Op Tweakers From Outer Space wordt gefloten als in een cowboyfilm. De snelle melodie gaat in een niet te volgen galop de ruimte in. Cowboycultuur en ruimtevaarders, het is allemaal wel eens eerder gedaan. We denken aan Commander Cody and his Lost Planet Airmen. We denken aan Legendary Stardust Cowboy. We denken aan Garrett T. Capps. Op Low Class Songs For High Class People (eigen beheer) beperken The Royal Hounds uit Nashville zich tot dat ene nummer, dat eindigt met gillen als Deep Purple en praatschreeuwen als Slade. Het in meer…

Ik sta positief in het leven, maar hou wel erg van melancholieke liedjes. Will Johnson maakt die liedjes, albums vol. Ook op zijn zesde soloplaat, Wire Mountain (Keeled Scales), is het weer raak. Ten opzichte van het vorige werk, Hatteras Night, A Good Luck Charm, is dit Wire Mountain minder experimenteel en ligt daardoor wat makkelijker in het oor. De ondersteunende zang en snarencapriolen, b.v. in Gasconade, van Lindsey Verrill (ook bekend als helft van het folkduo Little Mazarn) zijn een mooie toevoeging. Dat geldt ook voor het bijtende gitaarwerk van Jon Dee Graham meer…

Mara Levine zet haar luisteraars met de bluegrass van You Reap What You Sow even op het verkeerde been, want op de rest van Facets Of Folk (eigen beheer) blijft ze dichter bij de stijl van de titel. Levine schrijft zelf geen nummers, maar maakt wel serieus werk van het selecteren van andermans werk. De covers die ze heeft uitgekozen, geeft ze haar eigen karakter mee. Op een inlegvel staan alle teksten, waarmee ze aangeeft dat die woorden iets voor haar betekenen. Daughters And Sons van de Ierse bard Tommy Sands is een nummer over onderdrukten. De meer…

“Country as fuck”, zegt podcaster Chris Shiflett in een gesprek met Kendell Marvel over diens nieuwste album Solid Gold Sounds (Easy Eye Sound). Dat is waar, in de juiste zin des woord. Dit is de soort echte country die we graag horen. Volvet en recht voor zijn raap. Verantwoordelijk voor die gloedvolle oude sound is producer Dan Auerbach, die een aantal oude cracks liet opdraven om Marvel te begeleiden, zoals Dave Roe (bas) en Russell Pahl (steelgitaar). Ook werkte Marvel voor het schrijven van zijn nummers samen met veteranen uit het vak. Het meer…

Drie voormalige leden van Speed The Plough, twee van The Cucumbers en een van The Thousand Pities vormen The Campfire Flies. Deze band (vier vrouwen, twee mannen) uit New Jersey brengt alternatieve folkrock. De leden zijn allemaal multi-instrumentalisten en ze zingen ook alle zes. De bandnaam is goed gekozen, want het is inderdaad muziek voor bij een kampvuur. Sparks Like Little Stars (Over Pop Music) is zo organisch als wat. Ze komen van New Jersey en zullen dus inmiddels wel weer voornamelijk optreden in zaaltjes, want buiten is het aan de oostkust ook meer…

Twintig jaar geleden nam Tim Grimm het album Heart Land op. Daarop beschreef hij het leven in het midden-westen van de Verenigde Staten. Zijn ouders hadden hem overgehaald om met zijn vrouw terug te keren naar Indiana, waar hij was opgegroeid. In de liedjes haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd op de 80 Acres eigen land die de familie er had. That Old Man gaat over zijn opa. Nu zijn eigen vader overleden is, heeft Grimm (zang, gitaar) negen van die liedjes opnieuw opgenomen voor Heart Land Again (Cavalier Recordings). Samen met meer…

Een tour door het Verenigd Koninkrijk in de lente van dit jaar zorgde ervoor dat Savage On The Downhill (eigen beheer) van de Amerikaanse Amber Cross alsnog op de bureau’s van scribenten in Europa neerdaalde. Het schrijven van een recensie van deze oorspronkelijk al in 2017 uitgekomen plaat duurde even, want het aanbod wordt alsmaar groter. En de tijd ontbreekt om alles bij te houden. Maar elke keer dat deze cd in de lade werd geschoven, knaagde een schuldgevoel. Want dit is veel te goed om geen aandacht aan te besteden. De muziek van meer…

Onthaastend. Overstijgend. Omfloerst. Teruggehouden. Weloverwogen. Traag. Pastoraal. Die woorden schetsten de eerste contouren van deze recensie. Ghost Of Love (Continental Song City) van Jeremy Nail bestaat uit rustige trommelslagen en voorzichtige gitaarlijntjes op een nummer als Clarksville, waarop hij vocaal gezelschap krijgt van BettySoo. Nail (zang, diverse gitaren, mandoline) gaat te werk als een impressionistische schilder en zijn streken worden omlijnd door het toetsenwerk (waaronder accordeon, harmonium, Farfisa-orgel, meer…

Hawks With Good Intentions (Western Seeds Records) is een samenwerking tussen The Good Intentions (het Britse echtpaar Peter Davies en Gabrielle Monk) en de Amerikaanse band I See Hawks In L.A.. Wat krijg je als Liverpool en Los Angeles samengaan? Blue Heaven is het eerste deel van het antwoord op die vraag. En zoals al in die titel besloten ligt, het is een heel fijn antwoord. Want op dit eerste van in totaal tien nummers staat een ouderwetse vorm van countryrock, waarbij door die samenzang aan Dillard & Clark valt te denken. Het meer…

Bonnie Bishop keerde Nashville de rug toe, omdat de zakelijke benadering van een muzikale loopbaan aldaar haar steeds meer tegen ging staan. Ze begon er te twijfelen over de zin van eigenlijk alles. Op The Walk (Thirty Tigers/Bertus) gaat het over het proces om zich te bevrijden van de werkdruk. Dat betekent allerminst dat ze zich er op haar nieuwste album gemakkelijk vanaf heeft gemaakt. Op het titelnummer zingt ze over haar twijfel. Nog persoonlijker is I Don’t Like To Be Alone, dat ze schreef nadat ze zich eenmaal terug in Texas opeens wel meer…

Paul Benoit reisde de hele wereld over voor Lost Days Long Nights (Zebadiah Records), zijn elfde album. De singer-songwriter uit Seattle schreef de sterke opener Arrow in Turkije. Daarop wordt direct duidelijk dat hij ook nog eens een prima gitarist is, want die gitaarsolo mag er wezen. De Amerikaan bedient zich van een ietwat luie sound, die hij hier van een fijne portie soul voorziet. De gitaarklanken spoelen op Voices als een golf over het liedje. Zo af en toe valt te denken aan een Clapton. Op Sad Funny zegt hij de cocaïne vaarwel, in het besef dat hij meer…

Gravel & Dust (Universal) van Ilse de Lange is een  album dat hier besproken dient te worden. Ik heb lang geaarzeld; er komt enorm veel interessants uit namelijk en waarom zou je dan naar Ilse de Lange gaan luisteren? Maar de Grand Old Lady van de Nederlandse country is na een lange tijd waarin ze het ene na het andere popdreutel-album afleverde, teruggekeerd naar de americana. En hoe! Onder leiding van producer T-Bone Burnett levert ze een album af waar je U tegen kunt zeggen. De 10 prima nummers zijn allen geschreven meer…

Mike and the Moonpies is altijd een band geweest waar ik om een of andere reden een beetje omheen gelopen heb. Best vreemd want de uit Austin afkomstige band stond de laatste jaren bekend als een van de beste barbands in Texas. De nummers van het kwartet konden me echter nooit geheel overtuigen. Zeker okee, maar ook weer niet zodanig dat ik er echter van onder de indruk raakte. Dat verandert met Cheap Silver And Solid Country Gold, een plaat waarop Mike Harmeier en de zijnen uit een ander vaatje tappen. De mannen vlogen naar Londen om meer…

QCNH (Lightning Rod/PIAS) staat voor Quaker City Night Hawks. Dat is een trio uit Texas dat 2 november op TakeRoot in Groningen speelt en twee dagen later in het Amsterdamse Paradiso. Daar zullen ze met liedjes over psychedelic mushrooms (Colorado) de jaren 70 induiken. Better In The Morning is als Neil Young die southern rock overgiet met powerpop. Ze stuiteren van funk naar blues en hebben op Fox In The Henhouse een ouderwetse gitaarsolo in petto. Hunter’s Moon is stampend als Free of zoiets. Vies van moderne techniek meer…

Top vind ik dit. Matt Woods uit Knoxville, Tennessee, komt gewoon naar Nederland om op te treden, met band nota bene, terwijl hij hier te lande toch nauwelijks in de spotlights staat. In kleine café’s een publiek vinden. Noest doorgaan. Komende dagen weer dus (zie agenda). Hoog tijd dat we zijn laatste werk, Natural Disasters (eigen beheer), hier ook bespreken. Allereerst, de waardering: wederom 4 sterren, net als voor zijn laatste twee albums (hier en hier). De man schrijft namelijk geen slechte songs en de muzikale vormgeving is als vanouds erg goed. Dit is rootsy meer…

Drie jaar geleden gooide B.R. Lively het roer om. Na een relatiebreuk koos hij voor het rusteloze bestaan van constant on the road zijn. Altijd onderweg naar de horizon. Het leverde Into The Blue (eigen beheer) op. Het album is al van 2017, maar het werd pas dit jaar onder de aandacht gebracht in Europa. En het verdient het alsnog te worden besproken. En dat is echt niet alleen om de medewerking van een aantal leden van Band Of Heathens (Gordy Quist produceerde en speelt akoestische en elektrische gitaar). B.R. Lively is de artiestennaam van meer…

Lekkere liedjes over de liefde. Met haken en ogen, maar toch vooral erg ongecompliceerd. Want met hooks en breaks houden Doug Collins & The Receptionists de problemen op afstand. Tien popdeunen staan er op Good Sad News (eigen beheer). Nog geen half uur nemen ze in beslag. Beatmuziek op zijn Amerikaans. De pubrock van Conversation With My Heart is niet al te ver verwijderd van Nick Lowe. ‘I gotta have a conversation with my heart / Lately it’s been doing things that are tearing me apart / It keeps doing things on its own /And I’d rather be left alone.’ En dan meer…

Ze zeggen dat de Queen Of The West (Fluke Records) twaalf mannen heeft gedood. En ze zeggen dat ze met nog eens een dozijn meer was getrouwd. Deze Ruby Black was een femme fatale, maar tevens de meest trieste outlaw van het hele land. Maar niet heus, want in werkelijkheid is ze het geesteskind van Bob Bradshaw, een Ier die al ruim dertig jaar aan de oostkust van de Verenigde Staten woont. Op dit conceptalbum reist hij in het spoor van Ruby Black langs slaperige, stoffige stadjes aan de grens met Mexico (op het fraaie Mexicaans getinte Albuquerque) en nog meer…

Yi; iMi; We; Holyfields; Hey, Ma; U (Man Like); Naeem; Jelmore; Faith; Marion; Salem; Sh’Diah; RABi. Dat zijn de dertien songtitels op i,i (Jagjaguwar/Konkurrent) van Bon Iver. Hoort daar nog iets van betekenis bij? Want in die opsomming staan toch woorden waar je niets van kunt maken. In het hoofd van Justin Vernon zal het allemaal een plaats hebben. Of misschien ook wel niet. Wie zal het zeggen? Liedjes met een kop en een staart moet je in ieder geval niet verwachten op dit topzware werkstuk. i,i, de meningen over dit experimentele album zijn zeer meer…

Vijf jaar geleden hadden we al aandacht voor het in eigen beheer uitgegeven The Goldmine van Kelsey Waldon. Met White Noise/White Lines (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) zet de Amerikaanse een ferme stap naar meer bekendheid, want ze tekende voor dit album een contract bij het platenlabel van John Prine. Best bijzonder, want ze is de eerste artiest in 15 jaar die dat doet. Kelsey Waldon komt uit Kentucky en is zo country als een krakende keukendeur in een houten huisje op een heuvel. Ze woont tegenwoordig in Nashville, maar ze heeft Kentucky in meer…

De Canadees Leeroy Stagger eert met Leonard Cohen (Is Dead) en Hey Hey (For Gord) twee overleden landgenoten. Die Gord is Gordon Downie van Tragically Hip. Het leven is een Strange Path (True North Records/Bertus) met slechts een zekerheid. Stagger zit in de put (Deeper Well), maar de wetenschap dat het zijn vrienden weinig beter af is gegaan houdt hem staande. Het nummer speelt zich af op een fijne rockabillybeat. En wat te zeggen van Billy Conroy en zijn vrouw Jenny? Zij wil verhuizen, want zij haat de plek waar ze wonen, een plaatsje meer…

Goeie songtitel: Angels With Dirty Faces. Goeie drive ook waarmee het nummer begint. Josh Nolan maakt soms een rotzooitje van zijn leven, maar hij stapt niet weg voor zijn verantwoordelijkheden. En daar zingt hij dan over met de energie van Bruce Springsteen of BJ Barham van American Aquarium. ‘A good man is hard to find, I can only learn while I live’, tekenen we op. Kind Heart To Follow (Shaker Steps Records) is weer een uitstekend album uit Kentucky, dat zich de laatste jaren heeft ontwikkeld tot een walhalla van rootsrock. Goede muziek werd er meer…

Na het door Marty Stuart geproduceerde Private Radio uit 2001 maakte acteur (en nog veel meer) Billy Bob Thornton nog drie soloalbums met americana, waarna hij sinds 2008 drumt (en zingt) in het trio The Boxmasters. Speck (Keentone Records/Thirty Tigers/Bertus) is een alleraardigst album waarop Britse beat en Amerikaanse jangle samenkomen. Ze zullen niet voor niets een bandnaam met een B hebben gekozen, want dit past in het verlengde van Beatles, Byrds en Big Star. De jaren 60 doen het vijftig jaar later nog goed, ook in Nederland meer…

Het blijft een beetje gissen naar het hoe en waarom van dit Sound & Fury (Elektra Records). Dat Sturgill Simpson na het ontvangen van een Grammy voor zijn vorige album A Sailor’s Guide To Earth een beetje genoeg had van de (country)muziekbusiness was wel duidelijk. Hij werd bovendien ook nog een genomineerd voor een Grammy voor het beste album van het jaar (die uiteindelijk naar Adele ging). Hij liet duidelijk blijken dat hij zo weinig mogelijk te maken wilde hebben met alles wat daarbij kwam kijken. Het was al erg genoeg dat zijn plannetje om een tijdje thuis meer…

Drew Holcomb wilde een grootse aanpak van zijn liedjes om de emoties beter over te brengen dan ooit. Dat doet hij met succes op Family, het eerste liedje van Dragons (Magnolia Music/Thirty Tigers/Bertus). De positieve boodschap van Drew Holcomb & The Neighbors heeft de kracht van een gospelsong. Daarna gaat het echter mis op End Of The World, een oproep tot eenheid en gemeenschapszin in deze wondere wereld. Laat U2 de menigte maar met holle frasen mennen, wij keren ons dan af. Eigenlijk ben je dan wel klaar met zo’n album, maar meer…