Bij het verschijnen van het zevende album van The Milk Carton Kids is het niet meer nodig om te beginnen over de invloed van Everly Brothers en Simon & Garfunkel. Kenneth Pattengale en Joey Ryan hebben inmiddels voldoende aangetoond dat ze een eigen geluid hebben ontwikkeld met rustige folkliedjes met een melancholieke inslag. Op Lost Cause Lover Fool (Far Cry Records/Thirty Tigers) trekken ze die lijn gewoon door. Als altijd is de (samen)zang fraai. Het is muziek in soft focus, zoals het portret op de achterkant van het cd-hoesje. Behalve zang met gitaren valt er af en toe ook te genieten van meer…

De teksten van John Ross zijn niet zo makkelijk te volgen. De nogal rauwe stem van de voorman van Wild Pink is een beetje begraven in de rafelige indierock en daarbovenop vertelt hij geen rechtlijnige verhalen, maar schetst hij met woorden omstandigheden waarin hij veel ruimte overlaat om zelf in te vullen. Maar dat Still Coming Down (Fire Talk) gaat over de aftakeling van de Amerikaanse maatschappij wordt toch echt wel duidelijk. In dat opzicht is hij te vergelijken met BJ Barham en diens nog steeds fantastische band American Aquarium. Net als bij die band is in de gitaarrock van Wild Pink af en toe ook meer…

Het vijfde album van Frank Migliorelli & The Dirt Nappers is mijn eerste kennismaking met deze band van de Amerikaanse oostkust. Abnormal Conditions (Rave On Productions) werd in twee dagen opgenomen, zodat de energie van rock-’n-roll behouden bleef. In de band van Migliorelli spelen musici die hun sporen hebben verdiend bij Duncan Sheik, Joan Osborne, Gavin DeGraw, David Johansen en Asbury Jukes. Typisch het soort rock dat we kennen van acts uit New York en New Jersey. Door zijn wat dunne, hoge stem valt vooral te denken aan Willie Nile en Little Steven. Fire Road past helemaal meer…

Anywhere Anytime (eigen beheer) van de Canadees Garett Gunderson brengt powerpop in het straatje van Moon Martin, Matt Keating, Matthew Sweet, Rembrandts, Gin Blossoms, Smithereens, Dwight Twilley. Vooral Miss Dynamite en Something So Right doen sterk denken aan de eerste naam uit dat rijtje. En dan doe je dus inderdaad Something So Right. De Canadees doet dat niet alleen, producer Stew Kirkwood (gitaren, bas, drums, toetsen) is in hoge mate verantwoordelijk voor de frisse rocksound. Niet de eerste de beste overigens, want de Canadees werkte ook samen met Justin Bieber en meer…

Met de drive van Born To Be Wild van Steppenwolf begint de band New Earth Farmers het album Cure For The Late Bloom (Windfall Records). Het blijft niet bij de riffs op Atmosphere en bovendien is er binnen de gitaarrock van de band uit Californië ook ruimte voor intermezzo’s op toetsen. Op Everything Is Nothing gaat de aandacht uit naar een stukje Spaanse gitaar. Paul Michael Knowles (zang, gitaren, toetsen, bas) en Nicole Storto (zang, gitaar) wilden allerlei invloeden verwerken in de sound van dit nieuwe album. Het koppel dat voorheen acteerde als Mars Arizona en New American Farmers laat meer…

Het vorige album van Joshua Quimby kreeg de titel Something Like Country, maar kun je dat nog zeggen over zijn nieuwste? De in het noordoosten van Amerika opgegroeide singer-songwriter doet in ieder geval geen enkele moeite om aan welke definitie dan ook te voldoen op Piecemeal (eigen beheer). Dat valt te prijzen, maar is het daarmee ook een opzienbarend werkstuk? Tja… Zijn poging om de grenzen te verleggen, vooral toch richting grunge, is vooral vermoeiend. Zijn raspende stem is nogal pregnant en de emotioneel geladen liedjes bijten zich door een gebrek aan melodieuze variatie niet meer…

Het aanbod aan nieuwe muziek is weliswaar ontzettend groot, toch kun je je verbazen dat sommige uitstekende albums niet opgepikt worden. Motel Blues (eigen beheer) van Battle River is er zo eentje. Misschien worden Gregory James Callsen (zang, gitaar), Brian Wayne Doss (zang, bas), Robert (Professor) Ferguson (drums) en Laurence (Uncle Lo) Smink (gitaren) over het hoofd gezien omdat ze uit Canada komen? Zou kunnen, maar inmiddels moet toch wel duidelijk zijn dat dat land uitstekende bands heeft voortgebracht. Dit debuut staat in ieder geval als een huis. Motel Blues begint meer…

Cody Diekhoff begint de tekstregels op Tina Hart’s Mustang steeds als Dan Stuart, maar ergens halverwege die zinnen begint zijn stem te bibberen als Feargal Sharkey. Dat is absoluut geen kritiek, want dat eerste nummer op Homeaid (LoHi Records) van de Amerikaanse band Chicago Farmer is werkelijk heerlijk. Ook op Peshtigo is het een kwestie van ‘shake ‘em all loose’. De basgitaar aan het begin bevalt niet zo, maar gelukkig eist de elektrische gitaar al snel alle aandacht op. Verder doet het nummer aan zowel Shocking Blue als Jefferson Airplane denken. Een koebel en mondharmonica brengen meer…

Turner Cody kwam rond de millenniumwisseling op in de anti-folk scene van New York, samen met mensen als Adam Green en Jeffrey Lewis. In de jaarlijstjes dook zijn naam regelmatig op, hoog tijd om dus ook eens iets van hem te recenseren. Het in februari verschenen Out For Blood (Capitane Records/Modulor) is beslist de moeite waard, niet in het minst omdat Cody met een variatie aan stijlen toch een coherent geheel heeft weten te smeden. Hij deed dat samen met de Belgische Soldiers Of Love. Nicholas Michaux produceerde het album dat werd opgenomen in Brussel en New Orleans. Vanaf meer…