Green River, Utah (2008)

Van een groot feest rond de 250-jarige onafhankelijkheid van de Verenigde Staten was geen sprake in 2026. President Trump bemoeide zich met de organisatie, wat tot verdeeldheid leidde. De feestcommissie America 250 die niet wenste mee te werken aan een feestje ter meerdere eer en glorie van de president werd aan de kant geschoven, waarna Trump de nieuwe organisatie Freedom 250 in het leven riep. De narcist in het Witte Huis liet vervolgens bulldozers aanrukken om de oostelijke vleugel van het historische gebouw plat te gooien om er een balzaal te kunnen bouwen.

Nee, een feest werd het niet, dat 250-jarig bestaan van de VS. Een groot contrast met 1976, toen de feestelijkheden rond 200 jaar VS het land overspoelden. Om maar wat te noemen, tijdens die bicentennial ontstond de bikecentennial, een fietstocht van kust naar kust waar dat jaar ruim 4000 enthousiastelingen aan meededen. Uit die gebeurtenis ontstond de organisatie Adventure Cycling, die sindsdien meerdere routes door Amerika op kaart heeft gezet. Tijdens mijn fietstocht in 2008 volgde ik deels een van die routes.

Van het album King Of America uit 1986 verscheen in 2024 een box met zes cd’s.

In hoeverre kun je nog spreken van de Verenigde Staten? Met zoveel verdeeldheid? Met een president die zich een koning waant. Geen feestelijkheden, wel demonstraties met spandoeken met de tekst ‘No Kings’. Elvis Costello heeft het op zijn album King Of America (1986) in het nummer Brilliant Mistake over desillusie: ‘He thought he was the King of America / But it was just a boulevard of broken dreams’.

Trump is totaal niet geïnteresseerd in de dromen van de Amerikanen. Zijn eigen droom, dat is het enige wat hij wil verwezenlijken. Daarom is het tijd dat zijn macht gebroken wordt tijdens de midterms. Maar krijgen de Democraten de meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden, zodat ze zijn beleid kunnen blokkeren?

Nog even over die boulevard of broken dreams waarover Costello het had. Eigenlijk zou je heel Amerika als zodanig kunnen omschrijven. Een strook land van de Atlantische Oceaan tot de Stille Oceaan waar de mensen dromen over een betere toekomst. Gebaseerd op hoop. Precies datgene wat Trump weg heeft gevaagd. Hoe anders was dat in 2008.

Eind september 2008 nam ik een maaltijd in Ben’s Cafe in Green River, Utah. Ik hoorde mensen aan een andere tafel discussiëren over het debat dat Barack Obama en John McCain hadden gehouden. Na acht jaar George W. Bush bood Obama hoop en een verzoenende toon. Utah koos McCain, maar het was Obama die de verkiezingen won. Maar wie had toen kunnen denken dat zijn boodschap van hoop jaren later zo teniet zou worden gedaan?

Op dit moment kunnen we alleen maar hopen dat de Amerikanen tot zinnen zijn gekomen, anders zit niet alleen de VS, maar heel de wereld opgescheept met een enorm probleem. Want Trump zal er alles aan doen om de macht ook na de volgende verkiezingen te behouden. Iets wat uiterst somber stemt.

In Green River schilderden in de zomer van 2008 jongeren de vijftig Amerikaanse staten op de betonnen vloer van een basketbalveld aan de rand van het stadje met nog geen duizend inwoners. De economie draait er voornamelijk om reizigers die er komen om te tanken, te eten, te slapen. Verder is er langs Interstate 70 namelijk over een grote afstand niets te vinden. Maar Green River was in 2008 eigenlijk ook al niet meer dan een boulevard of broken dreams met lege motels, verlaten restaurants en benzinestations die al jaren waren gesloten.

Sinds Trump is er niets veranderd aan de situatie in Green River. Groenland veroveren vond hij veel belangrijker. Moet er straks een 51ste staat worden toegevoegd aan die plattegrond op dat basketbalveld in Green River? Welke kant gaat het op met de Verdeelde Staten?