In 1969 ontmoet Wayne Perkins de broers Steve en Tim Smith in de Muscle Shoals Sound Studio in Sheffield, Alabama. Perkins is daar sessiegitarist, Steve Smith technicus en songschrijver. In 1970 komt vanuit Londen reggaezanger Jimmy Cliff samen met Island-baas Chris Blackwell naar Muscle Shoals, waarna Blackwell flink wat Britse Island-acts, onder wie Traffic, naar de studio van The Swampers haalt. Als Steve Smith samen met zijn broer Tim en Wayne Perkins gedurende 1971 in dode studiotijd een album opneemt van songs door de drie geschreven, biedt Blackwell het drietal aan de plaat te releasen op Island Records.
Smith Perkins Smith, uitgebracht in 1972, is geen opvallende, schreeuwerige plaat, nee, eerder een rustiek, pastoraal album dat naast countryesk vooral folky klinkt; softrock misschien. Gave composities, schitterende harmoniezang en de puntige gitaarlicks en compacte solo’s van Wayne Perkins geven Smith Perkins Smith een Harvest-achtige allure. Begeleid door The Swampers (Barry Beckett op toetsen, David Hood op bas, Roger Hawkins op drums) glijden Perkins en de Smitjes majesteitelijk door hun elftal geweldige songs, met een bijzondere vermelding voor Say No More, het zijdeachtige In the Aftermath, The Man He Was met ijle koorzang en het orkestrale Memories of the Future. Can’t Go Back is bovendien een verstild, akoestisch juweeltje.
Smith Perkins Smith gaan dan toeren in Engeland als voorprogramma van Free – en doen zelfs Amsterdam aan. Het is vervolgens de bedoeling in Londen de tweede plaat op te nemen, maar tot een release komt het niet, want Steve Smith blijft in Londen achter en zal zich daar als producer vestigen (van onder meer Vinegar Joe en Robert Palmers Sneakin’ Sally Through the Alley). Wayne Perkins wordt tezelfdertijd door Chris Blackwell gevraagd de gitaarpartijen van Concrete Jungle en Stir It Up van Bob Marley and the Wailers’ Catch A Fire over te spelen. Zo geschiedt. Het leidt er in 1974 vervolgens toe dat de geruchten gaan dat Wayne Perkins Mick Taylor in The Rolling Stones gaat vervangen. Die vervanger wordt echter Ron Wood, maar Perkins speelt wel gitaar op Black and Blue. Tim Smith ondertussen, keert wel terug naar Alabama en zal onder meer Lynyrd Skynyrd produceren.
Smith Perkins Smith: het drietal komt goed terecht, maar het is zonde dat het bij dat ene, prachtige Smith Perkins Smith gebleven is.
Smith Perkins Smith. Island Records, 1972. Catcher in the Rye│Save Me│Say No More│In the Aftermath│I Cry Mercy│The Man He Was│Mighty Good Time│Memories of the Future│On Blind Faith Alone│Can’t Go Back│So Long
Recent, op 1 maart 2026, overleed Wayne Perkins plotseling aan een hartaanval.
03/06/2026 Permalink
I thought i knew pretty much everything from the 60’s& 70’s.
I can’t believe it- something else i don’t know.
It’s already ordered from Lithuana for 19e in mint.
Also, i’ve spent the last 2 days browsing through Altcountry’s early period & discovered a lot ( about 40) that i’d missed.
Thanks Rijkeboer – you’re a goldmine !
04/06/2026 Permalink
I’d like to return the favor with a rather unknown band:
FILIGREE – Same 1973 UK folk rock style of Fairport Convention or Trader Horne on Bright Carvings records; this label has many more ( unknow) interesting releases.
05/06/2026 Permalink
Dit is een geweldig album.
In 1972 blind gekocht op basis van een enthousiaste recensie in OOR.
Grijs gedraaid.
Jarenlang overal gezocht of deze op cd is uitgebracht.
Schijnt helaas niet het geval te zijn volgens Chatgpt en Claude.
Discogs kent ook alleen vinylversies.
In the Aftermath is mijn favoriet.
06/06/2026 Permalink
There was no recession in German- speaking countries.
The leading music magazine SOUNDS ( Germany)
didn’t make any headway, just like thousands of others.
Back then, word of mouth was still the best option.
It’s hard to imagine today how ” poor” we are.
But we knew our stuff really well. ( i bought my first lps in 1968).