Op een heuvelrug in Vermont bestiert Kristina Stykos haar eigen studio. Ze zat er aan de schuiven tijdens de opnamen van zo’n dertig albums, waaronder natuurlijk haar eigen werkstukken. River Of Light (Thunder Ridge Records) is haar nieuwste. Op het titelnummer rolt ze over de wegen met slechts een koplamp. Met pijn in het hart. Ze raakt bijna de weg kwijt. In haar hoofd. Ze verdrinkt in haar gedachten. Op zoek naar de betekenis van dit alles. Maar de rivier is breed. Toch kan ze de overkant zien. De weg voelt als een bed. De wind duwt haar meer…

Bij Continental Records houden ze de focus op Oklahoma. Met Bully Pulpit (Must Have Music/Continental Record Services) van Jared Deck hebben ze weer wat bijzonders in handen. Deze Deck werd terwijl hij in de studio stond voor de opnamen van zijn debuut ontslagen door de kerk waar hij elke zondag zorgde voor de muzikale noot. Nadat hij het berichtje op zijn telefoon had gedeeld met de producer, stelde die voor om maar te stoppen die dag. Maar Deck ging juist door. Het bracht hem alleen maar vuur in de vingers. Op zijn tweede album draait het meer…

‘America. America.’ Je zult maar op een eiland in de Oostzee wonen en zo vol vuur zijn van Amerika. Zelden een artiest gehoord die zo vol overgave een land aanroept, omdat hij er bij wil horen. De uit Zweden (Gotland) afkomstige Buford Pope doet het op America, waarmee The Waiting Game (Unchained Records) aanvangt. Op Hey Hey Aha twijfelt hij over zijn capaciteiten als songschrijver omdat hij niet verder komt dan een simpel refrein met de herhaalde woorden ‘hey hey aha’. Op Hard Life smeekt hij bijna om een leven vol tegenslag, omdat meer…

Het Engelse tijdschrift Maverick noemde Rachel Harrington de hardst werkende vrouw in americana, maar nadat ze haar huis in 2012 omgetoverd had in een honky tonk was het over. Ze was moe. Dankzij Obamacare ontdekte ze dat ze bloedarmoede had. En nog wat verwante medische problemen. Ze nam vrijaf om uit te rusten. Op de ongepolijste countryfolk van Hush The Wild Horses (Skinny Dennis Records) blijkt dat van echt uitrusten nauwelijks sprake was. Zo redde ze twee paarden die naar de slacht zouden worden afgevoerd. Door de modder meer…

Eerder dit jaar schreven we over de geweldige countryliedjes van Joshua Ray Walker op zijn debuut Wish You Were Here. Deze Texaan komen we ook tegen in de formatie Ottoman Turks. Van die band uit Dallas verscheen ook een debuutplaat, simpelweg Ottoman Turks (State Fair Records) getiteld. Dat is een heel ander geval dan Wish You Were Here, zo wordt al meteen duidelijk op opener Apathy. Dat is een gevalletje springerige garagerock. Het daarop volgende Snake Song heeft een dwarse melodie en rauwe vocalen. Daarmee haalt deze jonge band meer…

Met The HawtThorns heeft de alternatieve country er weer een fijn duo (m/v) bij. Het echtpaar Johnny en KP Hawthorn brengt op Morning Sun (Forty Below Records) Californische klanken die wortel hebben geschoten in de jaren 90. Johnny Hawthorn heeft een verleden in Toad The Wet Sprocket en Everclear, terwijl KP met Jaime Wyatt en Manda Mosher samenwerkte in het trio Calico. De ochtendzon brengt opgeruimde pop met felle gitaar. Op de Rebel Road blijven ze overigens toch redelijk braaf de door vele voorgangers gebaande paden volgen. Ze meer…

Een roestige gitaar. Een Diddley-beat. Of is het meer Ronnie Hawkins? Een mondharmonica. Een zanger die problemen aanhaalt, moeilijke beslissingen moet nemen. Het titelnummer waarmee Existential Frontiers (Hush Mouse Records) van White Owl Red aanvangt is het begin van iets speciaals. Er staan namelijk in totaal 14 intrigerende nummers op dit sterke album. White Owl Red is een project van de Amerikaan Josef McManus. Pas op wat latere leeftijd begon hij met het maken van muziek. In 1992 kocht hij een gitaar, aangestoken door meer…

Kan je het leven met een reis vergelijken? Het is een vraag die zomaar opkomt bij het beluisteren van het avontuurlijke Inertia | Incidental Meetings & Other Short Stories. Een album gemaakt door Michel Ebben uit Rotterdam. Een bijzondere album, bijzonder op diverse manieren. Ten eerste is het een album met een boek. In dat boek staan de teksten van de liedjes en foto’s die Ebben tijdens vier reizen naar de Verenigde Staten maakte. Het is ook bijzonder omdat Ebben er 10 jaar over deed om dit album te maken. Ebben is al lange tijd bezig in de muziek, als meer…

Verkenningen van de luchtige zijde van droefheid (en andersom) zijn de specialiteit van Nicholas Altobelli. Deze singer-songwriter kon daarmee op enkele door Salim Nourallah geproduceerde albums op bijval rekenen van No Depression, Exclaim en Blurt. Na een pijnlijke scheiding dacht de Texaan uit Dallas erover om te stoppen met de muziek – hij ging literatuur studeren en geeft Engelse les op een middelbare school – , maar de drang om zijn wel en wee te delen was te groot. Vertigo (Dalton Records) is een fijne popplaat, deze keer geproduceerd door meer…

Op het titelnummer Heart Is A Tower (eigen beheer) bevrijdt de Canadese singer-songwriter Genevieve Charbonneau zichzelf uit een relatie die niet meer goed voor haar was. Het is het eerste nummer van dit album vol countryfolk. Het laatste liedje heet simpelweg Thank You en is geadresseerd aan haar ex. Want ook al spreekt ze van een ongezonde relatie, ze bedankt hem toch, want de vader van haar kinderen zorgde er wel voor dat de was en vaat werden gedaan. Ondertussen haalde Charbonneau veel inspiratie uit haar leven. Ze wilde de liedjes meer…

De bas dreunt nogal door op Speakeasy, het eerste nummer op Stillwater (Loose Records/Bertus) van Frankie Lee. Die dreun aan de bodem verhindert niet dat je op een open laadbak van een truck wilt springen om een reis door het Amerikaanse landschap mee te maken. En al direct op datzelfde nummer word je totaal verrast door een nieuw vergezicht als een dwarsfluit klinkt. Dat is fijn, zo’n onverwacht instrument in het decor van americana. Immers, het genre heeft ook wel eens last van voorspelbaarheid. Vaststellen dat Only She Knows fans meer…

Dupas heeft een aardig album afgeleverd, maar hij zou iets minder frequent Guitar Town moeten aandoen. Dat was twee jaar geleden de slotzin van de recensie van Tennessee Night van Ed Dupas. Op The Lonesome Side Of Town (Road Trip Songs) valt echter opnieuw niet te ontkomen aan de vergelijking met Steve Earle. Niet alleen de stem en de manier van zingen, maar ook de composities zijn verwant aan het werk van de singer-songwriter die zo vaak The Hard Way volgde. It All Sounds Like Leaving heet een van de liedjes. En zo is het, want op het meer…

We zijn wat laat met het introduceren van Paul Cauthen. Vorige week stond hij op het Sugar Mountain Festival in Amsterdam. Daarvoor was hij al eens in Nederland als voorprogramma van Cody Jinks. We ontvingen pas onlangs zijn debuut uit 2016 en een ep uit 2018 (zie bespreking in roundup). Een paar weken later viel zijn nieuwste in de brievenbus. En oei, oei, oei, wat viel Room 41 (Lightning Rod/PIAS) de eerste draaibeurt tegen. Dat worden slechts twee sterren, zo was het oordeel. Maar al na de tweede keer draaien moest dat verdict fors meer…

Joe Ely organiseerde begin jaren 80 een tournee van The Clash door Texas. Jesse Dayton was bij een van die concerten. Het veranderde zijn leven. De volgende dag kocht hij een leren jack en bezocht de kapper omdat hij net zo’n jaren 50-kapsel als Joe Strummer wilde. De punkband had hem de ogen geopend. Hun versie van I Fought The Law van de Texaanse band Bobby Fuller Four leerde hem dat je een liedje alle kanten op kunt sturen. Dat doet Dayton dan ook op Mixtape Volume 1 (Blue Elan Records/PIAS). Covers krijgen pas betekenis als je meer…

In een blokhut in de Rocky Mountains kwam het zesde album van Beth Bombara tot stand. Eigenlijk wilde ze het rustig aandoen. Bijkomen van al dat touren. Maar in die overweldigende natuur begon ze als vanzelf weer te schrijven. Evergreen (All The Right Pills/Lemp Electric) is genoemd naar die blokhut. Dat betekent niet dat het een rustiek klinkend solowerkstuk is geworden. Op Evergreen slalomt ze langs folkpop en rootsrock. Good News is lekker losjes en bluesy als Stones of Sass Jordan. Net zo makkelijk is het daarop volgende titelnummer poppy als meer…

Dylan Earl is er weer eentje die country uit lang vervlogen tijden terugbrengt in het hier en nu. De jonge Amerikaan is een protegé van Daniel Romano, die in 2014 een ep met vier nummers van hem produceerde. Squirrel In The Garden (Rootsy/Sonic Rendezvous) is zijn tweede volwaardige album. De sound is bekend. Oude country dus, maar wel met een twist. Ongeveer zoals Daniel Romano het heeft voorgedaan. Earl blijkt net als Romano meerdere pijlen op zijn boog te hebben. Naast liedjesschrijver en uitvoerend artiest specialiseert hij zich in meer…

In de jaren 80 heb ik de elpees van The Waterboys altijd in de schappen van de platenwinkels laten staan. De folkrock van deze Schotten was me te pompeus, een oordeel dat voornamelijk gebaseerd was op wat ik over de band had gelezen. Ik had nooit de moeite genomen om eens een plaat te beluisteren. Er was immers voldoende Amerikaanse countryrock te ontdekken waarmee de platenkast gevuld kon worden… Where The Action Is (Cooking Vinyl) dringt zich via de promotiekanalen nu aan mij op. En wat een leuke plaat is dat! Vanaf meer…

Dave Schramm speelde in 1986 gitaar op het debuut van Yo La Tengo. Vier jaar later debuteerde zijn eigen band The Schramms met Walk To Delphi. In 2000 werd het vijfde studioalbum uitgebracht, waarna het bijna twintig jaar duurde voordat er met dit Omnidirectional (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) een opvolger verscheen. In de tussentijd was er nog wel een liveregistratie van een in Duitsland opgenomen concert op een dubbel-cd, maar verder hield Schramm zich vooral bezig als sessiemuzikant op albums van onder anderen meer…

Een viool die als een vogel heen en weer vliegt door de Midwestern Sky. Een klaterende banjo die over elkaar schuivende wolkenpartijen weer van elkaar duwt op Hard To Reach. Op Idaho gaat het om de zoektocht naar een betere weg door het leven met een steelgitaar die de route plaveit. Ky Burt is een nietige figuur op de cover van The Sky In Between (Woodstove Records), maar als geen ander weet hij die ruimte te bespelen. Met zijn soms lichtjes overspringende tegen het ijle aanhangende stem lijkt hij weg te zweven in het zwerk, maar niets is meer…

Aangename niets aan de hand muziek voor tuinfeesten en buurtbarbecues, waarbij de accordeon je meesleept naar een veranda in Louisiana of Texas, dat biedt Almost Home (Paraply Records) van het Zweedse Lazy Afternoon. Het uit acht personen bestaande collectief biedt kruidige gerechten, die een ongedwongen sfeer creëren waarbij geen onvertogen woord zal vallen tijdens het geslaagde samenzijn met familie, kennissen en buurtgenoten. De americana van de Zweden plukt wat uit de cajunkeuken, voegt er net zo makkelijk wat tex-mexgerechten meer…

Vergeet de eerste pakweg driekwart minuut, want nadat een synthesizer de eerste speelruimte gepakt heeft, breekt een gitaar door dat gedoe heen en ontstaat iets van een melodie. Dan volgt Jaco net als Luther Russell de grote baan van Big Star. Maakt niet uit dat het eerste nummer van You Know (Cornelius Chapel Records) On The Ground heet. Jake Waltzman zat voordat hij als Jaco het solopad opzocht in diverse bandjes, waar hij achter het drumstel zat. Nu neemt hij ook gitaar en toetsen voor zijn rekening. En de zang natuurlijk. Lester Nuby voegt gitaar, meer…

Met Jody Stephens van het legendarische Big Star vormt Luther Russell de band Those Pretty Wrongs, waarvan binnenkort een tweede album verschijnt. Hier gaat het echter over Medium Cool (Fluff & Gravy Records) van Luther Russell. En dat is een album waar geen liefhebber van gloedvolle powerpop omheen kan. Opener Deep Feelings heeft alles wat Big Star zo bijzonder maakte: een stoempende melodie waarin dwarse gitaarverbanden worden aangelegd, waarna het heerlijk roetsjen is over een glijbaan van pure pop. De gitaar krult door de bochten in meer…