Het komt niet zo heel vaak voor dat een debuutplaat me echt omverblaast. Het lukt Birds Flying Backwards wel. Het Londense sextet heeft met Lovebirds een geweldig album gemaakt, met 10 topnummers. Ik vat de muziek even samen als Beatle-eske countryrock, en dat is precies het pulletje waar ik graag uit drink. Zanger-gitarist-componist Joe Russell-Sanders en de zijnen lieten het album mixen door Joe Wyatt bij Abbey Road studios — dezelfde engineer die ook aan de Beatles Anthologies werkte, dus die referentie aan de Fab Four komt ook niet uit de lucht vallen. Maar het zijn ook die heerlijke melodieuze composities die Russell-Sanders uit zijn mouw schudt en de prachtige koortjes die door de andere leden van deze achterwaarts vliegende vogels verzorgd worden. Een aantal nummers zingt Russell-Sanders samen met India Vingoe, zoals het sterk countryrockende Ain’t No Use In Cryin’, het daaropvolgende My Friends en het werkelijk schitterende — let ook op de piano — If There’s Any Justice (de enige cover van deze plaat). De nummers gaan over de liefde in al haar voorkomende vormen, en ook het gebrek eraan. In One Heartbreak After Another gaat het over telkens maar weer teleurgesteld worden en toch weer doorgaan. Het album is in slechts vier dagen volledig live opgenomen, en dat geeft de plaat een fijne, ongepolijste warmte: geen overdub-perfectie, maar zes mensen die gewoon samen in een ruimte staan te spelen. Die aanpak betaalt zich vooral uit op Moving On, waar de band zich tegen het einde toch nog een keer flink uitleeft in een wat onregelmatigere maatsoort, zonder dat het ooit krampachtig wordt.Lovebirds is het soort plaat waar je verschillende keren doorheen moet om alle laagjes te ontdekken — en die het op elke nieuwe luisterbeurt nét iets beter doet. Voor een debuutalbum verrassend volwassen, en wat mij betreft een van de fijnste verrassingen van dit jaar.
Lovebirds is verkrijgbaar via de bandcampsite van Birds Flying Backwards.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie