Country is in opkomst in Nederland. Dat beeld kwam althans naar voren in twee recente publicaties: een stuk op Nu.nl en een artikel (achter paywall) in de Volkskrant, waaraan ik zelf ook een bijdrage leverde. Daarbij komt dat er sinds kort twee nieuwe countryzenders zijn gelanceerd: Silverado Radio en Jolene Country Radio. Hoopvol, zou je zeggen. Toch wil ik er een paar kanttekeningen bij plaatsen.

Stadionoptredens zeggen niet alles
Allereerst die vermeende populariteit van country in Nederland. Waar is die conclusie eigenlijk op gebaseerd? Het Volkskrant-artikel wijst naar de stadionoptredens die Zach Bryan en Luke Combs dit jaar in Eindhoven en Amsterdam gaven. Dat is inderdaad uitzonderlijk, maar er valt wel iets bij op te merken. De Belgische krant De Standaard stelde op 16 september de vraag waarom grote artiesten — niet alleen country-acts — België links laten liggen. Waarom treedt Harry Styles zeven keer op in de Arena, en niet in Brussel of Antwerpen?

Daar zijn een paar oorzaken voor. Artiesten verdienen in het streamingtijdperk nauwelijks nog iets aan albums, dus is er ook geen reden meer om die albums in elk land te promoten. Het geld wordt tegenwoordig verdiend met optredens, en de tourplanning wordt zo gemaakt dat dat zoveel mogelijk oplevert. Dan is het lucratiever om zeven keer op één plek te spelen en vervolgens door te reizen naar de volgende hotspot, dan om overal een enkel optreden te geven. België, dat ook niet beschikt over geschikte stadions voor optredens, wordt zo overgeslagen; artiesten wijken uit naar Amsterdam, Parijs, Berlijn of München. Dat gold ook voor Zach Bryan en Luke Combs. Het publiek bij die optredens kwam heus niet allemaal uit Nederland — ik durf zelfs te zeggen dat een groot deel, misschien wel het grootste deel, uit de ons omringende landen kwam. Ook bij het optreden van Zach Bryan in TivoliVredenburg in 2023 viel me al op hoeveel Amerikanen en andere Europeanen erop afgekomen waren.

Ook de C2C-festivals met voornamelijk grote Amerikaanse mainstream-countryartiesten, die in Ahoy Rotterdam georganiseerd gaan worden, worden aangehaald als bewijs van de Nederlandse populariteit. Maar ook dit festival vindt op het Europese vasteland alleen plaats in Nederland en Duitsland. Als Europeaan — of hier gestationeerde Amerikaan — die dit soort artiesten wil zien, ben je op deze festivals aangewezen. Uit het feit dat countrysterren in Nederlandse stadions of grote zalen staan, volgt dus niet automatisch dat country ineens populair is in Nederland.

Twee nieuwe radiostations, weinig onderbouwing
Dan die twee nieuwe radiostations. Het persbericht bij de lancering van Silverado Radio verwijst opnieuw naar de grote optredens van Combs en Bryan, en naar het grote aantal jongeren op countryconcerten. Dat mag bij die artiesten misschien kloppen, maar bij het concert van Emmylou Harris in Rotterdam dit jaar zag ik toch vooral zestigers en zeventigers, al dan niet vergezeld door hun kinderen. Naar marktonderzoek naar de populariteit van country wordt in het persbericht niet verwezen — en dat geldt evenmin voor Jolene Country Radio. Initiatiefnemer Leon Ramakers verwijst in het Volkskrant-artikel zelfs uitdrukkelijk naar zijn onderbuikgevoel als reden om het station te beginnen.

En radiostations, zijn het dat eigenlijk wel? Jolene is te horen op een DAB-frequentie, maar Silverado is vooralsnog alleen via internet te beluisteren. Beide zijn in de kern niet meer dan een veredelde playlist zonder presentatoren maar met reclame — over de muziekkeuze zwijg ik dan nog maar.

5.700 volgers, en verder?
De Volkskrant verwijst verder onder meer naar de populariteit van het platform Country Bunkhouse NL, actief op Instagram, TikTok en WhatsApp. Ik ken het niet — wat overigens niets zegt — maar het Instagramaccount telt 5.700 volgers. Indrukwekkend, maar dat is ongeveer net zoveel als de oplage van het inmiddels ter ziele gegane Nederlandse magazine Country Gazette uit de jaren zeventig tot negentig, dat bovendien niet gratis was.

Ik hoop oprecht dat country aan populariteit wint onder jongeren in Nederland, maar ik heb mijn twijfels. Hoewel: mijn neefje van in de twintig, bij wie ik nooit enige interesse in country had bespeurd, ging dit jaar naar het optreden van Tyler Childers in de Afas. Hij is fan.