Optreden op Glastonbury was een hoogtepunt voor de Canadese folkband The Fugitives. Het beste wat ze kon overkomen, zo zingen ze op Glastonbury. Het is het tweede nummer op The Fugitives (Rhea Records), het titelloze achtste album van de band. De vorige albums werden in Canada allemaal genomineerd voor een Juno of Canadian Folk Music Award en deze nieuwe zal ook wel weer meedingen naar die onderscheidingen. De vierstemmige zang van Adrian Glynn, Brendan McLeod, Carly Frey en Christopher Suen biedt volop variatie en dat wordt nog eens versterkt door het instrumentarium van gitaren, bas, balalaika, mondharmonica, banjo en viool. Vooral die laatste twee instrumenten kleuren veel liedjes. Op Firefight is het harmonieuze nananananana trouwens bepalend. Ook het whoooo van Café Deux hoort bij blijmoedige of in ieder geval positief gestemde folk. Die instelling weerhoudt ze niet om te zingen over serieuze zaken. Want ook dat is folk. Het gevarieerde bandgeluid wordt dikwijls nog versterkt door gasten op onder meer drums, toetsen en blaasinstrumenten als trompet, mellofoon en Franse hoorn.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie