Dan Penn – Bobby Purify – The Tibbs
The Inside Track On Bobby Purify (Last Music Company/CRS) van Dan Penn is om meerdere redenen een bijzondere release. Allereerst: het gaat om demo’s die Dan Penn (zang, gitaar) opnam met Carson Whitsett (toetsen) en Hoy ‘Bucky’ Lindsey (bas, achtergrondzang). De liedjes schreven ze samen, geïnspireerd door het succes van Solomon Burke met hun compositie Don’t Give Up On Me. Deze keer schreven ze songs voor soulzanger Bobby Purify. De tweede bijzonderheid van deze release is dat we hier zowel de demo’s van Penn en meer…
Even terug in de tijd, naar 22 mei 2008. De kleine zaal van Patronaat, Haarlem. Optreden van Timesbold, de formatie van cq rond Jason Merritt. En hoewel de herinnering enigszins is 
Michael 
Popgrass, bluefolk, folkcountry, hoe je het ook noemt, Sally Buice en Molly Rochelson, samen 
Het beste in het leven ontstaat als culturen samenkomen zegt Rhiannon Giddens tegen het einde van haar optreden. De prachtigste muziek, het beste voedsel en de mooiste baby’s. Kijk maar naar mij, zegt de dochter van een donkere moeder en een witte vader. Ze brengt in 
De Italiaanse begeleiders van 
Het jaar is nog jong, maar dit album is al wel een zekerheidje voor mijn jaarlijst. En dat is dan niet de eerste keer dat 
Met zijn lichte combinatie van folk, soul en rock weet 
Het zou fijn zijn als op een volgend album van 
‘In de mallemolen van het leven / Draai je allemaal je eigen rondje mee / De molen draait ook zonder jou / Je paard blijft nooit lang leeg / Dus kom, draai met die mallemolen mee.’ Zong Heddy Lester tijdens het Eurovisie Songfestival in 1977. Maar als het aan dierenrechtenorganisatie People for 
Ramsay 
Bluesrock consumeren we bij voorkeur in gematigde porties. Niet te vaak, maar af en toe. En dan het liefst bereid met sudderende soul. Ongeveer zoals The Love You Bleed (Forty Below Records) van 
Ze stond al eerder in het knusse (kleine) Walhalla: de Canadese Madeleine Roger. Toen, begin maart 2020, met gitarist Logan McKillop als haar muzikale kompaan en levenspartner. Aan die relatie is inmiddels een einde gekomen; die break-up inspireerde haar wel tot het schrijven van de song You Don’t Think About Me Anymore. In de opmaat naar deze song verhaalde ze over het lieve, gevoelige karakter van McKillop. Toch koos zij dus 
Met deze recensie richten we onze blik weer eens naar een heel andere kant van het spectrum: naar de rockkant
OK, vóór we het gaan hebben over Rumble Strip (
Soms komt eenzaamheid niet door het alleen-zijn. 
Commander Cody is er niet meer bij. George Frayne raakte in 2021 voor eeuwig zoek in de ozonlaag. Maar ruim vijftig jaar na de elpee Lost In The Ozone van Commander Cody and His Lost Planet Airmen zijn veel andere oudgedienden nog altijd actief. Met Back From The Ozone (Last Music Co./CRS) maken ze duidelijk dat er weinig veranderd is. Feel Like I’m 21 heet een van de songs en ze staan inderdaad nog altijd hun mannetje. Langharige hippies in cowboyshirts die country speelden, dat was eind jaren 60, begin jaren 70 opzienbarend, ook al waren ze niet de enigen. De band was te scharen bij de stroming 
Een favoriet rootsalbum in huize Vogel is Hard 
Op Chains Of Ours klinkt een gitaarsolo die best wat meer naar de voorgrond had gemogen. Dat is althans de eerste gedachte die opkomt, maar bij een volgende draaibeurt volgt dan het besef dat dit heel bewust zo gedaan moet zijn om juist extra spanning te genereren. Zo’n plaatje is Sweet Revolution (Last Music Company/CRS) van de Britse 
Willi Carlisle
Als je denkt dat de betekenis van Rick Nelson voor de popmuziek ophoudt bij de evergreen Hallo Mary Lou, dan heb je het mis (oké, er was in 1972 ook nog een hitje met Garden Party). Het aanvankelijke kindsterretje Ricky Nelson – met zijn hele familie hebben ze hoofdrollen in de comedyserie The Adventures Of Ozzy And Harriet – wordt later een popster, concurreert met Elvis en Ritchie Valens; een filmster, speelt een revolverheld naast John Wayne in Rio Bravo; en bevindt zich eind jaren zestig in het centrum van de Westcoast-countryrock: 9081 Santa Monica Boulevard. Oftewel: 
Het nieuwe album van 
Voor het podium wordt er gekeuveld over concerten die in de loop der jaren bezocht zijn en op het podium gaat de ouderwetse rookmachine aan. Israel Nash is terug in de Tolhuistuin. Exact om half negen betreedt hij het podium, zet zijn hoed op, gespt zijn gitaar om, neemt nog een slok water en weg is hij. Op weg langs de route van de muziek van Israel Nash, zanger met een fijne gruizige stem en begenadigd schrijver van robuuste 
Zo’n zeven minuten was 
Ik heb tegengestelde gevoelens ten aanzien van 
Voor 
