We zijn wat laat met het introduceren van Paul Cauthen. Vorige week stond hij op het Sugar Mountain Festival in Amsterdam. Daarvoor was hij al eens in Nederland als voorprogramma van Cody Jinks. We ontvingen pas onlangs zijn debuut uit 2016 en een ep uit 2018 (zie bespreking in roundup). Een paar weken later viel zijn nieuwste in de brievenbus. En oei, oei, oei, wat viel Room 41 (Lightning Rod/PIAS) de eerste draaibeurt tegen. Dat worden slechts twee sterren, zo was het oordeel. Maar al na de tweede keer draaien moest dat verdict fors meer…

Joe Ely organiseerde begin jaren 80 een tournee van The Clash door Texas. Jesse Dayton was bij een van die concerten. Het veranderde zijn leven. De volgende dag kocht hij een leren jack en bezocht de kapper omdat hij net zo’n jaren 50-kapsel als Joe Strummer wilde. De punkband had hem de ogen geopend. Hun versie van I Fought The Law van de Texaanse band Bobby Fuller Four leerde hem dat je een liedje alle kanten op kunt sturen. Dat doet Dayton dan ook op Mixtape Volume 1 (Blue Elan Records/PIAS). Covers krijgen pas betekenis als je meer…

In een blokhut in de Rocky Mountains kwam het zesde album van Beth Bombara tot stand. Eigenlijk wilde ze het rustig aandoen. Bijkomen van al dat touren. Maar in die overweldigende natuur begon ze als vanzelf weer te schrijven. Evergreen (All The Right Pills/Lemp Electric) is genoemd naar die blokhut. Dat betekent niet dat het een rustiek klinkend solowerkstuk is geworden. Op Evergreen slalomt ze langs folkpop en rootsrock. Good News is lekker losjes en bluesy als Stones of Sass Jordan. Net zo makkelijk is het daarop volgende titelnummer poppy als meer…

Dylan Earl is er weer eentje die country uit lang vervlogen tijden terugbrengt in het hier en nu. De jonge Amerikaan is een protegé van Daniel Romano, die in 2014 een ep met vier nummers van hem produceerde. Squirrel In The Garden (Rootsy/Sonic Rendezvous) is zijn tweede volwaardige album. De sound is bekend. Oude country dus, maar wel met een twist. Ongeveer zoals Daniel Romano het heeft voorgedaan. Earl blijkt net als Romano meerdere pijlen op zijn boog te hebben. Naast liedjesschrijver en uitvoerend artiest specialiseert hij zich in meer…

In de jaren 80 heb ik de elpees van The Waterboys altijd in de schappen van de platenwinkels laten staan. De folkrock van deze Schotten was me te pompeus, een oordeel dat voornamelijk gebaseerd was op wat ik over de band had gelezen. Ik had nooit de moeite genomen om eens een plaat te beluisteren. Er was immers voldoende Amerikaanse countryrock te ontdekken waarmee de platenkast gevuld kon worden… Where The Action Is (Cooking Vinyl) dringt zich via de promotiekanalen nu aan mij op. En wat een leuke plaat is dat! Vanaf meer…

Dave Schramm speelde in 1986 gitaar op het debuut van Yo La Tengo. Vier jaar later debuteerde zijn eigen band The Schramms met Walk To Delphi. In 2000 werd het vijfde studioalbum uitgebracht, waarna het bijna twintig jaar duurde voordat er met dit Omnidirectional (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) een opvolger verscheen. In de tussentijd was er nog wel een liveregistratie van een in Duitsland opgenomen concert op een dubbel-cd, maar verder hield Schramm zich vooral bezig als sessiemuzikant op albums van onder anderen meer…

Een viool die als een vogel heen en weer vliegt door de Midwestern Sky. Een klaterende banjo die over elkaar schuivende wolkenpartijen weer van elkaar duwt op Hard To Reach. Op Idaho gaat het om de zoektocht naar een betere weg door het leven met een steelgitaar die de route plaveit. Ky Burt is een nietige figuur op de cover van The Sky In Between (Woodstove Records), maar als geen ander weet hij die ruimte te bespelen. Met zijn soms lichtjes overspringende tegen het ijle aanhangende stem lijkt hij weg te zweven in het zwerk, maar niets is meer…

Aangename niets aan de hand muziek voor tuinfeesten en buurtbarbecues, waarbij de accordeon je meesleept naar een veranda in Louisiana of Texas, dat biedt Almost Home (Paraply Records) van het Zweedse Lazy Afternoon. Het uit acht personen bestaande collectief biedt kruidige gerechten, die een ongedwongen sfeer creëren waarbij geen onvertogen woord zal vallen tijdens het geslaagde samenzijn met familie, kennissen en buurtgenoten. De americana van de Zweden plukt wat uit de cajunkeuken, voegt er net zo makkelijk wat tex-mexgerechten meer…

Vergeet de eerste pakweg driekwart minuut, want nadat een synthesizer de eerste speelruimte gepakt heeft, breekt een gitaar door dat gedoe heen en ontstaat iets van een melodie. Dan volgt Jaco net als Luther Russell de grote baan van Big Star. Maakt niet uit dat het eerste nummer van You Know (Cornelius Chapel Records) On The Ground heet. Jake Waltzman zat voordat hij als Jaco het solopad opzocht in diverse bandjes, waar hij achter het drumstel zat. Nu neemt hij ook gitaar en toetsen voor zijn rekening. En de zang natuurlijk. Lester Nuby voegt gitaar, meer…

Met Jody Stephens van het legendarische Big Star vormt Luther Russell de band Those Pretty Wrongs, waarvan binnenkort een tweede album verschijnt. Hier gaat het echter over Medium Cool (Fluff & Gravy Records) van Luther Russell. En dat is een album waar geen liefhebber van gloedvolle powerpop omheen kan. Opener Deep Feelings heeft alles wat Big Star zo bijzonder maakte: een stoempende melodie waarin dwarse gitaarverbanden worden aangelegd, waarna het heerlijk roetsjen is over een glijbaan van pure pop. De gitaar krult door de bochten in meer…

Waar zet ik straks Traitors Table (Fluff & Gravy Records) van Fernando Viciconte neer in de platenkast? Bij de F of de V? Normaal gesproken hou ik de achternaam van een artiest aan, maar in dit geval niet. Fernando Viciconte maakte namelijk al vele albums onder de groepsnaam Fernando. Daar hebben we drie jaar geleden uitvoerig aandacht aan besteed. Dit nieuwe album komt daar gewoon bij te staan, ook al zijn de andere bandleden er niet bij. Dat betekent niet dat dit album anders klinkt. Samen met Luther Russell werd een stuk muziek in elkaar meer…

Te Amerikaans, kan dat ook? Op een site over americana? Dat kan en Jericho Woods valt de twijfelachtige eer te beurt dat we die vraag oproepen en bevestigend beantwoorden. One Perfect Sound (SkiddCo Records) is een album zoals ze vooral in de jaren 90 werden gemaakt. Dat betekent veel liedjes over dansen. Op Wrong Things, Right Reasons gaat de band uit Kentucky vol overgave de dansvloer op. Je zou er op kunnen linedansen. Hangover Town gaat over een laatste dans in het neonlicht en hoe moeilijk het is om een vrouw te vinden op een plek meer…

Het drama ligt behoorlijk dik op The Hurting Kind (Single Lock Records/Bertus) van John Paul White. De voormalige helft van The Civil Wars weet zelfs een liedje met de titel The Good Old Days een ongemakkelijke lading te geven. ‘Oh what’s so good about the good old days’, vraagt hij zich af. Maar dan draait hij het om. ‘The past is ash and dust / Our best days are in front of us.’ Een twangende baritongitaar en een stukje steel brengen I Wish I Could Write You A Song, dat White schreef met oudgediende Bill Anderson. Prachtig. White zit stilistisch en met zijn meer…

Minder is meer. Dat was voor Joy Williams en producer Kenneth Pettengale (Milk Carton Kids) het uitgangspunt voor Front Porch (Sensibility/Thirty Tigers/Bertus). Dat is een stap voorwaarts ten opzichte van de elektronische verkenningen op Venus. Het titelnummer staat voor een meer ongedwongen manier van leven, zonder jezelf al te hoge doelen te stellen. Genieten van wat je hebt. Tel je zegeningen. Zoiets. Williams had zelf even tijd nodig om daar te komen. ‘I took the long way / Looking for the shortcut’, in haar eigen bewoordingen. Met dit meer…

Johnny Cash inspireerde Jack Cade om ook te gaan zingen. Nummers schrijven deed hij al langer, maar ze werden altijd gezongen door andere bandleden. Totdat hij The Man Comes Around hoorde. Die donkerte, het bracht Cade opeens tot het besef dat zijn eigen grofkorrelige stem een instrument was waar hij zich niet voor hoefde te schamen. Bear Bones (Collision Music) brengt tien liedjes met die bariton die klinkt als een doodskist van steigerhout. He Lies On His Side is donkere introspectie afgewisseld met heftige passages. Dat laatste is niet zo gek voor meer…

Toen de kinderen de deur uitgingen, kon Jordi Baizan eindelijk wat serieuzer werk maken van zijn hobby liedjesschrijven. Free And Fine (Berkalin Records) is het tweede album van de Texaan. Hij wist Walt Wilkins en Ron Flynt te overtuigen om plaats te nemen op de stoel van de producer. Dat betekent dat Baizan een heel veld aan topmusici tot zijn beschikking kreeg. We noemen Chip Dolan, Rich Brotherton en de ook weer in Austin aanwezige Nederlander Bart de Win. De albumtitel is een strofe uit de tekst van Desert Line, dat gaat over een stel dat de meer…

Waarom Garrett T. Capps dit album met The Three Timers een beetje uit de publiciteit heeft gehouden is een groot raadsel. Blijkbaar moest alle aandacht naar All Right, All Night gaan, maar Sounds Of San Antone (Shotgun House Records) is eigenlijk nog leuker. Want: rauwer, ongecompliceerder. In de woorden van manager John Strodtman: a sloppy set of South Texas roggenroll spillin’ out your ears like an overloaded plate of enchiladas. Jawel! Dit is een Mexicaans gerecht dat tot over de rand van het bord gaat. The Three Timers is de band die Capps vorig meer…

All Right, All Night (Shotgun House Records/Sonic Rendezvous) is volgens Garrett T. Capps de opvolger van In The Shadows (Again), maar ondertussen heeft hij ook al een uitstekende plaat afgeleverd met The Three Timers. Hoe dan ook, dit is het tweede deel van de In The Shadows Trilogy. Dus schieten we goedgemutst de ruimte in met het titelnummer, ingeleid door wat vuurpijleffecten uit de modulaire synthesizer van Justin Boyd. Dit is namelijk wederom een gevalletje spacecountry met NASA Country als begeleidingsband. Al te meer…

Dust To Mud (eigen beheer) is het debuut van Iain Micah Weigert. Grappige naam als je die op z’n Nederlands uitspreekt, maar Weigert is een Amerikaan die tegenwoordig in Nashville woont (daarvoor in New Orleans). Heel veel meer weet ik niet van de man, behalve dat hij ook instrumentmaker is. Maar het belangrijkste: hij is een singer-songwriter die fijne gitaarliedjes schrijft die ergens tussen country en folk liggen. Liedjes over vergankelijkheid zoals Bye And Bye. Somberstemmende liedjes als Room By The Hour, waarin iemand face down gevonden wordt in meer…

’Left of center country music from the city of angles.’ Als een artiest zo goed zijn plaats weet te duiden, dan ligt het voor de hand om zo’n zinnetje van de website maar gewoon over te nemen. Warning (eigen beheer) heet het album en als artiestennaam hanteert de uit Los Angeles afkomstige Alex Owen Lasers Lasers Birmingham. Zijn inspiratie zoekt hij in authentieke country, maar tekstueel wil hij niet blijven hangen bij de bekende beelden. Zijn liedjes moeten van deze tijd zijn. Dat legt hij dan direct uit in het titelnummer waarmee het album aanvangt: meer…

Op North East (eigen beheer) covert het collectief dat zich Session Americana noemt liedjes die hun oorsprong hebben in New England, de verzamelnaam voor de staten Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island en Vermont. In dat deel van Amerika kwamen veel migranten aan met dromen over een betere toekomst. De industriële revolutie drukte er een belangrijk stempel op het dagelijkse leven. Daarover gaat een liedje als You’ll Never Get To Heaven van Bill Morrissey, dat hier een fraaie vertolking krijgt met Jim Fitting op meer…

Angela Perley noemde haar album 4:30 (eigen beheer) naar de studio in Columbus, Ohio, waar het werd opgenomen. Het is ook haar bedtijd, als ze tenminste geen bezigheden heeft in de ochtend. Want als de zon onder is gegaan, begint de creativiteit te stromen bij haar. Ze schrijft dan vlotte popsongs over het grote avontuur dat liefde heet. Soms gaan die over haarzelf. ‘I’m a loster, I’m a wild one baby / I’m a dancer, I’m a left-handed crazy / I’m a moochild whispering your name’, zingt ze op Let Go. Op Back In Town verheugt ze zich op meer…

De Canadees Stephen Stanley was in zijn thuisland in de jaren 90 redelijk succesvol met de band The Lowest of the Low, dat door AllMusic omschreven wordt als melodische folkrock met de overgave van punkrock. Met Jimmy & The Moon (Wolfe Island Records/Continental Record Services) is hij terug en The Stephen Stanley Band zou je heel goed met vergelijkbare woorden kunnen duiden. In de jaren 90 stond hij op dezelfde podia als Billy Bragg, Bob Mould, Violent Femmes, Jayhawks en Lloyd Cole. Gooi dat allemaal door elkaar en je krijgt iets als meer…

Mark Rogers verhuisde begin jaren 80 van Washington DC naar Los Angeles om inspiratie op te doen in de stad van de countryrock. De band die hij er vormde leidde een bestaan in de marge. De radiostations draaiden Duran Duran, maar geen Warren Zevon, zijn held. Al snel vroeg Rogers zich af waarom hij het nog moest proberen en in 1983 had hij er genoeg van. Hij reisde terug naar de oostkust. Met Laying It Down (eigen beheer) heeft hij al die jaren later alsnog zijn droom een beetje waargemaakt. Right Here is een prima binnenkomer. Die meer…

Drivin N Cryin maakte ruim dertig jaar geleden (toen nog met apostrofs) naam met een uiterst bijzondere combinatie van folkrock en hardrock. Met Live The Love Beautiful (eigen beheer/Sonic Rendezvous) gaan ze voort op de mystery road die ze destijds zijn ingeslagen. Een vaste formule hebben frontman Kevn Kinney en zijn maten nooit gehad. Tim Nielsen is als bassist een constante naast Kinney, verder zijn er nogal wat personeelswisselingen geweest. Kinney (zang, gitaren, mondharmonica) en Nielsen (bas, mandoline, meer…

‘What is the body when the soul has flown?’ Die vraag van Josh Ritter kwam wel even binnen toen ik op 15 juli zijn nieuwe album Fever Breaks (V2/Bertus) in de cd-speler van de auto schoof. Mijn vader was die ochtend overleden. Hij werd 94 jaar. Draai je muziek op zo’n dag? Onderweg naar het zorghuis waar mijn ouders vorig jaar naartoe waren verhuisd, wist ik het allemaal even niet. En dan die vraag die Ritter stelt op Ground Don’t Want Me, het eerste nummer van de plaat. De tekst was bij voorgaande draaibeurten een beetje langs me heen meer…

Niks beter om de hitte het hoofd te bieden dan een klasse-gitaarplaat. Het ongetitelde debuut van het Canadese Espanola bij voorbeeld. Die gitaren en zo af en toe toetsen en pedal steel worden bespeeld door Aaron Goldstein, die je wellicht kent van zijn werk bij Daniel Romano en talloze andere acts. Hij nam zelf de afgelopen 5 jaar 11 zalige nummers op voor dit album. Daarbij put hij uit de hele rock ‘ roll geschiedenis. Je hoort bluesrock, rock, new wave, powerpop en country, op zo’n wijze bijeengesmeed dat het een onweerstaanbaar geheel wordt. Eerlijk gezegd; het meer…