Vijf covers en vijf eigen nummers staan er op Raw (eigen beheer) van de uit Miami afkomstige Jim Wurster. Die cd-titel zegt alles over de muziek. Kaal en uitgekleed zijn de versies van Bang Bang (Sonny Bono) en Riders On The Storm (Doors) op deze plaat. Dat Bang Bang klinkt cool als een Lou Reed. Raw begint met Southern Pacific van Neil Young, waarop Wurster direct tot op het ijzer van de rails gaat met een dot distortion. Zijn eigen nummers zijn minstens zo bijzonder. A Little Bit Of Room heeft een zuigende wah wah en Loping Vampire Blues klinkt meer…

Met The Bel-Vistas maakte Mark Ripp drie platen waarvan eentje door het label Blue Rose werd opgepikt. Solo is de Canadees met Quiet Again (eigen beheer) toe aan zijn vierde album. Stonden vorige cd’s met zijn band The Confessors vol rootsrock en powerpop, op dit laatste werkstuk pakt Ripp het iets rustiger aan. Toch is Quiet Again niet een doorsnee plaatje van een singer-songwriter met akoestische gitaar. De in zijn studio aan huis opgenomen nummers klinken behoorlijk rauw. Het is ook niet alleen maar gitaar. Want naast rinkelende meer…

Als geen ander beheerst Brian Setzer de ongeschreven wetten van rockabilly. Een beetje karikaturaal moet het zijn en dat is hem wel toevertrouwd, zo weten we al sinds de begindagen van The Stray Cats. Op Rockabilly Riot! All Original (Surfdog/Suburban) volgt de Amerikaan met liedjes over stoere vrouwen en dikke auto’s precies het verwachtingspatroon. De energie spat van de plaat. Superaanstekelijk zijn al die liedjes die natuurlijk ook over rockabilly zelf dienen te gaan. Dat is namelijk een van die ongeschreven wetten van meer…

In 2008 schreef ik al eens over Ben Vaughn (zie link). Naar aanleiding van Texas Road Trip (Munster Records/Sonic Rendezvous) kom ik daar nog even op terug. Er zijn meerdere aanleidingen om dat te doen. Allereerst deze plaat natuurlijk. Verder is er een verband met de hernieuwde samenwerking van de broers Dave en Phil Alvin en ook de aanstaande release van een nooit uitgebracht album van Joe Ely past in dit verhaal. Afijn, in dat vorige stukje stond dat Ben Vaughn zijn eigen werk opnieuw had opgenomen op meer…

Het is geweldig nieuws dat de broers Dave en Phil Alvin na drie decennia waarin ze elk hun eigen pad gingen eindelijk weer op gemeenschappelijke grond staan. Op Common Ground: Dave Alvin & Phil Alvin Play And Sing The Songs Of Big Bill Broonzy (Yep Roc Records/Munich) gaan ze terug naar hun jeugd, de tijd dat ze al die geweldige muziek nog moesten ontdekken. Dat deden ze door obsessief platenwinkels af te struinen en zo vaak als mogelijk was de club Ash Grove te bezoeken. Daar traden al die helden uit de country, blues en folk op. Alle meer…

Na de dood van Lou Reed eerden collega’s in New York hem door zijn liedjes te spelen. De band Hollis Brown bracht het album Loaded van The Velvet Underground ten gehore. Na het concert volgden opnamen in een studio. Op Gets Loaded staan in omgekeerde volgorde alle nummers van de vierde plaat van VU. Op Loaded verliet de legendarische band, inmiddels zonder John Cale en Nico, de kelders van New York en trok het weidse Amerika in. Lonesome Cowboy Bill is rootsy rock-‘n-roll en Who Loves The Sun zonnige westcoastrock. De coole zonnebril meer…

Zoe Muth heeft afscheid genomen van The Lost High Rollers. Ze is verhuisd van Seattle naar Austin om daar haar carrière naar een hoger plan te tillen. En dus spelen op World Of Strangers (Signature Sounds/Munich) musici die hun sporen al ruimschoots hebben verdiend. Producer George Reiff en de begeleiders die hij aan Muth koppelde, brengen niet de sprankeling van The Lost High Rollers. Ze moeten daar in Austin zo langzamerhand toch oppassen, want met al die artiesten die er langskomen, begint muziek maken er verdacht veel meer…

Met een geweldige verbeeldingskracht brengt Brigitte DeMeyer het diepe zuiden van Amerika tot leven op Savannah Road (eigen beheer/PIAS/Rough Trade). Nou ja, tot leven… DeMeyer vangt de loomheid van het klamme klimaat. Ze doet dat met luie akoestische soul die meerdere draaibeurten vergt voordat de zweetranden zichtbaar worden. Pas dan wordt duidelijk dat hier iets is ontstaan dat broeit. Dat is best bijzonder, want DeMeyer komt helemaal niet uit deze streek. De singer-songwriter kwam ter wereld in het midwesten van de VS en meer…

The Devil Makes Three is een Amerikaans trio dat net als Pokey Lafarge inspiratie put uit vooroorlogse muziekstromingen. Op I’m A Stranger Here (New West Records/Warner Music) wordt minder trouw aan oude tradities vastgehouden dan we gewend zijn van hun in Nederland tamelijk succesvolle landgenoot. Gewoon levendige muziek maken, daar draait het om voor Pete Bernhard, Lucia Turino en Cooper McBean uit de noordoostelijke staat Vermont. Forty Days is niet louter oude jazz met banjo, klarinet en de Preservation Hall Horns, het heeft ook soul. Bovendien meer…

Na het wat stijfjes gezongen Bring You Home is het goed dat Amanda Pearcy op het tweede nummer south of the border gaat. De viool van Tim Lorsch wijst haar losjes de weg op Barking Dogs, zodat ze in Mexico haar liefdesverdriet kan verwerken. Op het titelnummer Royal Street (CRS/Munich) reist de Texaanse naar New Orleans. Ook het trage, lichtelijk jazzy Better On My Own valt daar te situeren. Pearcy zingt een beetje lijzig. Dat kan spannend zijn, maar is bij haar niet echt het geval. Kwestie van smaak wellicht. De begeleiding is meer…