Wie op nieuw werk van Son Volt of the Bottle Rockets zit te wachten, zal nog even geduld moeten hebben. Zij kunnen ondertussen hun oor eens te luisteren leggen bij Hard Water (Spark and Shine Records/Sonic Rendezvous) van Massy Ferguson. Deze band uit Seattle maakt namelijk blue collar twang rock geinspireerd door Bruce Springsteen, the Hold Steady en the Jayhawks en komt dan uit bij eerstgenoemde bands. En hoe! Hard Water bevat 10 heerlijke liedjes. Vaak lekker robuust, maar altijd met een lekker pakkende melodielijn. En meestal met meer…

’t Was al een tijdje stil rondom de meest Amerikaanse Zweed aan deze kant van de Atlantische Oceaan, Christian Kjellvander. Zijn laatste (en overigens niet meest indrukwekkende) cd I Saw Her From Here/I Saw here From Her stamde immers al uit 2007.  Maar met The Rough And Rynge is hij weer helemaal terug. Ach, ik zeg het maar gewoon: dit is fantastisch. Kjellvander trok zich met een stel bevriende muzikanten terug in een boerenschuur, die bekend staat als Rynge Castle en nam in 5 dagen meer…

This Broken Key is de tweede volwaardige plaat van het Schotse Doghouse Roses. Dit duo bestaande uit gitarist Paul Tasker en zangeres Iona MacDonald schotelt ons op dit album 12 liedjes voor die op het snijvlak van pop en folk (en vooruit, een tikkie blues) liggen. Bijzonder mooi is het akoestische gitaarspel van Tasker, die in het verleden ooit nog gitaarleraar was van Belle and Sebastian-gitarist Stevie Jackson. McDonald zet er een klassieke folkstem tegenover die ik in de vlottere nummers erg lekker vind klinken. Aan de andere kant meer…

Als Greg Trooper z’n hoedje niet zo pregnant op de hoes van zijn nieuwe album Upside-down Town (52 Shakes Records/Lucky Dice) had gezet, zou ik er niet over begonnen zijn. Over de man met het hoedje, zoals hij tot in den treure wordt aangeduid. Zo’n gimmick kan ook tegen je gaan werken, belangrijker worden dan de muziek. Gelukkig zijn er de liedjes van Upside-down Town, die duidelijk maken dat Greg Trooper wel meer is dan alleen de Man met het Hoedje. Het allermooist is They Call Me Hank, dat over zo’n zwerver meer…

Ruim een jaar geleden waren we behoorlijk onder de indruk van Old Masters Painted These Moments, de debuut-cd van Tommy Ebben. Een jonge gast uit Groningen, die voor de dag kwam met een kunstwerkje dat al gerust als een meesterproef beschouwd kon worden. Achteraf noemt hij het zelf een ‘demo-album’. Een tussenstap in zijn prille muziekcarrière. Terecht? Misschien. Want op zijn eerste ‘echte’ album Dreamless Slumbers (met The Small Town Villains) heeft Ebben vier nummers opnieuw opgenomen, en eerlijk is eerlijk: ze klinken nóg meer…

Australische rootsmuziek is in de Lage Landen niet erg bekend.  Spontaan vallen me de namen binnen van Kasey Chambers en Halfway maar daarna moet ik toch diep nadenken. De in Nederland wonende Autraliër Dan Tuffy (van Big Low) is natuurlijk veel meer op de hoogte van de americana-scene in zijn vaderland. Hij besloot het als “de beste rootsplaat van Australië 2009” bekroonde Black Across The Fields ook hier te lande uit te brengen, op zijn eigen Smoked Recordings-label. En dat is terecht en meer…

Ik ben verrast door Boris McCutcheon. Daarbij moet ik eerst misschien aangeven dat ik in het verleden niet overtuigd ben door de platen die hij maakte.  Ik vond het middelmatig en werd zelden geraakt door de liedjes van de man uit New Mexico. De laatste, Bad Road, Good People, vond ik al een stuk beter dan het vorige werk. Met The Wheel Of Life (Lucky Dice) rijdt McCutcheon zich met zijn Saltlicks wat mij betreft echter gelijk in de kopgroep van de americana. Heerlijke plaat, gevarieerd meer…