Met zijn getatoeëerde borst onder een openhangend spijkershirt ziet Kenneth Brian er uit als een rebel met wie niet valt te spotten. Baard, zonnebril, cowboyhoed. De van de katoenvelden in het noorden van Alabama afkomstige musicus opende meerdere Amerikaanse tournees voor Lucinda Williams. Op Blackbird (Southern Shift Records) brengt The Kenneth Brian Band zeven nummers. Het album is opgedragen aan Ikey Owens die overleed na de opnamen. De toetsenist werkte eerder ook samen met Jack White en Mars meer…

Een hond zwerft door de stad. Dirty Water sijpelt in de stegen over zijn rug. Over de avenues glijden lange gitaarlijnen die zich onttrekken aan alle donkerte. De stad als een moeras. Adam Trice van Red Sammy zingt als Kim Salmon op de opener van Creeps & Cheaters (eigen beheer). I Got Creepy When Lou Reed Died klinkt precies zoals je mag verwachten met zo’n titel. King Of The Road, geen cover, maar net als de andere nummers een liedje van Trice, is garagerock in de vorm van langzame blues. Denk aan een band als Hand Of Glory, donkere meer…

Iemand om in de gaten te houden, schreven we zeven jaar geleden in de recensie van het album Goldmine van Phil Smith. Zelf vergaten we de artiest uit Australië eerlijk gezegd uit het oog. Dus zagen we het album Year Of The Dog (eigen beheer) in 2014 over het hoofd. Gelukkig bracht de Zweedse distributeur Hemifran het onlangs in Europa alsnog onder de aandacht. Twee jaar geleden was het her en der wel degelijk opgepikt. Americana UK deelde een 8 uit in juni van dat jaar en twee maanden later was ook Heaven vol lof. In die recensie meer…

De Amerikaan Kreg Viesselman is jaren geleden neergestreken in Oslo. Met zijn Noorse begeleiders legt hij met To The Mountain (Continental Record Services/Munich) wederom een album neer vol melodieuze melancholie. Viesselman (zang, gitaren, piano) schrijft fijnzinnige popliedjes waarin folkstructuren gecombineerd worden met Beatleske avonturen. Met zijn bijzondere zang dwingt hij gewoon af dat de begeleiders alles in het werk stellen om de juiste wendingen van de kwalitatief hoogstaande nummers meer…

‘Tell me a swamp story / Not like the ones on tv / I want something that makes me shiver / Feel the coldness in my knees.’ Tony Joe White zingt het op het allerlaatste nummer van Rain Crow (Swamp/Yep Roc/V2). Het is precies wat hij op de acht nummers die aan Tell Me A Swamp Story vooraf zijn gegaan, gedaan heeft. Verhalen uit het moeras trekken. En wel op zo’n manier dat die luie sound uit Louisiana de luisteraar de luidsprekers intrekt. Daar is geen verzet tegen mogelijk. De gitaar van White zuigt je op. En als het zijn gitaar niet is, dan toch meer…

Aaron Beavers overwoog met de muziek te kappen, nadat hij in scheiding kwam te liggen. Zover kwam het niet, het bleef bij een pauze van twee jaar. Met East Side Of Love (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is de band waarin hij de rol als songschrijver deelt met Michael Therieau terug. Shurman maakt het soort muziek waar het Duitse label Blue Rose in grossiert. Degelijke rootsrock dus. Geen knieval naar de commercie, maar wel vlotte deunen omdat het daar nou eenmaal om draait in popmuziek. En na zo’n scheiding kun je gewoon doorgaan meer…

Val niet voor een getrouwde vrouw, die breekt namelijk je hart en loopt weg voordat je het door hebt. Kijk, daar heb je wat aan. Gratis advies en dat direct al op het eerste nummer van Paradise City (Hot Tramp Records). Mick Rhodes & The Hard Eight is een gezelschap uit Los Angeles. De naamgever begon in de punkscene, totdat hij overdonderd werd door de kracht van country. Nu gooit hij alle invloeden een beetje door elkaar. Zo is Since You glamrock met de gitaren in standje Status Quo, terwijl producer Wynan Reese tingelt op piano en er ook nog meer…

Music For Outcasts (Decor Records/Bertus) is een heerlijk debuut van Leland Sundries, een band uit New York rond Nick Loss-Eaton. De eerste drie nummers bevatten tamelijk hoekige rootsrock. Alsof je in een oude Studebaker, overigens de titel van liedje nummer vier, slalommend door New York rijdt. Radiator Sabotage beweegt zich hortend en stotend voort als iets van Modern Lovers. Op Keys In The Boot verlaat de band de grote stad middels een mondharmonica die je zo een oude western inblaast. De samenzang is soms een beetje vals. Erg lekker meer…

Op Backpack zingt Bill Madden-Fuoco over enkele bands die van invloed zijn geweest op hem. Hij noemt Camper Van Beethoven, The Waterboys en Midnight Oil, maar na beluistering van This Year’s Storm (eigen beheer) van Gladiola kun je daar nog een heel rijtje aan toevoegen. Zo begint de plaat met het door Mitch Easter gemixte We’re Never Going Back en daarbij komen namen op als Feelies en dB’s. De band gaat dus wel degelijk terug in de tijd, toch is dat op geen moment storend. Integendeel, de nummers van Gladiola pakken de janglepop op meer…

Het waren tumultueuze jaren voor Eli Paperboy Reed. Warner Bros. stuurde hem weg wegens gebrek aan succes. De soulartiest liet zich niet knock-out slaan. Hij werkte als vrijwilliger in Harlem, New York, bij Gospel For Teens, een programma om de jeugd uit de problemen te houden. Dat hij zichzelf er ook een enorme dienst mee zou bewijzen, bleek pas later. Reed was nieuwe liedjes gaan schrijven. Rauwe gospelnummers. Daarmee slaat hij nu hard terug. My Way Home (Yep Roc/V2) is een formidabel album waarop Reed de ziel uit zijn meer…