Het Aura Vista Motel (Sunyata Records) ligt aan Highway 99 in Seattle. Ooit was het een onderkomen voor reizigers op zoek naar de Amerikaanse droom, tegenwoordig wordt de omgeving er bevolkt door prostituees en junks. Vaudeville Etiquette trok in het voormalige motel. De spookachtige omgeving sluit goed aan bij de sound van de vijfkoppige band. Bradley Laina (zang, gitaar) en Tayler Lynn (zang, perdussie) vormen het hart van de band. Daarmee is Vaudeville Etiquette weer zo’n band waarin het draait om de wisselwerking tussen een man en meer…

Daniel Romano produceerde Pale Moon Kid (Pheromone Records/Sonic Rendezvous) van Jenny Berkel. Die speelt doorgaans in zijn band. Solo brengt deze dame geen mosey. Country kun je haar muziek ook niet noemen. De Canadese doet in dromerige klanken. Dit is nieuwe folk die in mistflarden gehuld is. Toch prikt de stem van Berkel als een mistlamp door de nevelen. De ruimtelijke ambiance is het werk van Romano. Op bas, drums, gitaren, orgel, piano en synthesizers schept hij het muzikale landschap waaruit Berkel kan opdoemen. In het fletse meer…

Session Americana is een collectief uit Boston dat de agenda’s moet trekken om een plaat te  kunnen maken. De zes Amerikanen zijn doorgaans druk als begeleiders van andere artiesten. Great Shakes (eigen beheer) zal geen aardverschuiving teweeg brengen in americana. De wortels van het gezelschap liggen duidelijk in de jaren zeventig. Het afwisselende album zal het vooral goed doen bij liefhebbers van melodieuze folkrock met heimwee naar de gloriejaren van Crosby, Stills & Nash. De samenzang op One Skinner en Bumbershoot strekt zich uit meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Otis Gibbs besteedde zijn vijftigste verjaardag nuttig. Van feestjes houdt hij niet zo, dus nam hij die dag Mount Renraw (Wanamaker Recording Company/Lucky Dice) op. Dat gebeurde in zijn huiskamer in Nashville, waar Gibbs (zang, gitaar) aan de slag ging met Thomm Jutz (gitaar) en Justin Moses (fiddle). De van het platteland van Indiana afkomstige artiest, hij is tevens schilder en fotograaf, plukt de liedjes uit de vruchtbare Amerikaanse grond, nadat hij er al een halve eeuw zaadjes heeft rondgestrooid. Zijn liedjes belichten meer…

De omgevallen platenkast van Seth Goodman deel 3. Zo kan Sparks Rain Down From The Lights Of Love (Secret Candy Rock) van The Grand Undoing het best worden aangeduid. Zoek de recensies van de vorige albums van deze artiest uit Boston nog maar even op en ontdek welke namen we toen noemden. Deze keer komt daar in ieder geval die van David Bowie bij. Goodman vervalt nergens in puur epigonisme, daarvoor zijn zijn melodieën en arrangementen te eigen. Opener Sing Yourself Home is pulserende powerpop, net als Key Biscayne dat daarop volgt. Op Living In Amber doemt meer…

Gestoken in een prachtige hoes van de Groningse illustrator Douwe Dijkstra zit een cd van een band uit het Twentse stadje Diepenheim. Grand East heet die formatie. Onthoud die naam. Movano Camerata  is namelijk de moeite waard om weer eens een platenzaak te bezoeken. Arthur Akkermans zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Ondertussen bezweert Joris van den Berg de boel met een ronkende Hammond. Resultaat: een grootse rockplaat met bezieling. Op Frogs springen ze van blues naar rustiger vaarwater. Ouderwets goed. De meer…

Eerder dit jaar schreven we in de rubriek roundup over Work: Part One waarop Walter Salas-Humara zijn eigen werk met The Silos recyclet. Een uitstekende collectie waarmee hij echter wel de indruk wekte dat de inspiratie om tot nieuwe dingen te komen aan het verdwijnen was. Niets blijkt minder waar. Explodes And Disappers (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een geweldig nieuw album van de man die al sinds halverwege de jaren tachtig actief is. Frisse melodieën die allesbehalve vermoeid klinken. Hij heeft er nog zin in. De Cubaanse meer…

Campfires On The Moon (Tonic Records) van de Canadees Rodney DeCroo heeft een lange tijd nodig gehad om te overtuigen. DeCroo zingt niet altijd geheel toonvast. En als dan Ida Nilsen op Stupid Boy In An Ugly Town ook soms net iets te hoog of te laag zit, moet je even doorbijten. Wie die moeite neemt, wordt beloond. Die hoort dwars door de nogal wankele arrangementen van akoestische gitaar, contrabas en piano DeCroo worstelen met het leven. En dan krijgt de imperfectie betekenis. Dan komt het gevoel dat al in songtitels als meer…

Met liefst vier zingende frontmannen is afwisseling geen probleem voor The Buffalo Skinners. De Britse band speelt lekker losjes op Cease Your Dreaming (Loose Chat Records). Delta Blues is eigenlijk meer folkpop met prominente rol voor viool. Een beetje rommelig is het af en toe beslist, maar daardoor ook lekker ongedwongen. Alles wordt door elkaar gegooid, rock-’n-roll, folk, blues soul, country en noem maar op. Amerikaanse muziek is de basis, toch klinkt iets als If You Won’t Love Me, Somebody Else Will vooral als Engelse rootspop. En meer…

De wat koele pop van de uit Seattle afkomstige Amy Blaschke verwarmt ze in de studio’s van Los Angeles. Daar nam ze wederom onder productionele leiding van Brain Whelan Breaking The Blues (Bird On A Lyre Records) op. Dat is een plaat waarop ze ondanks de ellende als gevolg van de ziekte van Lyme de positieve kanten belicht. Daarvoor kruipt ze Under My Skin. Op Falling For The Moment komen heel voorzichtig trompetjes om de hoek kijken. Powerpop en folkrock gaan naadloos in elkaar over. De songtitels Exploding Roses en meer…