Op 17 oktober werd in het Utrechtse muziekgebouw TivoliVredenburg alweer voor de twaalfde maal het Ramblin Roots-festival georganiseerd. Onderweg naar boven kom je langs de affiches van de vorige edities. Wat hebben hier al grote artiesten opgetreden! Zou er deze keer weer een mooie ontdekking tussen zitten, een optreden waar we over een paar jaar nog over praten? Er was maar één manier om daarachter te komen.

Grey DeLisle stond geafficheerd samen met Rosie Flores, maar toen DeLisle opkwam, ontbrak Flores. Het bleek te gaan om een optreden van de dames afzonderlijk na elkaar, met een gezamenlijk einde. Het optreden van DeLisle leek erg op haar optreden op Ramblin Roots van 2024, tot en met dezelfde bindteksten, want dat verhaal over de gestolen creditcard door een ex kenden we al van toen. Tel daar haar overdreven vrolijke presentatie bij op en je hebt een optreden dat niks toevoegt aan de feestvreugde. The Blue Ribbon Boys zijn wel een erg fijne en strakke begeleidingsband.

Gelukkig is daar dan Rosie Flores. De inmiddels 76-jarige zangeres is still going strong. Niet qua stem overigens, want ze zat er een paar keer behoorlijk naast. Maar haar présence (kort rood jurkje, leren jack, zware bril) en haar elektrische gitaarspel vergoeden veel. Voor haar ‘hit’ Crying Over You worden de Blue Ribbon Boys nog uitgebreid met een drummer. De Blasters-cover Long White Caddillac is ook heerlijk.  Ze had nog niet eerder opgetreden met DeLisle, zodat ze de gezamenlijk gebrachte covers, Different Drum, Those Memories Of You en het welbekende Jackson, alleen kon zingen met behulp van een spiekbriefje. Toch leuk.

Al tien jaar spelen Alice Howe en Freebo samen en nu breekt er tijdens het optreden een snaar. Dat is nog nooit gebeurd, aldus Howe, en de fan op de eerste rij kan het bevestigen. Het publiek wacht rustig af en het duo pakt de draad weer op, nu met Freebo op akoestische gitaar en Howe op de fretloze bas. Hun songs over de liefde, het verlies van dierbaren en de hond die er met je vrouw vandoor gaat klinken heerlijk. Howes heldere stem en het fraaie basspel van Freebo maken dat je een beetje wegdroomt. “We toeren om ons appartement in Los Angeles te kunnen betalen, waar we nooit zijn”, zegt Howe. “It’s true”, mompelt ze erachteraan. Dat toeren staat de ontwikkeling wel een beetje in de weg, want de nummers die ze spelen verschillen niet veel van toen Altcountry.nl ze twee jaar geleden zag. Maar het publiek, waarvan er veel het duo voor het eerst zien, geniet en geeft ze na afloop een verdiende staande ovatie.

Son Of The Velvet Rat scoort twee primeurs. Volgens mij zijn dit de eerste Oostenrijkse artiesten op een Nederlands rootsfestival. En een theremin heb ik ook nog niet eerder op een rootsfestival gezien. Hier gold weer: een beetje vreemd, maar wel lekker. Georg Altziebler zong laag en speelde zijn gitaar met veel effecten, en Heike Binder speelde toetsen, percussie en theremin en deed de ondersteunende zang. De afsluiter waarbij Altziebler en Binder samen in één microfoon zongen was wonderschoon.

Een korte oversteek naar Cloud Nine bracht me naar Dean Owens & the Sinners. Schotse band met een Calexico-achtige sound. Owens (zang, gitaar) werd vergezeld door een staande bassist, een elektrische gitarist en een gewone trompettist. Mooie songs, mooi gebracht. Owens heeft normaal gesproken praatjes voor tien, maar hield zich als causeur in vanwege de korte festivalset die ze konden spelen. Toch nog gelachen. Wat een rasperformer!

Terug overgestoken naar Club 9 en daar vanaf het hoogste punt in TivoliVredenburg de set bijgewoond van de Engelsman Peter Bruntnell. Die brengt al sinds jaar en dag puntgave singer-songwriteralbums uit. Deze avond brengt hij de songs daarvan solo en akoestisch: Houdini And The Sucker Punch, St Christopher, False Start, Sharks, Out Of The Pines, allemaal even mooi. Bruntnell lijkt (of acteert) wat onbeholpen in zijn presentatie en sipt tussen de nummers door van zijn glas rode wijn. Het publiek kijkt echter geboeid en aandachtig toe. Bruntnell zou best wat vaker deze kant op mogen komen.

Hierna vindt een eerbetoon aan Dolly Parton plaats in Cloud 9. Zangeres Hilde Vos wordt daarbij ondersteund door een niet al te subtiele band. Af en toe maakt Vos plaats voor andere zangers, zoals Grey DeLisle, Rosie Flores (weer met spiekbriefje) en Jacqueline van der Griend (van Cash On Delivery). Het was allemaal nogal voorspelbaar, maar bij een massaal meegezongen Somewhere Between had ik toch een kippenvelmomentje.

Op zoek naar een toilet kwam ik ineens bij een sessie van de mannen van de Countrykoorts-podcast terecht. James McMurtry werd daarbij geïnterviewd en samen met Betty Soo speelde hij nog drie nummers, waaronder het duet Gulf Road, dat op het laatste album van Soo staat Leuk!

Rosanne Cash staat met haar man John Leventhal in de grote zaal. Cash straalt en heeft er zin in, en samen brengen ze een gedegen set. In 1993 nam Cash het album The Wheel op. Contractueel had ze laten vastleggen dat ze na dertig jaar de mastertapes terug zou krijgen. Het doet haar duidelijk veel plezier dat ze die terug heeft en ze brengt een gedreven uitvoering van de titeltrack. Van Leventhal is net een nieuw album uit en vanavond speelt hij een countrynummer waar hij de blues van Ali Farka Touré doorheen vlecht: magistraal gitaarspel. Op de standaard bij Cash staan de teksten voor haar nieuwe nummers, maar die klinken al vertrouwd. Voor de Woody Guthrie-cover Deportee neemt Leventhal plaats achter de piano. Fijn optreden vol liefde voor de muziek.

De albums van Michael McDermott konden me nooit zo overtuigen, maar een solo liveoptreden van de man blijkt echter heel goed.  De uit Chicago komende McDermott heeft een intense uitstraling en doet daarmee en ook wel door zijn uiterlijk wat denken aan Hans Teeuwen. Maar gelukkig is McDermott veel leuker om mee te maken. Zichzelf afwisselend begeleidend op piano en akoestische gitaar zingt hij songs uit zijn inmiddels uitgebreide oeuvre: Sick Of This Town, The Great American Novel, I Know A Place. In het aan zijn vader opgedragen Shadow In The Window is hij schaamteloos kwetsbaar. Echt heel mooi. Volgende keer dat hij in Nederland komt ga ik zeker weer.

Dallas Burrow was, begeleid door pianist Bart de Win, bezig met een uitgebreide tournee door de Lage Landen en zijn optreden op Ramblin Roots vormde daarvan bijna het einde. Voor de gelegenheid werd hij nu ook nog ondersteund door Paulien (viool) en Jorieke de Vet (cello en mandoline), allebei normaal actief in de band Yellofox. Dat bracht wel extra diepte in het optreden van Burrow, die veel songs van de recent verschenen albums Modern Day Vagabond en The Way The West Was Born speelde. En mooie covers van Willis Alan Ramsey, Billy Joe Shaver (Live Forever) en Townes Van Zandt (Mister Mudd & Mister Gold). Publiekslieveling was echter een song van een album uit 2023, waarop het publiek zeer luid Wild Bill kon schreeuwen.

In de grote zaal mag het Belgische Boogie Beasts het festival afsluiten. Kneiterhard en stampend brengen ze hun blues: twee gitaristen, een drummer en een wildspringende mondharmonicaspeler. De zaal is nog aardig gevuld en wie nog even lekker met zijn voeten wil stampen en met zijn hoofd mee wil schudden, pakt zijn kans.

Bracht deze editie nu legendarische optredens? Nee, dat niet. Wel veel mooie momenten. Ramblin Roots zal ook herinnerd worden als een goed bezocht festival waar de (wat jongere) cowboys en cowgirls ook konden meedoen aan een masterclass line-dancing. Niet echt ons ding, maar het past prima bij het idee dat er voor elk wat wils moet zijn.

Tekst: Peter Hageman en Hugo Vogel
Foto’s: Peter Hageman