Lou Ford is niet alleen een vilein karakter uit Jim Thompsons roman-noir The Killer Inside Me (1952), maar ook – uiteraard vernoemd – een altcountryband uit Charlotte, North Carolina. Lou Ford is gecentreerd rondom de broertjes Alan en Chad Edwards, beiden zanger-gitarist. Lou Ford duikt voor het eerst op een verzamelaar van Carolina-rootsbands, dan een single-ep en dan – in vijf dagen in december ’97 opgenomen – de debuutplaat Sad, But Familiar, in 1998 uitgebracht op Sorry Ass Records (en weer een jaar later ook op het Duitse Glitterhouse).
Ja, weer zijn het The Jayhawks die ook Lou Ford op het countryrockspoor zetten van samenzang, Hammond, een verdwaalde pedalsteel en gitaarsolo’s als kersen op de taart. Met traag wuivende, melancholieke countryliedjes volgens de genoemde receptuur zoals How Does It Feel?, B.O.G.L., You Ain’t Worth My Time, I Won’t Be Denied, One More Day en de prachtige titelsong, en met als motto een gedicht van drinkmeister Charles Bukowski, is Sad, But Familiar, hoewel in de schaduw van The Jayhawks, niettemin een gedegen en opmerkelijke debuutplaat.
Het is een kunstje dat Lou Ford nog eens zal herhalen op opvolger Alan Freed’s Radio (2000) en opmerkelijk genoeg in 2007 nog een keer, en dan voor het laatst, met Poor Man’s Soul.
Sad, But Familiar. Sorry Ass records, 1998.
How Does It Feel?│B.O.G.L.│The Part of You│You Ain’t Worth My Time│Sad But Familiar│Chance│I Won’t Be Denied│Goodbye│I Don’t Want To Be Here Now│So Far Gone│Stripped│One More Day│Something/Ender
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie