Als we het over Hungry Chuck hebben, laten we dan beginnen met N.D. Smart II, drummer van de legendarische Remains, uit Boston, Massachusetts. Na The Remains drumt hij in Bo Grumpus, met zanger/bassist Jim Colegrove. Zij tweeën nemen dan een job aan om te spelen in de band van Ian en Sylvia Tyson, een Canadees folkduo, die een eigen countrygroep willen hebben: Great Speckled Bird. De Tysons brengen vanuit Canada bluesgitarist Amos Garrett mee. Met ook in de gelederen steelgitarist Buddy Cage brengt Great Speckled Bird in 1970, geproduceerd door Todd Rundgren, hun gelijknamige debuut uit. De band toert uitputtend, neemt ook deel aan de Festival Express, een Canadese treintournee, en kent daardoor ook vele bezettingswisselingen, zoals bijvoorbeeld Buddy Cage voor Ben Keith.

Na de opnamen van You Were On My Mind van Ian & Silvia & Great Speckled Bird trekken de grote gevlekte vogels in 1971 aan hun stutten en beginnen voor zichzelf. Ze vestigen zich in Woodstock, New York, in de buurt van Bob Dylan en The Band en noemen zich Hungry Chuck: Jim Colegrove (zang, bas), N.D. Smart II (zang, drums), Amos Garrett (leadgitaar, zang), Jeffrey Gutcheon (piano, orgel, zang), Ben Keith (pedalsteel, dobro, zang) en Peter Ecklund (trompet, cornet, flugelhorn). Eenmaal daar komen ze zoals zovele bands onder de vleugels van Dylan-manager en groot-mogul Albert Grossman. En passant nemen ze de legendarische Bobby Charles in hun midden op, die subiet door Grossman wordt getekend voor zijn Bearsville-label. Ook voor dit label neemt Hungry Chuck zijn debuut op in Bearsville Sound Studio in Woodstock.

Hungry Chuck, gereleased in 1972, is een uiterst levendige plaat, die raakt aan country, folk, blues en ook New Orleanse vaudeville; een eclectische plaat is het. Opener Hats Off America!, een sarcastische anti-Amerika-song, houdt inderdaad met zijn blazers en pingelpiano het midden tussen vaudeville en ragtime; doet denken aan het werk van Loudon Wainwright III. In niet onbetekenende mate lijkt Hungry Chuck, zoals in Old Thomas Jefferson, beslist op de eerste drie platen van The Band, maar in de sfeervolle countrysongs duiken ook reminiscenties op als Barefoot Jerry (Watch the Trucks Go By), Little Feat (Hoona Spoona), Leon Russell (All Bowed Down) en Frank Zappa in People Do, waarop Ecklunds trompet, cornet en flugelhorn bijstand krijgt van Garth Hudsons tenorsax. Tegenover de melige intermezzo’s en de flauwiteit van afsluiter South in New Orleans – ze hadden zeker enorme lol in de studio – staan echter nog wel de werkelijk voortreffelijke songs Cruising, Play That Country Music en het op Britse folk gebaseerde Dixie Highway. Een echt geweldige band, dit Hungry Chuck.

Hoewel veelbelovend, een toekomst voor Hungry Chuck zit er niet in: tijdens de opnamen van het tweede album wordt er hard aan Amos Garrett getrokken door Paul Butterfield voor zijn bluesband Better Days. De druk wordt opgevoerd als ook Grossman, de grote baas van Bearsville, zich ermee gaat bemoeien. Hij doet er namelijk van alles aan om Paul Butterfield’s Better Days aan de man te brengen, terwijl hij Hungry Chuck bij nader inzien te veel folk vindt en te weinig rock-‘n-roll. Als Garrett vertrekt, is Hungry Chuck voorgoed verleden tijd.

Hungry Chuck. Bearsville, 1972. Hats Off America!│Cruising│Old Thomas Jefferson│Play That Country Music│Find the Enemy│People Do│Watch the Trucks Go By│Dixie Highway│You Better Watch It Ben, Some Day You’re Gonna Run out of Gas (I’m Giving You A Warning) │Hoona, Spoona│All Bowed Down│South in New Orleans-Doin’ the Funky Lunchbox’