Talisman (RPM) van de Australiêr Gus McKay is broeierige blues met de muzikale vrijheid van jazz. Dat beleef je alsof Howe Gelb, Morphine en Chet Baker samen door de outback reizen. Dat er wat gebeurt op dit album valt al af te lezen aan de instrumentatie. De Australiër (zang, gitaar, mondharmonica) produceerde Talisman samen met zijn companen Ronan Charles (drums, percussie, toetsen, tenor sax, taishokoto, dat is een Japans snaarinstrument met een lange holle body en toetsen als een typemachine) en Phil Waldron (bas, pedal steel, meer…

Zonder problemen is Malcolm Holcombe nergens. Waar zou hij in godsnaam over moeten zingen? De Amerikaan bestaat van de problemen. Verdient zijn boterham met het zingen over alle sores die hem in deze problematische tijden overkomen. Pretty Little Troubles (Singular Recordings) noemde hij zijn nieuwste album. Eerlijk is hij wel. De zwartgallige blues en country, beide formuleringen zijn van toepassing, helt deze keer door de productie van Darrell Scott net iets meer over naar de countrykant. Op het zich in de meer…

Aroma (eigen beheer) is een fijn plaatje uit Austin, Texas, van vier jongemannen die inspiratie zoeken in pop uit de jaren zeventig en new wave uit de eerste helft van de jaren tachtig. Een typisch rootsbandje is Toma daarmee niet. Toch gaan ze op Going Nowhere de goede kant op. Echo’s van Electric Light Orchestra met een lekker orgeltje. Count Me Out is zuivere hitparadepop die af en toe doet denken aan Do They Know It’s Christmas. Acht nummers lang springt Toma van pure pop met fijne samenzang naar new wave, meer…

Gitarist Dave Gonzalez riep ruim tien jaar geleden The Paladins tijdelijk een halt toe. De rockabilly van die band verruilde hij voor countrysoul bij achtereenvolgens Hacienda Brothers en Stone River Boys. Toch waren The Paladins sindsdien nog regelmatig te bewonderen op de Nederlandse podia, maar de band uit Californië spetterde wat minder door gebrek aan nieuw materiaal. Daarin komt verandering met New World (Lux/Sonic Rendezvous), de eerste studioplaat sinds El Matador uit 2003. Met dit nieuwe album kunnen de rootsrockers die al sinds meer…

Het ontbreekt aan spanning op Lance, The Rock Opera – St. Willebrord Sessions Vol. II (Excelsior Recordings) en in dat opzicht heeft dit album veel weg van de zeven opeenvolgende edities – van 1999 tot en met 2005 – van de Tour de France die Lance Armstrong won. Dat zal vast niet de opzet geweest zijn van JW Roy (muziek) en Bert Wagendorp (teksten). Het handelt hier immers om een manipulatieve narcist van het ergste soort. Een onhebbelijke Texaan die als een maffiabaas regeerde over het peloton. Wie tegen hem was, moest onschadelijk meer…

Vorig jaar omschreef ik Curse Of Lono als Velvet Underground tijdens een woestijntrip. Dat was in de rubriek roundup waar die aflevering negen ep’s werden besproken. Van de vier nummers van dat plaatje staan er drie op het volwaardige debuut Severed (Submarine Cat Records). Als een nummer als Just My Head begint met slidegitaar alsof Robert Johnson op een kruispunt zit, betekent dat niet dat deze band uit Londen daar ook blijft rondhangen. Nee, het nummer ontwikkelt zich. Een ietwat mechanisch popritme blijkt heel goed te passen bij die meer…

In het begeleidende schrijven van de platenmaatschappij lees ik over Stones, Faces, Humble Pie, Joe Cocker en Leon Russell. Maar eigenlijk had ik maar een naam nodig gehad om mijn aandacht echt te wekken en dat is die van Eddie Hinton. Want o, wat is Ain’t It A Shame een heerlijk stukje countrysoul. Heath Green and the Makeshifters treden daarmee in de voetsporen van de betreurde Hinton, niet geheel toevallig net als deze band afkomstig uit Alabama. Heath Green and the Makeshifters (Alive Natrual Sound/V2) is een meer…

Producer/drummer Neilson Hubbard voorziet Carrie Elkin op The Penny Collector (eigen beheer) van een klanktapijt waarop ze helemaal kan bijkomen. Dat is nodig ook nadat de emoties zich de voorbije periode opstapelden. Enerzijds was daar de dood van haar vader, anderzijds de geboorte van haar dochter. Een verwarrende tijd. Hubbard en begeleiders als Will Kimbrough (gitaren, mandoline) en David Henry (cello, viola) verpakken de ontroerende liedjes van Elkin in heldere instrumentaties waarin de weemoed alle ruimte krijgt, maar meer…

‘Ik ben Jezus, ik ben Judas’, zingt Björn van der Doelen op het titelnummer van De Cowboy, De Outlaw, De Sheriff & De Hoer (Val Allemaal Maar Kapot Ik Doe Het Zelf Wel Records). De scheidslijn tussen goed en kwaad is grillig en de Brabander weet soms ook niet aan welke kant hij staat. Ondertussen komt de dood steeds dichterbij. ‘Ik heb te hard geleefd voor iemand die zo bang is voor de dood’, zingt hij op Jimbo, een ontboezeming die verpakt wordt in een overtuigend stukje bluesrock. De voormalige profvoetballer bij PSV maakt zich meer…

De cello van Sera Smolen strijkt de wolken een beetje weg, maar nooit helemaal. Zo’n cello zorgt nou eenmaal voor melancholie en dat is niet anders op Unlock The Sky (eigen beheer) van Tom Mank and Sera Smolen. Mank is een praatzingende bard die graag de zonnestralen opvangt die door het wolkendek priemen. Hij warmt zich er aan. Zingt bijvoorbeeld over een muur in een stad die het zonlicht weerkaatst (I Left The City). Hij zoekt de liefde in een wereld vol oorlog (Love In A Difficult World). De samenwerking tussen celliste Smolen en singer-songwriter meer…