‘Let the fiddle play a hoedown’, zingen de Turnpike Troubadours op Before The Devil Knows We’re Dead. Zo gezegd, zo gedaan. Fiddler Kyle Nix bespeelt zijn instrument alsof hij de duivel naar Georgia moet jagen. Op het volgende nummer Southeastern Son doet hij dat trouwens weer. De liedjes op Goodbye Normal Street (Bossier City Records/Rootsy.Nu/Sonic Rendezvous) gaan over goedkope parfum, gin, rook en leugens. Over het leven in de honky tonks dus. Daar leerden deze mannen uit Oklahoma het vak. Tijdens die optredens voor meer…

De titel Dust & Gold staat zo groot op de cover, dat je denkt hier met een titelloos debuut van een band te maken te hebben. Helemaal mis. Dust & Gold (eigen beheer) is een plaat van singer-songwriter Rafe Pearlman in samenwerking met producer/gitarist Jonathan Plum. Samen genereren ze de gouden gloed van de ondergaande zon. Dit is softe westcoastrock die we heel lang heel fout hebben gevonden. Maar tijden veranderen. Gelukkig maar. Halverwege staat een waarlijk schitterend nummer. De samenzang meer…

Zijn platenmaatschappij deelt Richard Buckner liever niet meer in bij de americana. Daarvoor zou zijn muziek te donker zijn en teveel op zichzelf staan. Met die goedbedoelde poging om de eigenzinnige Buckner te introduceren bij een breder publiek slaat de promotie-afdeling toch een beetje de plank mis. Surrounded (Merge/Konkurrent) bevat namelijk wel degelijk rootsmuziek. De wortels zijn in dit geval omringd door leidingen en kabels. Die brengen geluidsgolven vol statische energie. Buckner experimenteert met effectpedalen en een elektronische meer…

Cosmic American Music noemde Gram Parsons zijn countryrock. Gregory Alan Isakov pakt het nog iets grootser aan. Hij betrekt het hele heelal erbij en niet alleen in het prachtige liedje The Universe. Geen wonder dat zijn blik zo ruim is. Isakov kwam ter wereld in Johannesburg, Zuid-Afrika, en heeft zijn hele leven gereisd. Tegenwoordig woont hij in Colorado. Daar nam hij in alle rust The Weatherman (Suitcase Town Music/Bertus) op in het bergdorpje Nederland. Het album begint met het liedje Amsterdam in dat andere Nederland. Ons meer…

De film Inside Llewyn Davis van de broers Joel en Ethan Coen is losjes gebaseerd op het leven van folkzanger Dave Van Ronk. Het is het verhaal van een loser. Iemand die nooit een doorbraak naar het grote publiek wist te forceren. Was Van Ronk werkelijk een loser? Of was hij helemaal niet bezig met commercieel succes? Zelfs de mensen die hem van nabij hebben meegemaakt, weten het niet zeker. Een helder antwoord verschaft ook de compilatie Down In Washington Square – The Smithsonian Folkways Collection (Smithsonian Folkways meer…

De folkpop op Lennon Re-Imagined (Red Engine Records) van The Nutopians is zo door en door verantwoord, onberispelijk en correct dat je je kunt afvragen of de dwarse John Lennon er blij mee zou zijn geweest. Zijn weduwe Yoko Ono is dat wel. Zij gaf haar zegen aan dit project. Ze kwam zelfs met de bandnaam op de proppen, want Nutopia, dat was het beloofde land zoals zij en Lennon het ooit bedachten. Rex Fowler (Aztec Two-Step) en Tom Dean (Devonsquare) zijn de drijvende krachten van de band. Eerder meer…

De Zweedse band Golden Kanine is ontstaan uit een samenwerking tussen twee filmstudenten. Dat valt wel te horen. Sferisch en gelaagd is de muziek op We Were Wrong, Right? (Glitterhouse/Munich) namelijk. Artsy ook wel, maar niet te. De klanken zwalken van indierock naar folk. Breed uitwaaierend, maar toch steeds behoorlijk lofi. Het experimentele karakter van Golden Kanine is verwant aan bands als Okkervil River en Pinetop Seven. Linus Lindvall en Andreas Olrog verdelen de taken als songschrijver, zingen doen ze meestal meer…

Een zucht. Een bries. Het werk van Tony Dekker wordt grotendeels bepaald door zijn stem. Hij blaast je lichtjes in het gelaat. Alsof je even uit een sluimertoestand ontwaakt. In die hoedanigheid heeft hij je gebracht met de warmte die zijn muziek genereert. Als een deken ontvouwt Prayer Of The Woods (Nettwerk/Munich) zich. Behaaglijk, zeker, maar met voldoende wol om een beetje te kriebelen. De voorman van Great Lake Swimmers debuteert als solist met deze plaat. In zijn eentje houdt hij het net zo intiem als met band, dat zal niemand meer…

De muziek van The Coloradas is al net zo kaal en sober als het vertrek op de hoestekening van Big Empty (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous). Met banjo, mondharmonica en gitaren zingen Roy Davis en Bernie Nye liedjes die van alle franje zijn ontdaan. Ze verkondigen dat ze de Days Of Luxury missen en doen verslag van The Bank Account Blues. Akoestische muziek? Ja! Lievige liedjes? Nee! Net als op het debuut (zie recensie) dus, maar de liedjes zijn nog net iets beter deze keer. Last Year’s Rain klinkt als Townes Van Zandt en stelliger kun je meer…

Het nadeel van een heel mooi nummer op een plaat kan zijn, dat de rest daar een beetje bleekjes bij afsteekt. Half Baked News op If You Lose Your Light (Continental Song City/Munich) van Kreg Viesselman is zo’n nummer. De vocale hulp die de Amerikaan er krijgt, roept herinneringen op aan Crosby, Stills & Nash. Gelukkig is het volgende nummer al net zo sterk. Die stem die over de lichtjes krakende voordracht van Viesselman buigt is van Anne Lise Frøkedal. Mooi contrast. Denk bij Viesselman aan Loudon Wainwright III en Ray Lamontagne en meer…