De verwijzing naar Workingman’s Dead van Grateful Dead kan maar het beste worden genegeerd. Workingman’s Lunch (KF Records) van The Gentle Lurch is een fraaie plaat, maar het lijkt in niets op het countryrockalbum van de legendarische Amerikaanse band. The Gentle Lurch is een Duitse formatie met een geluid dat meer leent van een band als Tindersticks. De sonore bariton van Lars Hiller heeft daar veel mee te maken. Hij kan de strijd aan met Stuart Staples als het gaat om een donkerbruin timbre. Bovendien zijn meer…

Op zijn honderdzoveelste album heeft de 81-jarige Willie Nelson nou eens niet vrienden uit pop, rock, rap, jazz of opera uitgenodigd. Dat is goed nieuws, want op artistiek vlak leiden al die vriendschappen tot niets. Nee, Band Of Brothers (Sony Music) is weer eens gewoon Willie met zijn band die samen een uitstekende countryplaat hebben gemaakt. Het wordt nog beter als blijkt dat de outlaw eindelijk ook weer eens zelf zijn liedjes heeft geschreven. Want de Texaan kan het nog steeds. Ondanks zijn hoge leeftijd wil hij van geen wijken weten. Bring It On is meer…

Doug & Telisha Williams maken als akoestisch duo enkele platen voordat ze zich Wild Ponies gaan noemen. Ze trekken van Virginia naar Tennessee. Daar in Nashville nemen ze Things That Used To Shine (Continental Rose/Munich) op. Ray Kennedy produceerde dit geweldige debuut dat je dus eigenlijk geen debuut mag noemen. Nu het echtpaar verhuisd is naar Nashville, kan in alle opzichten afstand worden genomen van het verleden. Daar is alle reden toe. Telisha zingt over de tijd dat ze werd misbruikt door haar opa. Op Truth Is gaat het meer…

Adoptie. Alcoholisme. Autodiefstal. Afkicken. Borden wassen. De nor in. Meer drank. Meer drugs. En dan: Dixie Kitchen. Haar eigen restaurant. Haar eerste plaat. Een ommekeer. Alle ellende gooit Mary Gauthier er uit op pijnlijk prachtige liedjes. Dan denk je dat ze sinds dat debuut uit 1997 wel een keer klaar is met al die tegenslag, maar nee, Trouble And Love (Proper Records/PIAS Rough Trade) is weer net zo donker als al die andere platen. Gauthier had het geluk gevonden. Ze had zich na alle teleurstellingen in haar medemens eindelijk eens meer…

Brendan Benson zat tijdens de opnamen voor Trouble (Readymade Records/Continental Rose/Munich) van The Howlin’ Brothers wederom aan de knoppen. De ontspannen rootsmuziek van het trio uit Nashville, Tennessee, krijgt ongetwijfeld extra aandacht door de hulp van de hippe producer, die ook niet te beroerd was om basklanken voort te brengen op een wastobbe. De akoestische country zou je bij gebrek aan een houten veranda achter je eigen huis het liefst horen op een klein podium van het een of andere openluchtfestival. Ze zingen meer…

De conclusie van het titelloze debuut van Luke Bell (zie recensie) was dat we te maken hadden met een origineel songschrijver met een eigen sound. Die woorden gaan we niet herhalen in de bespreking van Don’t Mind If I Do (eigen beheer), daarvoor grijpt de Amerikaan te nadrukkelijk terug naar het verleden. Bell brengt de jaren veertig, vijftig en zestig van de vorige eeuw opnieuw tot leven. Alsof hij Hank Williams is. Of Jimmie Rodgers. Of Johnny Cash. Of Roger Miller. Dat doet hij wel met twaalf eigen liedjes die stuk voor stuk deugen overigens. En soms meer…

Woorden. Het leven. Een melodie. Private John David McCutcheon van de Wyoming plains. Sergeant Albert Jay Jefferson uit de regen van Seattle. Meer namen. Names. Echt waar. Really Truly. Jenny en Jill die met elkaar trouwen. Jenny in de trouwjurk van haar moeder. Jill in de trouwjurk van haar moeder. Woorden. Het leven. Een melodie. Wensen. Dromen. Samadhi. Verlaten door je moeder op de dag dat je geboren werd. Fade Out. ‘And all I ever wanted was you / And all I never wanted to do / Was fade out’. Nathan Bell. Cd: Blood Like A River (Stone meer…

Op zijn elfde begon Mason Summit zijn eigen liedjes te schrijven. Zes jaar later verschijnt met Absentee (Good Luck Ranch) zijn debuut en dat is een onwaarschijnlijk lekkere popplaat. Met What We’ll Become brengt hij in zijn eentje een sound waar Jon Auer en Ken Stringfellow van The Posies elkaar voor nodig hebben. Heerlijke zang en een gouden popmelodie. Het gitaarwerk van Fools In April is om van te smullen. De spitsvondige tekst ook: ‘Somebody tried to tell me / Not to gamble with my love / Somebody tried to warn me / Watch out or meer…