Een eindeloze cyclus van onderverhuurde appartementen en vluchtige vriendschappen, dat is het leven wat Philippe Bronchtein verkozen heeft, zo houdt hij zichzelf voor op het titelnummer van Me And The Moon (eigen beheer). Altijd maar onderweg. Jarenlang trok hij door de Verenigde Staten met Esme Patterson, War & Treaty en Quiet Life. Als Hip Hatchet leverde hij al drie solo-albums af. Dit nieuwe album onder zijn eigen naam is een soort nieuwe start. Hij verhuisde van Portland naar Nashville. Toch nam hij Me And The Moon gewoon op in meer…
Met Jeff Tweedy geeft Jay Farrar al vanaf 1987 vorm aan de opkomst van alt.country. Hun band Uncle Tupelo breekt in Amerika in 1990 door met het inmiddels legendarische No Depression (waar een muziekblad zichzelf later naar vernoemt). Op 1 mei 1994 gebeurt het onvermijdelijke: na vier platen en intensief toeren door Amerika en Europa gooit Jay Farrar het bijltje erbij neer. Achteraf was het aan te zien komen: er is duidelijk sprake van twee kapiteins op één schip; sprake van een scheiding der geesten. Jay Farrar zegt er dit van: ‘It just kind of ran out of gas’; Jeff Tweedy is bondiger: ‘Jay quit.’ Zo eindigt 
Na het onlangs heruitgebrachte Empire is I Got No Place Remembers Me (Cornelius Chapel Records/Bertus) de tweede soloplaat van 
Wow & Flutter is de omschrijving van een platenspeler die niet constant op het juiste aantal toeren draait. Zodat de klanken een beetje gaan rondzingen. Aan die term moest ik denken bij de eerste nummers op Amateur Revolution (eigen beheer) van 
Het zal menig lezer bevreemden om namen als Kanye West, Drake en Frank Ocean op deze site voorbij te zien komen. Al helemaal wanneer dat ook nog eens op een positieve wijze gebeurt. Maar om This (Is What I Wanted to Tell You) (Merge/City Slang) te kunnen recenseren moeten we het toch over de invloed van deze artiesten op Kurt Wagner (Mr. 
Dan Navarro
De multimediale kunst van 
Twee jaar geleden gaven we drie sterren aan het debuut van 
De driejarige dochter van 
Zulke fraaie houten huizen als in Zweden hebben we hier in Nederland niet of nauwelijks. Jammer, want zo’n bouwvallige omgeving inspireert tot ramshackle americana van het soort dat ook wel in kelders (Basement Tapes) wordt gemaakt. 
De naweeën van verkeerd voedsel, en vervolgens gaandeweg enig technisch gedoe ondervinden, het bleek uiteindelijk niet voldoende om Nicole Atkins uit haar evenwicht te brengen. De uit Neptune, New Jersey, afkomstige Atkins opende overigens unplugged, met Neptune City. En dat was zeker een mooie, intense opmaat voor een optreden dat ondanks de probleempjes zeer de moeite waard was.
Er is nauwelijks verschil tussen de oude blues- en countryliedjes en het eigen werk van 
Wanneer Texas Piano Man (New West) het debuut van 
Een viool strijkt vol levenslust langs de melodie van Finding Natalie. Dat is een fijne, opgewekte popdeun met precies het juiste bitterzoete aroma om interessant te blijven. Het heeft wel iets van een band als Sneaky Feelings of iets anders op het Nieuw-Zeelandse label Flying Nun. Dat slechts ter indicatie, want 
Wat een lieve man is die 
De Italiaan 
Het is ergens in de eerste maanden van 1985. Ik sta in de muziekbibliotheek in Utrecht en pak daar de LP Don’t Make It Easy For Me van Earl Thomas Conley uit de rekken. Geen idee waarom; ik ken de man niet. Het moet iets aan de hoes zijn geweest dat me deed besluiten de LP te lenen. Of misschien was het dat er verder niets van mijn gading was. Hoe dan ook, thuis op mijn studentenkamer draai ik de plaat en word gevloerd. Het is iets in de stem van deze countryzanger die me keer op keer het album doet opzetten. Natuurlijk kopieer ik de 10 nummers op een cassettebandje. In de bieb blijken ze geen andere 
Na uitstekende albums van Charles Wesley Godwin en John R. Miller is dit alweer een prachtplaat van een artiest uit West Virginia. Who I Am (Mountain Soul Records) van 
Nog maar een rondje festivals doen? Te beginnen met Ramblin’ Roots in TivoliVredenburg in Utrecht. Het duurt nog even maar op 19 oktober zullen daar optreden: Grayson Capps, Dave Alvin & Jimmie Dale Gilmore, the North Missisippi Allstars, Frazey Ford, Carter Sampson, Nathan Bell, Rod Picott, Chance McCoy, Arlan Feiles, Johhny Irion Trio, Bonnie Bishop, Kerri Powers en Sway Wild (Dave McGraw & Mandy Fer).
Een bijzonder stel, 
De 
De titel Slowly Speeding (Blue Star Records/Sonic Rendezvous) is alvast fraai. Op het titelnummer danst Kim Lenz met een man in een donkere kamer in een motel in het centrum van Austin. Ze wordt betoverd en zijn ogen branden van verlangen. De hartslag gaat omhoog. Dat effect heeft de muziek van Lenz ook op de luisteraar. Op haar vijfde album – ze debuteerde in 1998 op het Hightone-label – veegt ze alle elementen van rockabilly bij elkaar in een collectie liedjes die zouden passen bij om het even welke scène uit een film van David 
Roots of Heaven – Heartland – Down By The River
Van 1968 tot en met 1972 nam 
Ken je een archetypischer beeld van de VS dan de 
