De Engelsman Mr. Alec Bowman combineert een loopbaan als professioneel fotograaf en filmmaker met bezigheden als singer-songwriter. I Used To Be Sad & Then I Forgot (eigen beheer) roept pastorale folkalbums uit eind jaren 60 en begin jaren 70 in herinnering. Het staat in het schrijven van de promotor en het is gewoon ook zo. Iets in de opener Physics & Form klinkt zo bekend, maar wat het dan is? Weet iemand het? Op A Ditch Worth Dying For zakt Bowman als een folkzanger in de sixties diep weg in de ellende. Spannend geluidsdecor meer…
Paris Texas
Ook uit België, maar uit Gent komt het gezelschap 
Een hippie hootenanny, dat is voor 
De Lord Of The Highway noemen ze hem. Of de Panhandle Rambler. Maar de rusteloze zwerver 
Lilly Hiatt
Naast het beluisteren van americana-albums ben ik ook een groot liefhebber van het bezoeken van optredens. Op festivals, in Paradiso of in kleine zaaltjes, dat maakt me niet uit. De beleving van het liedje dat direct voor de ogen en in je oren ontstaat blijft hetzelfde. Maar kan dat nog 
De eerste solovlucht van Gene Clark vond niet plaats onder een gunstig gesternte. Columbia Records lanceerde Younger Than Yesterday van The Byrds namelijk in dezelfde week als het debuut van de ex-Byrd. De tijd, ’66-’67, was sowieso niet rijp voor lp’s van solo-artiesten als Clark; alle aandacht ging uit naar The Beatles, The Rolling Stones, The Monkees en The Byrds. Na anderhalf jaar en twee lp’s had Gene Clark The Byrds verlaten: ‘It was time to make an album on my own.’ Clark heeft muzikale ideeën te over, en was 
Al die muzikanten zitten door de maatregelen die genomen zijn tegen de verspreiding van het virus met de handen in het haar. Velen van hen zitten doordat er geen optredens meer georganiseerd kunnen worden, zonder echte inkomsten. Van de cd- of plaatverkoop moeten ze het immers niet meer hebben. Je ziet overal artiesten die via stotterende livestreams liedjes vanuit hun huiskamer ten gehore brengen of in elk geval de band met hun publiek te behouden. 
Op zijn twaalfde speelde 
Een dame die al enige tijd meedraait in de americanawereld maar die hier nog nooit de aandacht heeft gekregen die ze verdient is 
Een grote naam in altcountry is 
Tegenwoordig is iedereen nogal wild van artiesten die andermans repertoire spelen. Want van Beatles of Crosby, Stills, Nash & Young krijg je nooit genoeg. Toch? Leuk en aardig allemaal, maar zulke popmuziek wordt ook nu nog gemaakt. Met nieuwe liedjes. Uitgevoerd door artiesten die die nummers zelf geschreven hebben! Zoals Sadler Vaden op Anybody Out There? (Dirty Mag Records/Thirty Tigers/Bertus) dat doet. De leadgitarist van Jason Isbell en zijn 400 Unit is zelf een grote fan van de gouden jaren van de popmuziek. Dat vertaalt hij naar zijn eigen 
Sauce Piquante is het tweede album van de in Parijs woonachtige 
Voor een eerste introductie van 
In 2017 verscheen The Tender Things (eigen beheer) van 
John Prine is overleden. Vorige week kwam het bericht dat hij met ernstige longklachten, veroorzaakt door het coronavirus, was opgenomen op de intensive care- afdeling van een ziekenhuis in Tennessee. Vannacht heeft zijn familie bevestigd dat hij is gestorven.
Andrew Hawkey
In de 
Het is sluitingstijd, je drinkt je laatste slok, trekt je jas aan, zet je Stetson op en verlaat de bar. Niet dus, das war einmal. Nu drink je je laatste slok en beëindig je je telefoongesprek of Zoom-meeting. Hoe dan ook, dan staat 
Local Honey (Lesser Known Records/Thirty Tigers/Bertus) is de derde soloplaat van 
Het kan u als lezer nauwelijks ontgaan zijn dat we hier een zwak hebben voor 
Rock-’n-roll draait om opwinding, niet om perfectie. Dat wordt maar weer eens duidelijk met It’s Later Than You Think (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van 
Zwervers zijn het, al die artiesten die met gitaar langs de podia trekken. Op Drifters (Rootsy/Sonic Rendezvous) volgt 
De vierkoppige formatie 
Voor de opnamen van hun vierde album voelden 
Ik heb echt een bloedhekel aan albums waarop alleen nummers staan die in streektalen gezongen worden. Dat zal ik uitleggen. Ik versta er geen hol van. Hier en daar een woord. Leuk voor degenen die de streektaal of het dialect delen met de artiest, maar de rest van Nederland begrijpt er niets van. Waarom dan landelijk verspreiden? Ik schrijf deze recensie toch ook niet in het Zeeuws? Dat is het eerste probleem dat ik met Blauwe Vear (Snowstar Records) van 
Red Tail (Dancing Eagle/Thirty Tigers/Bertus) is het nieuwe album van 
De Australiër 
Dit wordt geen vrolijk stukje. Dat kan ook niet want we leven in verre van vrolijke tijden. Afschuwelijke berichten uit Italië, Spanje en Frankrijk en hier is het, als ik dit schrijf, nog maar net iets beter. Het is spannend of we de ineenstorting van de medische zorg kunnen afwenden. Maar daar word al genoeg over geschreven. Hoe staat het met de muziek in deze tijd? Alle 
Bij de naam 