Hou je wel van een beetje ruig? Dit is ruig: The Great Controversy (eigen beheer) van Javi Garcia. Het tweede album van de man uit New Braunfels, Texas is opzienbarend. Gelijk al in het eerste nummer, The Sound, verwijt een vader zijn dochter slapheid. Geen wonder: hij verdient zijn geld op zijn rug onder een kapotte auto, zij in dezelfde houding onder een man. ‘You’d know an honest days work/Ain’t with a dick in your hand’. Het wordt niet beter in Nightfall (met mooie bijdrage op fiddle van Reckless Kelly’s Cody Braun). Telkens meer…

Ik zou het in deze recensie kunnen hebben over een rechtvaardige wereld en hoe succesvol deze band daarin wel zou zijn, maar daar heb ik geen zin in. Wordt dan een zeurderig verhaal en dat doet Mayberry, de nieuwe plaat van I Can Lick Any Sonofabitch In The House geen goed. Laat ik zeggen dat de band uit Portland met deze vijfde studioplaat weer midden in de roos schiet. Je hebt country en je hebt punk. En als je die combinatie laat aanjagen door mondharmonicaspeler Dave Lipkind en de rauwe stem van Micheal Dean Damron heb je die typische meer…

Time Will Take You (eigen beheer) is inmiddels het zevende album van Ian McFeron en toch besteedden wij op deze site nooit eerder aandacht aan deze singer-songwriter uit Seattle. Als het niveau van de liedjes op dit album ook maar enigszins exemplarisch is voor het eerdere werk van McFeron zou deze omissie erg jammer zijn. Time Will Take You werd in Nashville onder productionele leiding van Doug Lancio (die dat eerder deed bij Gretchen Peters, Matraca Berg e.v.a.) opgenomen. Muzikale hulp kwam er van oud-Cardinals Brad Pemberton (drums) en meer…

Als je op haar website de biografie van Bonnie Whitmore leest zie je dat ze uit een heel muzikaal gezin komt. Pa Whitmore leerde zijn twee dochters al op vroege leeftijd een instrument te bespelen zodat ze met hem konden optreden. Hij had zelf een vliegbrevet zodat ze kriskras door Texas en omliggende staten konden vliegen voor die optredens. Bonnie’s zus is de eerste die haar liedjes op een cd zet. Een groot deel van de lezers zal een paar weken geleden deze zus aan het werk gezien hebben. Het gaat hier natuurlijk om Eleanor Whitmore, de vrouwelijke meer…

John Moreland neemt het vak van singer-songwriter serieus. Op zijn jongste album, In The Throes (Last Chance Records), staan tien nummers van eigen hand. En niet alleen zingt hij ze; hij speelt zowat ook alle instrumenten zelf (gitaar, bas, drums, piano, percussie en mondharmonica). Tsja, op een enkel nummer is er een muzikale bijdrage van een bevriend musicus. Maar hou het er maar op dat In The Throes een echte soloplaat is. En wat voor één! De uit Oklahoma afkomstige Moreland, met een verleden in allerlei hardcorebands, houdt het op meer…

Satellite Inn tekende in 1999 een contract met het Amerikaanse label Moodfood waar ze de opvolgers waren van Whiskeytown dat net naar een groter label verhuist was. Een echte Amerikaanse carriere kwam niet van de grond. Zanger Stiv Cantarelli keerde terug naar Italië, waar hij onder meer een garageband begon: het ook ooit op deze pagina’s besproken Gold Rust. Voor Black Music/White Music (Stovepony Records) wendde Cantarelli zich tot zijn oude kameraden uit de Satellite Inn-tijd: Antonio Perugini (drums) en Fabrizio Gramellini (bas en gitaren). Samen meer…

Rik van den Bosch, wie kent hem nog? In 2005 finalist in De Grote Prijs van Nederland en in 2008 schreven we een recensie van zijn cd Coffee, Cigarettes & Beer, waarop een nummer werd meegezongen door Roos Rebergen. Met Rebergen en haar band Roosbeef is het in commercieel opzicht steeds beter gegaan. Van de Amsterdammer Van den Bosch hoorden we weinig meer. Maar… hij is terug. De nu, na enige omzwervingen, in Barcelona gevestigde singer-songwriter levert als Rik Van den Bosch & the Dandies een heerlijke nieuwe plaat af. Een overigens meer…

Als je op het wereldwijde web verder kijkt dan je neus lang is kom je regelmatig leuke dingen tegen. Zo vonden we op facebook Tallahassee, een band gevormd in Rhode Island en nu domicilie houdend in Boston. De vier leden hebben verschillende achtergronden zoals professioneel football, kunst en klassieke muziek. Tezamen proberen zij americana te maken zonder gebaande paden te treden. Zoals te horen valt op Old Ways (sic) lukt hen dat aardig. Op dit in eigen beheer uitgegeven tweede album combineren Brian Barthelmes, Shawn Carney, Scott Thompson en Matt Raskopf op een meer…

Je kunt je afvragen wat Charley Cruz & The Lost Souls nog meer moeten doen om jullie, lezers, te overtuigen van het feit dat er hier in de Lage Landen prachtige americana gemaakt wordt. En dat een uit South Carolina of Missouri voor veel geld geïmporteerde cd (ik doe nu alsof er niet gedownload wordt en het bestaan van Spotify ontken ik ten behoeve van deze recensie ook even) niet per definitie beter is dan een album uit Dordrecht. The Other Side (CRS/Munich), het derde album van dit kwartet uit deze stad staat namelijk als een meer…