Een gitaar legt gecompliceerde motiefjes onder een lichtjes wegzwevende melodie; voegt er wat krulletjes aan toe en vervult ondertussen de functie van percussie. James Elkington brengt het soort folkrock waarvoor je echt wat moet kunnen. Net als Ryley Walker behoort hij tot de schare volgelingen van John Fahey. American primitive heet die school, maar primitief is het allerminst, omdat het vrijwel altijd gaat om een individueel ontwikkelde stijl waarbij techniek een onontbeerlijk element vormt van vrijuit meanderende verkenningen. Wintres Woma (Paradise Of meer…

Hé, is dat Chris Isaak? Nee, en het is ook James Dean niet. Een gestileerd beeld dat eruitziet als een reclamefoto siert het debuut van een band met de nogal algemene naam The Americans. Wat je daar nou van moet denken? Nou, nog even helemaal niets. Eerst luisteren naar I’ll Be Yours (Loose Records/Bertus), dan verdwijnen alle bedenkingen die de gelikte presentatie oproepen als vanzelf. Jack White en T Bone Burnett geven hoog op van deze band uit Los Angeles en gelijk hebben ze. Het met schorre stem gezongen Nevada is een meer…

Dat Jerry Douglas op dobro een bijdrage levert aan Static In The Wires (eigen beheer) zegt eigenlijk al dat dit allesbehalve een doorsnee bluesalbum is. Martin Harley and Daniel Kimbro trekken de blues uit de natte Delta naar dorre streken westwaarts. Dit is de blues die een glimlach tovert op het gezicht van Ry Cooder. Met soul gebracht. Want ja, soms moeten we ook denken aan Bobby King en Terry Evans. En die relaxte opener One Horse Town pakt de sfeer van een David Lindley. De Engelsman Harley (slidegitaar) en Kimbro (bas) vormen meer…

De toevoeging van een saxofoon op opener Champagne Corolla zet de toon. De drums roffelt naar een heftig instrumentaal tussenstukje, maar het is de jazzy bodem die opvalt. Justin Townes Earle heeft zijn altcountry altijd al voorzien van een scheut rhythm-and-blues, op Kids In The Street (New West Records/PIAS) lijken de diverse invloeden voor het eerst echt helemaal samen te komen in een persoonlijke stijl. Die progressie valt overigens pas op na enkele luisterbeurten. Want aan de oppervlakte hebben de liedjes nog wel een te herleiden meer…

Ed Dupas begint Tennesse Night (Road Trip Songs) met een bezoek aan Guitar Town. Niet alleen melodisch, maar ook qua zang hebben we te maken met een respectvolle volgeling van Steve Earle. Vooral op het eerste liedje getiteld Too Big To Fall. De stem schuurt als een afgebroken uitlaat over straat. Dupas is een man die nog een hele rit voor de boeg heeft, maar nu eerst maar eens op huis aankoerst. Met een huppelende banjo gaat het over onverharde wegen, waarbij lichte orgelflarden en een steelgitaar de ergste gaten in het wegdek trachten meer…

Ook op zijn vijfde album sorteert Sam Baker maximaal effect met minimale middelen. De Texaan heeft op Land Of Doubt (eigen beheer) maar weinig woorden nodig om pijnlijke situaties bloot te leggen. Als een barmhartige Samaritaan loopt hij niet aan ongemakkelijke situaties voorbij. De Texaan heeft oog voor verborgen leed. Het is ongetwijfeld een gevolg van zijn eigen noodlot. En evenzo een gevolg van zijn grote geluk. Het was een wonder dat Baker een bomaanslag in Peru overleefde en sindsdien is zijn leven niet hetzelfde. Na het meer…

Mark Ripp noemt mensen als Bruce Springsteen en Tom Petty als invloeden, maar de zalen waarin die artiesten staan zijn een maatje te groot voor deze Canadees. Dat is helemaal niet zo erg. Rootsrock klinkt namelijk beter in bars en rockclubs dan in arena’s. Under The Circumstances (eigen beheer) van Mark Ripp & The Convessors blijft rootsrockend op bekend terrein. Dat zegt niets over de kwaliteit. Everything Is Made In China is origineel genoeg. Ripp en zijn volgelingen spelen losjes langs de traditionele waarden van de rock-’n-roll. Een meer…

Omdat de liedjes maar bleven komen werd Songs Of Peril & Conquest (Blue Jordan Records) geen ep, zoals in eerste instantie de bedoeling was, maar gewoon een nieuw album. Maurice Mattei schudt de liedjes namelijk uit zijn mouw. Eerst wilde hij slechts de nummers die waren overgebleven van Girl Jungle alsnog uitbrengen, maar zijn pen stond ook niet stil. Vandaar. Dat Girl Jungle hebben we niet besproken, maar is net zo leuk als het andere werk van Mattei waaraan we wel aandacht hebben besteed. Deze nieuwe verzameling is grotendeels meer…

Veel gezonder als Christiane F. ziet Sarah Shook er niet uit. En haar leven is nauwelijks minder schokkend. Dat valt wel op te maken uit de liedjes op Sidelong (Bloodshot Records/Bertus) van Sarah Shook & the Disarmers. Ze heeft alles gedaan wat haar moeder haar had verboden (Make It Up To Mama). Ze zakt in de whisky om haar zorgen te vergeten (Heal Me). Op Nothin’ Feels Right But Doin’ Wrong beleeft ze na weer een one night stand een nieuwe dag zonder zon. Je bent niet mijn laatste en je bent ook niet mijn eerste, laat ze iemand weten meer…

Aaron Watson zoekt zijn eigen weg tussen de dirtroads van altcountry en de geplaveide highways van Nashville. Onafhankelijk is hij in ieder geval wel in die keus. Het met een accordeon opgesierde titelnummer van Vaquero (Big Label Records/Thirty Tigers/Bertus) speelt zich af op de grens van Texas en Mexico. De Mexicaanse cowboy die er aan de bar zit lijkt wel honderd jaar oud. Had zomaar van Jerry Jeff Walker kunnen zijn. Ook op Amen Amigo gaat Watson over de grens, om er onder de neonverlichting van Dos Equis te relaxen. Het borderliedje meer…