Op zijn vorige album Canyons Of My Mind schoof Andrew Combs al een beetje voorbij de grenzen van country naar een iets meer algemene taakopvatting als singer-songwriter. Op Ideal Man (New West Records/PIAS) onttrekt hij zich nog sterker aan de contouren die de sound van Laurel Canyon kenmerken. Combs toog naar New York om zijn nieuwste album op te nemen. Dat deed hij in de studio van Sam Cohen, die eerder werkte met Kevin Morby en Benjamin Booker. Cohen nam niet alleen de rol van producer op zich, maar speelde ook toetsen, gitaar en bas. Diezelfde meer…

Op de bandcamp-pagina van The Lasses moet je gewaar worden van wie de liedjes zijn op Undone (Lonesome Robin). Dat is dan ook het enige kritiekpuntje dat te maken valt bij dit bijzonder fraaie folkalbum uit Amsterdam. Sophie Janna en Margot Merah zaten in de studio tegenover elkaar en zongen in dezelfde microfoon. Ze beginnen a capella met Undone In Sorrow van Ola Belle Reed (1916-2002) en doen dat zeer overtuigend. De vrouwen produceerden de plaat zelf in samenwerking met multi-instrumentalist Janos Koolen. Op het door Merah geschreven Hunter Moon speelt meer…

Miranda Lambert kent u als een van de drie Pistol Annies, maar de 35-jarige Lambert is natuurlijk vooral een solo-artieste.  Wildcard (Vanner/RCA) is de opvolger van het dubbelalbum The Weight Of These Wings waarop ze de scheiding van Blake Shelton van zich afschreef.  Voor dit nieuwe album wendde ze zich tot producer Jay Joyce die zich ook bemoeide met dat heerlijke album van Ashley McBryde, maar vooral bekend is van zijn werk met Eric Church. Wildcard is een veel luchtiger album geworden dan z’n voorganger. Countrypop, daar hebben we meer…

Mogelijk heb ik het verhaal al eens eerder opgeschreven, maar dat moet dan voor 2009 zijn geweest. Dat jaar werd de server van onze provider gehackt en verdween al onze content. Dus het valt niet snel even te checken. Tijdens het beluisteren van Rush Of Blood (The Last Music Company/Bertus) van Geraint Watkins kwam de herinnering weer even bovendrijven. En dus deel ik die toch maar, mogelijk voor de tweede keer. Ergens eind jaren 80 of begin jaren 90 was ik voor concerten van Joe Ely in Londen. Ik zag daar toen ook The Balham Alligators optreden in meer…

Nadat Jay-Z twee jaar geleden haar zang samplede op zijn album 4:44 veranderde er wel het een en ander voor de Britse soulzangeres Hannah Williams. Ze trad op in Central Park om maar eens wat te noemen. En Shawn Lee kwam op haar weg. Hij produceerde 50 Foot Woman (Record Kicks) van Hannah Williams & The Affirmations, een album met een geweldige eerste helft. Williams gaat voluit op het titelnummer waarmee wordt begonnen. I Can’t Let This Slip Away begint funky en The Only Way Out Is Through vervolgt met ouderwetse soul met meer…

Aan de stropdas en het keurige kapsel zie je het al; Jason James is van de countrypolitan. Op Seems Like Tears Ago (eigen beheer) huilt hij netjes met een zakdoek, terwijl de steelgitaar de tranen die de countryzanger heeft gemist wegveegt. Tien leedliedjes in net iets meer dan een half uur. Fiddles verluchtigen de domme beslissingen van James. Hij kan zich niet vol in een relatie storten, maar komt dan tot de conclusie: I Miss You After All. Op Move A Little Closer wil zij de relatie verbreken. Maar dat laat hij niet zomaar toe. Kom eerst nog maar eens wat meer…

Zach Bryan, onthoud die naam. Want deze Zach Bryan uit Tulsa Oklahoma zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot de nieuwe Tyler Childers, Jason Isbell of John Moreland. Grote woorden, ik weet het, maar op grond van wat het in eigen beheer uitgebrachte Deann biedt, is Bryan te beschouwen als een grote belofte. Bryan is pas 23 jaar en zoals een groot deel van zijn familie, in dienst bij de marine. De 12 songs van Deann nam hij in een gehuurde Airbnb in Jacksonville, Florida, op met zijn baas bij de marine als producer. Alleen de stem van Bryan en een akoestische meer…

Na het winnen van Voice of Holland in 2018 lag al snel het debuut van Jim van der Zee in de winkels, een album vol covers. Zo’n plaat met liedjes van mensen als Bob Dylan, Johnny Cash, Simon & Garfunkel, Leonard Cohen, Bruce Springsteen, Tom Waits en Don McLean lag geheel in de lijn der verwachtingen. Knap gedaan, maar nu gaat het pas echt beginnen. Starting The Engine (Butler Records/Bertus) is namelijk een ijzersterke plaat met twaalf zelfgeschreven liedjes die stuk voor stuk deugen. Dat bij heel veel liedjes duidelijk is waar Jim de meer…

Tony McLoughlin is ‘a lonesome traveler on the lost highway’, zoals hij meedeelt op Here Come The Wind. Daarmee verdient hij niet de originaliteitsprijs. Toch weet de Ier op True Native (Fuego) met overbekende beelden die uit zijn pen vloeiden wederom te boeien. Vooral de eerste liedjes zijn sterk. Op Blood On Blood is de gelijkenis met het werk van Lee Clayton weer groot. De stem van McLoughlin draagt daartoe bij, maar het is vooral ook de inbreng van Philip Donnelly die daar voor zorgt. De Ier speelt niet alleen gitaar op het album, hij produceerde het meer…

Op Tweakers From Outer Space wordt gefloten als in een cowboyfilm. De snelle melodie gaat in een niet te volgen galop de ruimte in. Cowboycultuur en ruimtevaarders, het is allemaal wel eens eerder gedaan. We denken aan Commander Cody and his Lost Planet Airmen. We denken aan Legendary Stardust Cowboy. We denken aan Garrett T. Capps. Op Low Class Songs For High Class People (eigen beheer) beperken The Royal Hounds uit Nashville zich tot dat ene nummer, dat eindigt met gillen als Deep Purple en praatschreeuwen als Slade. Het in meer…

Ik sta positief in het leven, maar hou wel erg van melancholieke liedjes. Will Johnson maakt die liedjes, albums vol. Ook op zijn zesde soloplaat, Wire Mountain (Keeled Scales), is het weer raak. Ten opzichte van het vorige werk, Hatteras Night, A Good Luck Charm, is dit Wire Mountain minder experimenteel en ligt daardoor wat makkelijker in het oor. De ondersteunende zang en snarencapriolen, b.v. in Gasconade, van Lindsey Verrill (ook bekend als helft van het folkduo Little Mazarn) zijn een mooie toevoeging. Dat geldt ook voor het bijtende gitaarwerk van Jon Dee Graham meer…

Mara Levine zet haar luisteraars met de bluegrass van You Reap What You Sow even op het verkeerde been, want op de rest van Facets Of Folk (eigen beheer) blijft ze dichter bij de stijl van de titel. Levine schrijft zelf geen nummers, maar maakt wel serieus werk van het selecteren van andermans werk. De covers die ze heeft uitgekozen, geeft ze haar eigen karakter mee. Op een inlegvel staan alle teksten, waarmee ze aangeeft dat die woorden iets voor haar betekenen. Daughters And Sons van de Ierse bard Tommy Sands is een nummer over onderdrukten. De meer…

“Country as fuck”, zegt podcaster Chris Shiflett in een gesprek met Kendell Marvel over diens nieuwste album Solid Gold Sounds (Easy Eye Sound). Dat is waar, in de juiste zin des woord. Dit is de soort echte country die we graag horen. Volvet en recht voor zijn raap. Verantwoordelijk voor die gloedvolle oude sound is producer Dan Auerbach, die een aantal oude cracks liet opdraven om Marvel te begeleiden, zoals Dave Roe (bas) en Russell Pahl (steelgitaar). Ook werkte Marvel voor het schrijven van zijn nummers samen met veteranen uit het vak. Het meer…

Drie voormalige leden van Speed The Plough, twee van The Cucumbers en een van The Thousand Pities vormen The Campfire Flies. Deze band (vier vrouwen, twee mannen) uit New Jersey brengt alternatieve folkrock. De leden zijn allemaal multi-instrumentalisten en ze zingen ook alle zes. De bandnaam is goed gekozen, want het is inderdaad muziek voor bij een kampvuur. Sparks Like Little Stars (Over Pop Music) is zo organisch als wat. Ze komen van New Jersey en zullen dus inmiddels wel weer voornamelijk optreden in zaaltjes, want buiten is het aan de oostkust ook meer…

Twintig jaar geleden nam Tim Grimm het album Heart Land op. Daarop beschreef hij het leven in het midden-westen van de Verenigde Staten. Zijn ouders hadden hem overgehaald om met zijn vrouw terug te keren naar Indiana, waar hij was opgegroeid. In de liedjes haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd op de 80 Acres eigen land die de familie er had. That Old Man gaat over zijn opa. Nu zijn eigen vader overleden is, heeft Grimm (zang, gitaar) negen van die liedjes opnieuw opgenomen voor Heart Land Again (Cavalier Recordings). Samen met meer…

Een tour door het Verenigd Koninkrijk in de lente van dit jaar zorgde ervoor dat Savage On The Downhill (eigen beheer) van de Amerikaanse Amber Cross alsnog op de bureau’s van scribenten in Europa neerdaalde. Het schrijven van een recensie van deze oorspronkelijk al in 2017 uitgekomen plaat duurde even, want het aanbod wordt alsmaar groter. En de tijd ontbreekt om alles bij te houden. Maar elke keer dat deze cd in de lade werd geschoven, knaagde een schuldgevoel. Want dit is veel te goed om geen aandacht aan te besteden. De muziek van meer…

Onthaastend. Overstijgend. Omfloerst. Teruggehouden. Weloverwogen. Traag. Pastoraal. Die woorden schetsten de eerste contouren van deze recensie. Ghost Of Love (Continental Song City) van Jeremy Nail bestaat uit rustige trommelslagen en voorzichtige gitaarlijntjes op een nummer als Clarksville, waarop hij vocaal gezelschap krijgt van BettySoo. Nail (zang, diverse gitaren, mandoline) gaat te werk als een impressionistische schilder en zijn streken worden omlijnd door het toetsenwerk (waaronder accordeon, harmonium, Farfisa-orgel, meer…

Hawks With Good Intentions (Western Seeds Records) is een samenwerking tussen The Good Intentions (het Britse echtpaar Peter Davies en Gabrielle Monk) en de Amerikaanse band I See Hawks In L.A.. Wat krijg je als Liverpool en Los Angeles samengaan? Blue Heaven is het eerste deel van het antwoord op die vraag. En zoals al in die titel besloten ligt, het is een heel fijn antwoord. Want op dit eerste van in totaal tien nummers staat een ouderwetse vorm van countryrock, waarbij door die samenzang aan Dillard & Clark valt te denken. Het meer…

Bonnie Bishop keerde Nashville de rug toe, omdat de zakelijke benadering van een muzikale loopbaan aldaar haar steeds meer tegen ging staan. Ze begon er te twijfelen over de zin van eigenlijk alles. Op The Walk (Thirty Tigers/Bertus) gaat het over het proces om zich te bevrijden van de werkdruk. Dat betekent allerminst dat ze zich er op haar nieuwste album gemakkelijk vanaf heeft gemaakt. Op het titelnummer zingt ze over haar twijfel. Nog persoonlijker is I Don’t Like To Be Alone, dat ze schreef nadat ze zich eenmaal terug in Texas opeens wel meer…

Paul Benoit reisde de hele wereld over voor Lost Days Long Nights (Zebadiah Records), zijn elfde album. De singer-songwriter uit Seattle schreef de sterke opener Arrow in Turkije. Daarop wordt direct duidelijk dat hij ook nog eens een prima gitarist is, want die gitaarsolo mag er wezen. De Amerikaan bedient zich van een ietwat luie sound, die hij hier van een fijne portie soul voorziet. De gitaarklanken spoelen op Voices als een golf over het liedje. Zo af en toe valt te denken aan een Clapton. Op Sad Funny zegt hij de cocaïne vaarwel, in het besef dat hij meer…

Gravel & Dust (Universal) van Ilse de Lange is een  album dat hier besproken dient te worden. Ik heb lang geaarzeld; er komt enorm veel interessants uit namelijk en waarom zou je dan naar Ilse de Lange gaan luisteren? Maar de Grand Old Lady van de Nederlandse country is na een lange tijd waarin ze het ene na het andere popdreutel-album afleverde, teruggekeerd naar de americana. En hoe! Onder leiding van producer T-Bone Burnett levert ze een album af waar je U tegen kunt zeggen. De 10 prima nummers zijn allen geschreven meer…

Mike and the Moonpies is altijd een band geweest waar ik om een of andere reden een beetje omheen gelopen heb. Best vreemd want de uit Austin afkomstige band stond de laatste jaren bekend als een van de beste barbands in Texas. De nummers van het kwartet konden me echter nooit geheel overtuigen. Zeker okee, maar ook weer niet zodanig dat ik er echter van onder de indruk raakte. Dat verandert met Cheap Silver And Solid Country Gold, een plaat waarop Mike Harmeier en de zijnen uit een ander vaatje tappen. De mannen vlogen naar Londen om meer…