Vicki Peterson en Susan Cowsill waren in de vroege jaren negentig al actief als The Psycho Sisters. Ze tourden zelfs door Europa in het voorprogramma van artiesten als Howe Gelb en Steve Wynn. Toch zou het nog tot dit jaar duren voordat het debuut Up On The Chair, Beatrice (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) zou verschijnen. In de tussentijd waren beide vrouwen namelijk vooral druk binnen Continental Drifters. Nadat die band er in 2001 de brui aan gaf, probeerde Cowsill het solo, terwijl Peterson zich stortte in enkele nieuwe avonturen met The Bangles. Op deze meer…

Alles straalt klasse uit op Like The First Time (Continental Song City/Munich) van Clarence Bucaro.  De Amerikaan beschikt met Glenn Patscha (toetsen), Pat Sansone (bas, gitaar) en Joe Adamik (drums, basklarinet) dan ook over superbegeleiders. Bucaro trekt de Laurel Canyon-sound naar het nu net zoals Dawes dat ook doet. De koortjes (Bucaro en Patscha) op Midnight Blue zijn net zo fraai als Eagles op Desperado. Somewhere In The Middle heeft een rockabillytik en doet daarmee denken aan een plaat als Proof Through The Night van T Bone Burnett. De meer…

Los Lobos maakte halverwege de jaren tachtig zo’n diepe indruk, dat dat later eigenlijk niet meer te evenaren viel. Hongerige wolven die zich afvroegen hoe ze moesten overleven, beter werd het niet. Ze waren met How Will The Wolf Survive? niet zomaar een andere band uit East LA, ze hadden nauwelijks concurrentie. Mexicaanse rootsrock, dat deed vrijwel niemand. In 1984 toen dat album verscheen waren ze al zo’n tien jaar actief en ze zijn dat nog steeds. Gates Of Gold (429 Records/Proper/Bertus) heet de nieuwe plaat. Dat titelnummer meer…

Voo Davis komt uit Chicago en hij speelt de blues, maar zijn wortels liggen in Alabama. Dat is te horen ook op dit in Bogalusa, Louisiana, opgenomen Midnight Mist (Butter & Bacon Records). Hij zingt over New Orleans en Tupelo en doet dat met een fijne hese stem. Davis is dan een blanke soulman die een beetje tussen blues en soul laveert. Daarnaast zoekt hij het avontuur. Zo laat hij wat Noord-Afrikaanse invloeden toe op Cajun Sun, waarop zijn gitaarspel verwantschap toont met dat van Ryley Walker. Stampend en huilend in het meer…

‘She’s smooth as the gravel on a roadside creek bank / Sweet as the flower on a knotty pine casket / She’s hot as the fire on the end of a cigarette / Rich as a church’s Wednesday night basket / And there ain’t no man who can get his head around it / She’s sharp as the blade of a mountain man’s knife / Sour as an apple in a homemade pie / Mean as a snake in a small town zoo / Ain’t nobody that could ever get to her heart.’ Wie ook maar iets wil weten over American Middle Class (Slate Creek Records/Thirty Tigers/Bertus) dient dit formidabele meer…

Jack Tempchin schreef Peaceful Easy Feeling voor de Eagles en daarnaast werkte hij mee aan nog meer nummers voor de Californische countryrockers. Zelf was hij lid van The Funky Kings dat in 1977 een prima titelloos album afleverde. Daarna was het gedaan met de band die in Jules Shear en Richard Stekol nog twee knappe songschrijver had. Ook noemenswaardig is dat steelgitarist Greg Leisz deel uitmaakte van de formatie. Het eveneens titelloze solodebuut van Tempchin verscheen een jaar later. Op dat fraaie album staat zijn eigen versie meer…

Hard en gruizig komt de gitaar binnen. Comin To Me is een geweldig begin van Hippielovepunk (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Cody Canada and the Departed. Een honky tonk piano. Snerende zang. Inbetweener is al net zo overtuigend. Lekkere riffs. Harde gitaar. Toetsen. Dit is het soort zuidelijke rock-’n-roll zonder opsmuk waar we nooit genoeg van krijgen. Denk aan Daddy, Webb Wilder, Dan Baird of de Joe Ely Band. Revolution middels powerpop? De van Oklahoma naar Texas verkaste Canada draait zijn hand er niet voor om. Het samen meer…

Fluff (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) is een soloplaat van Andy Gabbard van Buffalo Killers. Over die band uit Cincinnati, Ohio, hebben we ons in het verleden al positief uitgelaten. Dat zijn we ook over dit project van de voorman van het trio. De gitarist knutselde de plaat in twaalf uur onafgebroken hard werken in elkaar, waarbij hij alle instrumenten bespeelde. Ook de zang met koortjes is allemaal Gabbard. Knap werk, want Fluff is een heerlijke rockplaat die past tussen albums van Posies, Big Star en Urge Overkill. Het is de plek waar meer…

De Texaanse inbreng op TakeRoot komt dit jaar van Danny Schmidt en zijn vrouw Carrie Elkin. Twee keer treden ze op. Beiden mogen ze een keer de hoofdrol vervullen in Groningen (De Oosterpoort, 12 september). Als dat geen harmonie is. Owls (Live Once Records) is het nieuwste album van Schmidt, waarop de songwriter-singer (in die volgorde volgens hemzelf) in 11 liedjes de psyche van de mens tracht te doorgronden. De behaaglijke klanken slaat de folkzanger met pet als een kleed om dolende zielen die in gevecht zijn met hun demonen (Girl With Lantern Eyes) of meer…