De Texaan Collin Herring is een favoriet van Altcountry.nl. En zou dat eigenlijk moeten zijn van iedere altcountry-liefhebber in NL (en daarbuiten ook trouwens). Herring gaat immers altijd zijn eigen gang en kiest nimmer de makkelijkste oplossing. Hij waarschuwde dat Some Knives (eigen beheer), zijn vijfde album, minder Americana-ish zou zijn dan z’n eerdere plaatwerk. Dat mag misschien zo zijn, maar luisterend naar dit album constateer ik dat Herring de country toch niet uit zijn muziek krijgt. Al is het alleen maar omdat zijn stem precies dat melancholieke meer…

U kent Eric Devries misschien nog van twee eerdere albums die hij maakte: Little Of A Romeo uit 2004 en Sweet Oblivion uit 2007. Of misschien als gastheer van een serie optredens (“Ramble On…”) die hij sinds 2010 in Nijmegen en sinds 2011 in Utrecht organiseert. Meestal opent hij die optredens met een paar liedjes van hemzelf. En misschien hebben al die optredens van Devries wel weer geleid tot dit nieuwe album: Close To Home (CRS). Veertien nummers staan er maar liefst op, waarvan 13 van eigen hand. Die ene cover is er een van meer…

“Ik zag je vandaag. Tenminste, dat dacht ik. Maar jij kon het niet zijn, jij had geen klein kind. Ik hoorde dat je niet gesettled was, en je was ook niet het type die met iedereen de koffer indook. Hij heeft z’n moeders ogen, maar die glimlach herken ik. Je zei dat je nooit een kind zou willen hebben met ‘n hart zo koud als het mijne.” Ja, zo gaat dat soms. Dit zijn wat zinnen uit The Kid, een schitterend nummer op Still Go On (eigen beheer) van Big Shoals, een groep uit Gainesville, Florida. Het geruitbloesde trio grossiert in mooie nummers, soms meer…

Het stof na het verschijnen van Go To Hell (recensie) is nauwelijk neergedwarreld of Star Anna heeft alweer een nieuw album in de schappen liggen. Twee opmerkingen daarover: 1) The Sky Is Falling is een download-only album, dus we spreken hier van figuurlijke schappen. 2) The Sky Is Falling is weliswaar nieuw, maar de opnames vonden plaats voor die van Go To Hell. Eigenlijk nog voor en te midden van alle consternatie die gepaard ging met de persoonlijke beslommeringen van de vanuit Seattle opererende zangeres (de breuk met vriend Kasey Anderson en meer…

Laten we deze keer beginnen met een waarschuwing: als je de bijzondere stem van Jesse Aycock niet trekt zul je moeilijk kunnen genieten van Flowers & Wounds (Horton Records). De uit Tulsa, Oklahoma komende Aycock heeft namelijk een vrij hoge, wat nasale stem. Soms kan je je zelfs voorstellen naar een vrouw te luisteren. Jesse Aycock ken je misschien als een van de leden van The Hard Working Americans, een soort van supergroep rondom singer-songwriter Todd Snider. Met dit derde album grijpt Aycock qua sfeer terug naar meer…

Ochre Room is een sextet uit Tampere, Finland. Gelukkig is deze herkomstplaats niet het enige dat deze band bijzonder maakt. Het tweede album, Box, Bar & Diamond (Lumpeela Julkaisut/Beste Unterhaltung) staat namelijk vol pareltjes. De tien nummers laveren tussen poppy alternatieve country en kamerfolk. Mooi is de tweestemmige zang van Lauri Myllmäki (die ook verantwoordelijk is voor een groot deel van de songs, samen met bassist Tomi Moisio) en Minttu Tervaharju. Laatstgenoemde mag vooral schitteren in het serene Spark en het donkere, met cello en meer…

Ze hebben het weer gedaan. Tim Easton, Leeroy Stagger en Evan Phillips (de laaste ken je misschien het beste als voorman van de Whipsaws) maakten met Resolution Road een tweede gezamenlijke album. Het al uit 2008 stammende One For The Ditch was het eerste project van Easton Stagger Phillips en dit sobertjes getoonzette en voornamelijke akoestische album wordt nu opgevolgd door een verzameling nummers waarvoor een breder muzikaal palet is gebruikt. Toetsen, elektrische gitaren, drums, je krijgt liedjes met een volle meer…