Ry Cavanaugh dankt zijn voornaam aan Ry Cooder. Diens eerste elpee was net uit toen de Amerikaan op de wereld kwam. Zijn vader maakte zelf ook muziek, hij was actief in de folkscene van New England. Eigenlijk waren er altijd wel musici over de vloer bij zijn ouders. In de jaren 70 speelde vader regelmatig in het Lone Star Cafe in New York. Op Time For This (Cav Productions) speelt Ry Cavanaugh (zang, gitaar) liedjes van zijn vader. Qua stijl doet het album aan alsof het in de jaren 60 of 70 is opgenomen. Cavanaugh, een van de kernleden van meer…

A Wave Of Golden Things (Joyful Noise/Konkurrent) van Tall Tall Trees wordt door de platenmaatschappij aangeprezen als kosmische countryrock, maar is het dat ook? Mwah, een banjo maakt nog geen countryrock. Dat kosmische valt wel te plaatsen. Mike Savino, de drijvende kracht achter dit project, drijft namelijk soms zomaar weg op een wolkje. Of zijn het de rookgordijnen van een joint? De Amerikaan nam het album op in een mobiele studio die geplaatst werd op een hennepplantage in de Appalachen. Kan dus zomaar. Afijn, het geluidsdecor van opener meer…

Nog eens een plaatje uit Portugal bespreken? Alleen als het de moeite waard is toch? Okee! The Gambler Song (Sony) van Mazgani is dat. Eerst maar even iets over Mazgani, oftewel Shahryar Mazgani zoals hij voluit heet. Werd in Iran geboren maar kwam na de revolutie van 1979 als kleuter met zijn ouders in Lissabon terecht. Maakte eerder al 5 albums (waarvan we de coversplaat Lifeboat ook al eens hier bespraken), en voegt met dit The Gambler Song weer een album met negen zelfgeschreven songs toe aan zijn oeuvre. Negen fijne meer…

Het collectief Bonny Light Horseman bewerkte oude traditionele folksongs en verspijkerde ze tot moderne composities. Ook de teksten werden hier en daar aangepast om een nieuwe dimensie te creëren. De bandnaam is gewoon de titel van een oud liedje, waarmee Bonny Light Horseman (37303d/Konkurrent) begint. Napoleon krijgt ervan langs. Want een geliefde kwam niet thuis. Daar zit nu iemand met een gebroken hart. Anaïs Mitchell (zang, akoestische gitaar) zingt het. Zij vormde het collectief met Josh Kaufman (zang, gitaren, meer…

Een plaatje uit Nederland. Niet van hier, maar van hoog in de bergen van Colorado. Nederland ligt op ruim 2500 meter en Amberly Chalberg nam er Hi-Line (eigen beheer) op. In The Mountain House aldaar. Chalberg schreef de nummers en zingt ze. De gitaren worden bespeeld door Joe Mazza (akoestisch, elektrisch, lap steel) en Eben Grace (elektrisch, bottleneck, akoestisch, twaalfsnarig akoestisch). Naast de ritmesectie (Jim Christie op drums en Taras Prodaniuk op bas) zijn er dan nog gasten die nog meer akoestische gitaren, toetsen, pedal steel, mondharmonica meer…

Voor de elfde keer touren Tom Mank & Sera Smolen op dit moment door Nederland en België. Op We Still Know How To Love (eigen beheer) roept het Amerikaanse duo op enkele nummers wederom de hulp in van de Nederlander Gait Klein Kromhof (mondharmonica) en de Belgische Kimberly Cleays (zang). Op We Still Know How To Love (Verzet) zingt de laatste zelfs enkele regels in het Nederlands. Het is een nummer over een piloot van de geallieerden die hier neerstort en die voor zijn redding bedankt met kussen en een zoon. Mank (gitaar, zang) en meer…

John Moreland had een probleem. Hij had van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Hoe hield hij het leuk voor zichzelf? Hoe voorkwam hij sleur? Hoe wist hij artistieke bloedarmoede weg te houden? LP5 (Old Omens/Thirty Tigers/Bertus) is het verrassende antwoord. Door gewoon een beetje aan te klooien op diverse instrumenten hervond hij het plezier in muziek maken. Zo kwam hij tot het besef, dat niet alle vingeroefeningen tot briljante liedjes hoeven te leiden. Dat betekent niet dat hij maar wat doet op zijn nieuwste album, zijn vijfde dus. Voor het eerst meer…

Melvin Litton was twintig jaar het gezicht van The Border Band. Vier jaar geleden besloot hij solo verder te gaan. Dat voornemen droeg hij al snel ten grave, om een beetje in de schrijfstijl van The Gothic Cowboy, zoals hij zich nu noemt, te blijven. Want hij ontmoette Dan Hermeck oftewel Mando Dan. En op Between The Wars (eigen beheer) sloten ook nog Til Willis (mondharmonica) en Jeff Jackson (staande bas) zich aan. Samen speelden ze twee cd’s vol (26 nummers, 145 minuten) met verhalen over de buffalojacht, het plukken van hennep in Kansas een meer…

Wat een fantastische plaat heeft Benjamin Tod (volledige naam, echt waar, Benjamin Tod Flippo) gemaakt. Het is zijn tweede en heet A Heart Of Gold Is Hard To Find (Anti-Corporate Music). In de 10 liedjes hoor je alleen Tod en zijn akoestische gitaar, en toch boeit het album van de eerste tot en met de laatste noot. Tod deelt hier een mokerslag uit. De melodieën zijn sterk, het gitaarwerk is naar behoren maar het zijn vooral de teksten waarmee hij overtuigt. Zeker als je iets weet van de achtergrond van de man. Hij werd van de middelbare school meer…

Als Georgia O’Keeffe muziek zou hebben gemaakt, dan had dat zo ongeveer geklonken als Itasca. Hoezo? Kunstschilder Georgia O’Keeffe vond inspiratie in het landschap van New Mexico en zette dat over in kleurrijke werken van duidelijke, doch zachte lijnen. Voor Spring (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) vertoefde de in Los Angeles wonende Kayla Cohen, oftewel Itasca, twee maanden in  een honderd jaar oude adobe. Dat is een huis en adobe is tevens het belangrijkste bouwmateriaal, een soort klei waarmee je zandkleurige lagen smeert. De muziek voelt meer…