymore bespraken). De man maakt echter sinds 2015 ook zelf muziek, zij het onder de naam Songs Of Boda. Op het nieuwste album, Luxury Items (Adore Music), werden we opmerkzaam gemaakt door een lezer in Stockholm. Gelukkig maar, want dit is weer scandicana zoals we die hier graag horen: pakkende melodieën, gevarieerd en met aandacht voor details. In het eerste nummer, het wat zwoele Colors, hoor je naast meer…
Hij was begin september 2022 voor het laatst in Nederland: Jeffrey Martin uit Portland, Oregon. Twee optredens toen (Arnhem en Eindhoven). En nu was hij, gewapend met een nieuw album, terug in ons land. Voor maar liefst vier optredens deze keer en één in België, dit alvorens hij het Kanaal richting Albion zal gaan oversteken. Zaterdag 13 januari was TivoliVredenburg (Club Nine) zijn 3e pleisterplaats tijdens deze tour in functie van Thank God We Left The Garden. En meer…
Nee, de kop boven dit stuk is niet een dankzegging aan mezelf voor al die afleveringen over Hank Williams in deze rubriek over albumhoezen. De kop slaat op de bandnaam Hank’s A Lot. Dat is een formatie uit Noorwegen die op Hjertesjuk Blues dertien nummers van Hank in het Noors meer…
Op nieuwjaarsdag dropte Ryan Adam eventjes vijf albums op de streamingsites. Je kon al eerder intekenen op de vinylversies van deze albums. Die worden dan ergens deze maand bij je thuisbezorgd. Het gaat om Sword & Stone, Heatwave, Star Sign, 1985 en Prisoners (Live). Samen goed voor 77 nummers. Natuurlijk: haters gonna hate en lovers gonna love. Maar wat zit erin voor de mensen die tussen deze twee groepen vallen? Na uitgebreide beluistering kunnen we zeggen: behoorlijk wat. Hieronder geven we vijf beknopte beschrijvingen.
We beginnen met Star Sign, omdat daar voor de traditionele liefhebber van de muziek van Ryan Adams het meest te halen valt. Star Sign grijpt terug naar het tijdperk voordat Adams de jaren ’80 galmende classic rock in zijn muziek begon te mengen, van voor het titelloze album uit 2014. Niet dat er helemaal niet gegalmd wordt, maar Adams houdt het hier binnen de perken. Star Signs is daarnaast ook afwisselend, zowel in tempi en als instrumentale invulling. Je hoort weer eens een mondharmonica, een dobro, een meer…
Silver Lining (Spooky Moon Records) biedt uiterst verfijnde liedjes van de Amerikaanse singer-songwriter Wendy Webb. Haar nummers voeren je terug naar de jaren 70, maar blijven niet in dat decennium hangen. Engineer Henry Lewy die eerder met Joni Mitchell had gewerkt fungeerde als haar mentor toen ze aan de westkust bivakkeerde. Ze woont nu op Sentinel Island voor de kust van Florida. Daar sloeg het noodlot toe tijdens de opnamen van dit album. Een orkaan vernielde haar woning, maar niet de studio waar deze plaat tot stand kwam. Webb imponeert met meer…
Bij het samenstellen van mijn jaarlijstje drong Greetings From Tear Valley And The Diamond Ae (Excelsior Recordings) van Alamo Race Track zich op het laatste moment nog heel nadrukkelijk aan me op. Wat een heerlijke plaat. Pop met een B zou je kunnen zeggen. Want net zoals veel andere artiesten op het label Excelsior schatplichtig aan Beatles, Beach Boys en al die andere bands met een B. De popgroep uit Amsterdam nam het album op in een boerderij in het Groningse buurtschap Ter Wupping. Ralph Mulder keerde tijdelijk terug naar zijn geboortestreek om in de buurt van zijn moeder en meer…
“Toen ik deze nummers aan het schrijven was, kwam ik steeds terug bij het beeld van iemand die bij een auto-ongeluk op de rem trapt en het idee van een emotionele whiplash. Die stroom van stress en adrenaline leek op wat ik meemaakte toen ik mijn adolescentie emotioneel verteerde – bijna alsof ik tussen de ene grote levensverandering en de andere heen en weer werd geslingerd.” Het zal met Jobi Riccio’s coming out als lesbienne te maken hebben, iets waar in Morrison, Colorado, waar ze opgroeide, waarschijnlijk niet meteen met applaus kennis van werd genomen. Ze heeft al die verwarrende ervaringen verwerkt in haar fraaie debuutalbum Whiplash (Yep meer…
Het vorige album van de Utrechtse band Grapes Of Grain dateert alweer uit 2009. Sindsdien was de band, zoals ze dan zeggen, op onbepaald verlof. Na de lockdown begon het echter weer te kriebelen bij Alexis Vos, de songschrijver/zanger/gitarist van het gezelschap. Hij zocht contact met zijn oude maatje Berend Jan Ike (gitaar, toetsen, bas, drums) en ze namen een EP op, die in januari van 2023 uitkwam. Er zat echter nog meer in het vat en eind van het vorig jaar verscheen Unaware (eigen beheer). Er staan 10 liedjes op die te situeren zijn op het snijvlak van indiepop en altcountry. Ook meer…
Zijn we al klaar voor She Returns From War? Dit is het muzikale project rondom Hunter Park, een transgendervrouw die opgroeide in South Carolina. Ze is al een jaar of 10 bezig en Ruthless (Admiral Recording) is inmiddels haar derde volwaardige album. Cosmic americana, zo noemt ze de muziek die ze maakt. Wie dan cosmic country a la Gram Parsons verwacht komt bedrogen uit. Je zou het beter poppy americana kunnen noemen. Dat hoor je gelijk bij openingstrack Good Deal; drumcomputer, synthesizers, het zou zo op een album van The Human League kunnen staan. Maar er valt meer…
Hank Williams was een moederskind. Zijn vader was vrijwel afwezig tijdens zijn opvoeding. Elonzo Williams was gewond teruggekeerd uit de Eerste Wereldoorlog. Van een vrachtwagen gevallen in Frankrijk. Dat was niet alles. Er was ook een wijnfles op zijn hoofd beland tijdens een ruzie meer…
De grote sensatie van Jools Hollands fameuze BBC-oud&nieuwshow Annual Hootenanny was de zeventienjarige Muireann Bradley uit Ballyfofey, Ierland. Te midden van gevierde zwaargewichten als Rod Stewart, Joss Stone, P.P. Arnold, Sugababes en Pogues-oprichter Spider Stacey was zij degene die de uitbundigste staande ovatie van het publiek in de wacht wist te slepen, voor haar virtuoze uitvoering van het honderd jaar oude liedje Candy Man. En dat helemaal in haar eentje, met haar gitaar, op dat meer…
Liefhebbers van Buddy & Julie Miller zouden ook eens naar het album Peaks & Valleys (eigen beheer) van Megan and Shane kunnen luisteren. Megan en Shane Baskerville vormen een echtpaar dat al een hele weg in de muziek heeft afgelegd voordat het neerstreek in Nashville. Begonnen in de punk maar na diverse omzwervingen uitgekomen in de americana. Dit Peaks & Valleys is hun tweede album. Alleen digitaal uitgebracht. Die uitgave is een beetje zootje, want op Bandcamp waar je de 10 zelfgeschreven nummers kunt downloaden staan ze in een andere volgorde dan op Spotify. Gelukkig meer…
Het is een mooie trits: The Dream Syndicate, Green On Red en Naked Prey. Zij debuteren opeenvolgend met mini-lp’s op Down There, het platenlabel van Dream Syndicate’s Steve Wynn: eerst The Dream Syndicate in 1982, dan Green On Red in 1983 en in 1984 Naked Prey. Naked Prey uit Tucson, Arizona: desertrock.
Zanger-gitarist Van Christian, voormalig drummer van Green On Red en met Dan Stuart in The Serfers, en gitarist David K. Seger, eerder in Giant Sandworms met Howe Gelb en Rainer Ptacek, richten in 1982 Naked Prey op. Ze opteren voor meer…
In juni 1952 nam Hank Williams het samen met Fred Rose geschreven I’ll Never Get Out Of This World Alive op. Amper een half jaar later werden zijn woorden al bewaarheid. Op nieuwjaarsdag 1953 stierf hij op de achterbank van een lichtblauwe Cadillac, een gloednieuw meer…
Ga er maar eens voor zitten. Hier de 160 (!) individuele lijsten in willekeurige volorde.
En verder wensen we jullie een gezond en muzikaal rijk 2024!
maius
1. Various artists – More than a Whisper: Celebrating the Music of Nanci Griffith
2. Darrell Scott and the fallen angels – old cane rocker
3. H.C. McEntire – every acre
4. Molly Tuttle – city of gold
5. Gram Parsons and the fallen angels – live 1973
6. John R. Miller – heat comes down
7. Eilen Jewell – get behind the wheel
8. Jaime Wyatt – feel good meer…
Met de door jullie samengestelde top 15 van favoriete albums van 2023 luiden we het jaar uit. Maar liefst 160 lezers en lezeressen stuurden een lijstje in en bij het overgrote gedeelte daarvan bestond die uit 10 albums. Dat resulteerde in maar liefst 520 verschillende titels.Wat een rijkdom. Uiteindelijk leverde dat een overduidelijke winnaar op: een plaat die bovendien maar liefst 52 keer werd genoemd (en best vaak als nummer 1). Ook nummers 2 en 3 waren meer…
1. Hot Apple Band – So Long, Noodle House
Hot Apple Band komt zo uit een tijdmachine gestapt: hippiehaar, seventies zonnebrillen en druipsnorren. En dat niet alleen, het duo uit Sydney, Australië maakt ook heerlijke retrorock op het snijvlak van The Beatles en Westcoast-countryrock. In erg fijne liedjes horen we Poco, CS&N, The Beach Boys, Todd Rundgren, Sagittarius en de gitaar van George Harrison langskomen. Prachtige meer…
Vorige week trok ik een boekje uit de kast. Er zit nog een prijsstickertje op. Moord Op Muziek van Kinky Friedman kocht ik voor een gulden bij De Slegte. Heel veel boeken en platen heb ik goedkoop aangeschaft. Maar ramsj en uitverkoop verdwijnen. Door e-readers en streamers immers geen onverkochte voorraden meer. Dat is slecht nieuws voor mensen die eindejaarslijstjes napluizen in de hoop dat ze gemiste titels ooit nog eens als aanbieding ergens vinden. De nummer 1 van deze lijst is alleen op vinyl verkrijgbaar. Zo’n elpee kost tegenwoordig vier keer zoveel als vroeger. Moord op muziek. Dus toch maar streamen? Nee! Een huis zonder boeken- en platenkasten is geen thuis.
1. Vincent Neil Emerson – The Golden Crystal Kingdom
De Texaan heeft aan zelfvertrouwen gewonnen. Het gaat over zijn roots die bij de Choctaw-Apachen liggen. En hij maakt zich in niet mis te verstane woorden druk over de wapenwaanzin in Amerika. Shooter Jennings produceerde dit formidabele album. meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL