Naomi Wachira, onthoud die naam maar, want deze zangeres kan wel eens heel groot worden. Die conclusie trek ik na beluistering van het titelloze debuut van deze zangeres uit Seattle. Een plaat die overigens geproduceerd werd door Damien Jurado, en dat alleen was voor mij al een soort van kwaliteitsaanduiding. Wachira groeide op in Kenia, maar verhuisde op haar 19de voor haar opleiding naar de Verenigde Staten. Begin vorig jaar kwam deze plaat uit, maar omdat Wachira binnenkort in Nederland zal optreden is deze late bespreking toch meer…

Een paar maanden na Single Mothers komt Justin Townes Earle alweer met een nieuw album: Absent Fathers (Loose Music). Inderdaad, dat is het andere deel van een tweeluik. Opgenomen tijdens dezelfde sessies als Single Mothers (recensie) zouden de liedjes oorspronkelijk tezamen een dubbelalbum vormen, maar uiteindelijk besloot Earle toch dat beide albums hun eigen identiteit hadden en los van elkaar uitgebracht moesten worden. Qua geluid wijken de 10 countrynummers van deze plaat ook niet veel af van de nummers van Single Mothers. Misschien meer…

Fernant Zeste had het eerste nummer van z’n nieuwe plaat, Drama (eigen beheer), ook wel gewoon ‘Het verkeerde been’ kunnen noemen in plaats van The Romp. De Gentse singer-songwriter laat het zingen hier over aan een van de achtergrondzangeressen en qua instrumentatie hoor je niets anders dan een elektrische gitaar en een bibberende zingende zaag (of iets dergelijks). Niet onaardig maar de plaat lijkt toch pas met het tweede nummer, In The Dark, echt van start te gaan. Maar dan is het ook gelijk goed. Vooral het daaropvolgende Blue is een meer…

Lekker, zo’n nieuw jaar. Weer er met volle moed tegen aan om mooie platen onder jullie aandacht te brengen. Wat te denken b.v. van Letters Kept To Ourselves (eigen beheer) van The Native Sibling (overigens al van halverwege 2014). Echt een heerlijk plaatje van broer en zus Ryan en Kaylee Williams. Siblings inderdaad. Toen Kaylee een tijdje in Ierland woonde kwam Ryan bij haar op bezoek en begon spontaan de inspiratie in de vorm van liedjes uit beider pen te vloeien. Voorgaande zin is behoorlijk krom, maar dat geldt beslist niet voor de composities meer…

Jack Grelle is onderweg. Onderweg naar roem? Dat zeker ook, maar in Steering Me Away, het onweerstaanbare titelnummer van zijn nieuwe plaat, is hij vooral onderweg naar, ja naar wat eigenlijk? Naar het nergens, zo lang hij maar weg is van haar. Zijn nieuwe huis is zijn wagen: Four doors and a wheel / That are steering me away from the heartache you made me feel. Grelle is een countrygrootheid in de dop, een echte, the real deal. Telecasters en fiddle, pedal steel en twangy guitars. De uit St Louis komende Grelle haalt zijn inspiratie meer…

9 Uplifting Songs And A (Happy) Sad Song, zo heet het in een prachtige hoes gestoken nieuwe album van Olav Larsen & The Alabama Rodeo Kings. De groep uit Sandnes (nabij Stavanger) vierde onlangs haar 10-jarig bestaan en heeft in die tien jaar al heel wat plaatwerk uitgebracht. Allemaal wel passend in het typische americana-straatje. Countryfolk met gospel- en soulondertonen. Nu is Larsen niet ’s werelds beste zanger, maar dat beseft hij zelf ook. Het is niet voor niets dat hij vaak de vocale hulp inroept van meer…

Veel toepasselijker dan The Colder Months (eigen beheer) kan een albumtitel niet in deze tijden niet klinken. Het is het debuut van de Amerikaanse Liza Anne, die buiten haar muzikale bestaan door het leven gaat als Liza Odachowski en die songwriting studeert aan de Belmont University in Nashville. Het via een Kickstarter-campagne gefinancierde The Colder Months maakte genoeg indruk om dit jaar zelfs een heuse Europese toernee te kunnen ondernemen. En dat is niet zo gek, want de plaat laat een erg veelbelovende sing-songwriter horen. Folk is het woord. Amerikaanse meer…