Christina LaRocca is een Amerikaanse van Italiaanse komaf. Ze verhuisde een paar jaar geleden van New York naar Los Angeles om haar muzikale loopbaan een nieuwe impuls te geven. Sindsdien is ze van soul en blues een beetje naar de americana geschoven. Dat staat tenminste in het begeleidend schrijven van de promotor. Op These Are My Whiskey Dreams (eigen beheer) valt het nog niet mee om die americana te ontwaren. Op A Man Like You valt vooral een neiging op tot overschreeuwen. Een beetje als Sass Jordan, maar die heeft tenminste echt zo’n ruige strot. Nog meer…

Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Back To The Garden (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. Niets nieuws onder de zon. Maar is dat erg? Zolang de zon maar opkomt. Of in de woorden van Elvis: ‘Truth is like the sun. You meer…

In de recensie van Kids In The Street merkten we op dat de diverse invloeden van Justin Townes Earle voor het eerst echt helemaal samenkwamen in een persoonlijke stijl. Op The Saint Of Lost Causes (New West Records/PIAS) zet hij die ontwikkeling door. Een groeibriljant, dit album. In eerste instantie komt het allemaal nog wat gewoontjes over. Veel midtempo, geen uitschieters. Na meerdere draaibeurten blijkt het geheel meer dan de som der delen. Die opmerking dat er geen uitschieters zijn, verdient wel enige uitleg. De plaat begint meer…

Allereerst: zet de volumeknop iets hoger, anders blijft Trails (Cherry Red Records/Bertus) teveel hangen op de achtergrond. Dat is jammer, want Roseanne Reid is een onderscheidend artieste. De Schotse singer-songwriter schrijft liedjes die het in zich hebben om onder de huid te kruipen. Maar gebeurt dat ook? De vraag stellen is hem beantwoorden. Producer Teddy Thompson benadrukt de bedaarde kant van deze 26-jarige dochter van Greg Reid (The Proclaimers). Met haar rustige manier van zingen heeft Reid dat ongetwijfeld meer…

Het was een lezer die me op Songs Of The Highway (eigen beheer) van Josh Gray wees. Gelukkig maar want anders was dit kleinood misschien aan mij en u voorbij gegaan. Gray is al langere tijd in de muziek werkzaam maar dit is pas zijn eerste volledige album. Misschien ligt de hoge kwaliteit van de plaat daaraan en heeft hij zijn allerbeste nummers van de afgelopen jaren kunnen bundelen. Bij het eerste twee liedjes dacht ik nog: “Hé leuk, maar is dit echt onderscheidend?” Bij het derde nummer, het rockende Midnight Rendezvous, was ik om. De meer…

Reeds in januari hadden we het over dit album. Dat was in een recensie van Tip Jar, het Nederlandse duo Bart de Win en Arianne Knegt had in Austin behalve de opnamen voor Onward namelijk nog een klusje te doen. Daarover later meer, schreven we en daar lieten we het toen bij. Dat later is dus echt flink later geworden. Vreemd zoals dat soms gaat, want we waren op dat moment al diep onder de indruk van Tex (eigen beheer) van Terry Klein. Het album werd al in januari lof toegezwaaid door de website Johnny’s Garden, dat twee jaar eerder ook al schreef over het debuut Great Northern. Toch is de naam van Klein daarmee nog niet echt gevestigd. Dat is zonde, want er is hoe dan ook een publiek voor de prachtige, verhalende liedjes van deze man. Iedereen die Sam Baker hoog heeft, en dat zijn er immers nogal wat, kan maar beter ook de twee albums van meer…

Hij heeft het postuur van Texas, waar alles groter is. Hij is nog een twintiger en heeft met Wish You Were Here (State Fair Records) een debuut afgeleverd waarmee de countrymuziek weer even vooruit kan. Joshua Ray Walker komt uit Dallas en is van plan daar ook te blijven. Hij is behoorlijk zelfverzekerd dat hij zijn handeltje heel goed van daaruit kan bestieren. Zolang hij zich niet laat opslokken door de muziekindustrie, heeft hij alle tijd en gelegenheid om te doen wat hij wil. Hij weet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Hij weet van meer…

Dromen terwijl je slaapt. Dromen terwijl je wakker bent. Goodbye El Dorado (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Russ Tolman is een conceptplaat over Californië en er is nauwelijks verschil tussen dag en nacht. Op North Hollywood Dream gaat het over een nieuwkomer in de stad. Die droom valt nog niet mee. Het is net als elders gewoon een kwestie van het hoofd boven water houden. Voor Tolman is het een kwestie van afscheid nemen. Zijn vrouw verliet hem, dus moet hij ook maar eens verder kijken. Op het titelnummer vertelt hij dat hij in de stad een van meer…

Bruce Springsteen heeft het. American Aquarium heeft het. M. Lockwood Porter heeft het. Ze kunnen allemaal negatieve omstandigheden omzetten in positieve energie. Communion In The Ashes (Black Mesa Records) staat vol strijdliederen. Het is waar het in americana om draait; de omstandigheden beschrijven, er iets van vinden, er iets mee doen. Liedjes afleveren die iets in gang kunnen zetten. Een gemeenschap bouwen op de asresten. Op het titelnummer neemt M. afscheid van San Francisco, al besefte hij op het moment dat  meer…

De titel NOWThen (Rockink Music) slaat op twee perioden in het leven van Rich Krueger. Then behelst de periode van 1985-1998 en now begint in 2008. In de tussenliggende periode was Krueger voornamelijk bezig met zijn academische loopbaan in de neonatologie, dat is de geneeskunde die zich richt op pasgeborenen die intensieve zorg behoeven. In die tijd speelde hij slechts muziek in de lutherse kerk om de kerkband iets meer in de richting van Holy Modal Rounders te duwen. Het is dus niet zo gek dat de legendarische Peter Stampfel een van de gasten is op NOWThen. En hij is niet de enige. Ook Robbie Fulks, John Fullbright en Gary Lucas leveren bijdragen aan deze met 15 nummers tot de rand gevulde (74 minuten) cd. Die gasten zijn een indicatie voor de avontuurlijke keuzes van deze singer-songwriter. The Great War is het oudste liedje op dit album. Krueger schreef meer…