Het is oog om oog en tand om tand in de liedjes van Malcolm Holcombe op Pitiful Blues (eigen beheer/Rough Trade). Het gaat om personages die altijd pijn hebben in de botten. Mensen van wie niemand de naam kent. Ze krijgen de deur dichtgegooid in het gezicht. Als ze de mensen recht in de ogen kijken, kijken die bij hen langs. Desperate types, daar ligt het hart van de singer-songwriter uit North Carolina. Zelf heeft hij ze ook gekend, de slechte tijden. Daarom is er ook niemand die zo in de huid weet te kruipen van zwervers. Ze staan meer…

Het eerste nummer gaat over een Drop Of Whiskey, maar aan die stem van Eric Reid te horen is er wel wat meer door zijn keel gegleden dan een enkele drup. Die rauwe strot is een van de wapens van Cranford Hollow, een band uit de Amerikaanse staat South Carolina. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘a bootstomp on a dusty floor’. Op Martha verenigen ze Sixteen Horsepower en Whipsaws terwijl ze onderweg zijn naar het zuiden, naar het land van de Chickasaw. 5th Ave. is altcountry met blazers. Je Suis Un Refugee begint met zenuwachtige meer…

De wind blaast over de Australische outback in de liedjes van Spike Flynn. De eerste zin op Rough Landing (eigen beheer) luidt: ‘I was traveling and troubled out west all alone’. Na dat liedje getiteld Fate And Freedom volgen 12 verhalende liedjes over lonesome hobo’s en brokenhearted wanderers. Met zijn droge voordracht neemt hij je mee naar tochtige plekken waar hij toch wat beschutting vindt. Op Frozen Words (Neon Lit Cafe No. 2) zoekt hij in een koude winternacht naar wat comfort bij het haardvuur. Koffie en grappen ter bestrijding van meer…

Fayssoux zong in de jaren zeventig op platen van Emmylou Harris en anderen en was in die dagen getrouwd met John Starling, eveneens iemand uit de hoek van bluegrass en countryrock. Ze behield een rol op de achtergrond totdat Peter Cooper op haar pad kwam. De journalist/musicus was halverwege de jaren negentig bezig aan een boek over de muziekscene van Spartanburg, South Carolina, en kwam haar zo op het spoor. Sindsdien produceerde hij twee cd’s van haar. Na Early uit 2008 ligt er nu I Can’t Wait (Red Beet Records). Thomm Jutz assisteerde meer…

Je hebt van die platen die werkelijk elke draaibeurt indruk weten te maken. Ledges (Dualtone/Bertus) van Noah Gundersen is zo’n plaat. De jonge in de noordwestelijke staat Washington opgegroeide singer-songwriter weet af en toe oude countryrock naadloos te verbinden met modernere altcountry. Zo valt op opener Poor Man’s Son niet te ontkomen aan de echo’s van Laurel Canyon. Het begint a-capella en doet vooral denken aan Jackson Browne. Zijn zus voegt zich bij hem en zo halverwege het nummer horen we toch nog enkele meer…

Terwijl Daniel Romano met zijn authentieke country Nederland verovert, dient zich een volgende jonge Canadees aan die het genre wil redden. Zijn naam: Nudie. Met Remember This (eigen beheer) valt al net zo heerlijk te huilen als met Romano’s doorbraakplaat Come Cry With Me. Ga maar na, Nudie schrijft nummers met titels als My Sweet Ache, The Pain In You, I’m Tired Of Living With No Fun en I Miss The Love (But I Never Miss You). Maar eerst iets over zijn artiestennaam. Nudie was een befaamde westerncouturier die alle meer…

Altcountry goes softrock. Althans, als het gaat om Jeff Larson. Diens echo’s van de meest vriendelijke varianten uit de Laurel Canyon zijn namelijk zo pakkend dat we ons maar al te graag laten meevoeren langs de kustlijn van Californië. Van Following The Echoes gaat het naar Goodbye Ocean Street Beaches. Zonneschijn en er valt toch ook wat regen op Even When The Rain Comes of Rain Soaked Cloud te ontwaren. Close Circle (eigen beheer) van Jeff Larson biedt alles wat je verwacht. Soft, maar absoluut niet saai. Een hernieuwde kennismaking met meer…

Zijn er zaterdag in Groningen doedelzakken en fluitjes van een cent te horen op het festival TakeRoot? Zou zo maar kunnen. Dat staat dan te gebeuren bij het concert van Gregory Page. De in Londen geboren artiest woont al jaren in Amerika en op One Way Journey Home (V2) onderneemt hij de reis terug naar zijn roots. Zijn americana wordt op zijn nieuwste album ondergedompeld in de Ierse folk. Zijn opa was in de jaren ’30 van de vorige eeuw een grootheid op de Uilleann pipes, dat is de Ierse doedelzak. Het instrument wordt niet zoals meer…

Na een in eigen beheer uitgebracht album werd de Ben Miller Band opgepikt door het toonaangevende New West. Any Way, Shape Or Form (New West Records/Warner Music) maakt duidelijk wat het platenlabel gezien moet hebben in de band uit Joplin, Missouri. Ben Miller, Doug Dicharry en Scott Leeper knallen met de vaart van de Dukes Of Hazzard door de Appalachenmuziek. Met dit stelletje haalt het label van alles binnen. Vooroorlogse blues en country met de wilde energie van punk, de Ben Miller Band neemt op die golvende heuvels van meer…

Uitgeput was Gina Villalobos. Haar creatieve bron opgedroogd. Geen inspiratie om nummers voor een nieuw album te schrijven. Geen energie om weer van stad naar stad te reizen om op te treden. In 2011 zag ze zich genoodzaakt om een pauze in te lassen. Nu ligt er toch weer een nieuwe cd van haar. Sola (eigen beheer) bevat 7 nummers met een speelduur van ruim 26 minuten. Op Everything I Want schraapt ze haar keel en gaat ze tot de bodem. Soms nog dieper, dan lijkt de bodem zoek. Villalobos durft het aan om de bekende patronen te meer…