I tried to hold the world in my mouth, zingt Daniel Romano. De wereld in de mond van Romano is een toverbal. De Canadees kauwt op vele smaken popmuziek en spuwt die er in een stuiterend tempo uit als tamelijk geniale liedjes vol stijlcitaten. Modern Pressure (New West Records/PIAS) bestaat net als voorganger Mosey uit een collectie ambachtelijk geboetseerde mini-opera’s. In zijn eentje construeerde Romano in Zweden en Ontario laag voor laag kleine meesterwerkjes die hij met de overgave van een popprofessor leven inblaast. Deze meer…

Als er iedere maand een plaat zou uitkomen als Inherited Darkness van de uit Boston opererende Glenn Yoder & The Western States, dan was ik een zeer gelukkig man (in muziekopzicht). Spekkie voor het bekkie, engelenkoor voor het gehoor. En dan zo maar uit het niets. Zoals dat me ook ooit gebeurde met Quiet Hollers, Brother Wild, The First Miles, Great Peacock, The New Frontiers, Sorta, Lauderdale. Inderdaad, een rijtje bands waarvan alleen eerstgenoemde een beetje aan het doorbreken is. Dat geeft niet. Stemmige rock, met een americana-ondergrond, meer…

Je leest er in Nederland niet zoveel over en je moet zelf ook echt op zoek naar zijn muziek, maar de Amerikaan Anders Parker is sinds jaar en dag (al vanaf midden jaren 90) een van de interessantere lieden in de alternatieve country. Eerst als voorman van de formatie Varnaline, maar later vooral als soloartiest. Of als maatje van Jay Farrar in Gob Iron, of als een onderdeel van de gelegenheidsformatie New Multitudes, naast eerdergenoemde Farrar, met Will Johnson en Jim James. Vorige maand bracht hij in eigen beheer The Man Who Fell From Earth uit. Daarop klinkt hij meer…

Op Beyond The Ash And Steel (eigen beheer) kijkt Judy Kass vooruit. Door de tranen van het verlies heen vindt ze hoop. Het titelnummer van haar tweede album vindt zijn oorsprong in 9/11. Ze werkte op de 41ste verdieping van World Trade Center, maar was op die bewuste dag verhinderd. Ze verloor bijna 300 collega’s bij de aanslag. De zachte folkliedjes passen in de traditie van de Amerikaanse oostkust, maar slaan soms ook een brug naar Laurel Canyon in de jaren 60. Op opener Chili Pepper Nights treffen we niemand minder dan John Sebastian (Lovin’ meer…

De succesvolle producer Dave Cobb tekende ook al voor Colter Wall (Young Mary’s Record Co./Thirty Tigers/Bertus), maar zonder diens bemoeienis was het ook wel goed gekomen met dit debuut. Cobb hoeft namelijk weinig toe te voegen aan de muziek van deze pas 21-jarige Canadees. Colter Wall is een outlaw met een zwarte cowboyhoed uit Saskatchewan en een stem die alle grassprieten op de prairie van zijn provincie platdrukt. De jonge artiest met de donkere stem kent zijn klassiekers en voegt er voldoende aan toe om dit album aan meer…

Talisman (RPM) van de Australiêr Gus McKay is broeierige blues met de muzikale vrijheid van jazz. Dat beleef je alsof Howe Gelb, Morphine en Chet Baker samen door de outback reizen. Dat er wat gebeurt op dit album valt al af te lezen aan de instrumentatie. De Australiër (zang, gitaar, mondharmonica) produceerde Talisman samen met zijn companen Ronan Charles (drums, percussie, toetsen, tenor sax, taishokoto, dat is een Japans snaarinstrument met een lange holle body en toetsen als een typemachine) en Phil Waldron (bas, pedal steel, meer…

In 2010 maakte Karel Elson –een model turned singer- het album The Ghost Who Walks vol heerlijke retro rootspop. Die plaat werd geproduceerd door echtgenoot Jack White (de Jack White). Twee kinderen en een echtscheiding volgden. Voor het nieuwe album, het eerste sinds 2010, wendde Elson zich tot singer-songwriter Jonathan Wilson. Met hem nam ze in Los Angeles 10 nieuwe nummers op voor Double Roses (1965 Records). Wat direct opvalt is dat het countrygehalte op deze plaat wat lager is ten opzichte van de vorige plaat. Nu legt ze zich wat meer meer…

In 2012 waren we aangenaam verrast door het album Doghouse Roses van de Noorse zangeres Benedicte Braenden. Door prettige familie-omstandigheden duurde het even voordat ze met een opvolger op de proppen komt. Maar nu ligt er dan Blood On Your Hands (Hocus Pocus Records). Daarop hoor je in 32 minuten 9 nummers voorbijkomen. Dat is misschien niet bijster veel, maar het aanbod is wel lekker. Eerlijkheidshalve moeten we wel zeggen dat Blood On Your Hands over het geheel genomen net iets minder verrassend klinkt dan zijn voorganger. Maar meer…

Zonder problemen is Malcolm Holcombe nergens. Waar zou hij in godsnaam over moeten zingen? De Amerikaan bestaat van de problemen. Verdient zijn boterham met het zingen over alle sores die hem in deze problematische tijden overkomen. Pretty Little Troubles (Singular Recordings) noemde hij zijn nieuwste album. Eerlijk is hij wel. De zwartgallige blues en country, beide formuleringen zijn van toepassing, helt deze keer door de productie van Darrell Scott net iets meer over naar de countrykant. Op het zich in de meer…

Zo’n nieuw album van John Moreland is toch een belevenis. Big Bad Luv (4AD) heet het album dat sinds vorige week in de winkels ligt. De imposante singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma zet daarop een lichte koerswijziging in ten opzichte van voorgangers High On Tulsa Heat en In The Throes. Niet alleen is hij minder somber in zijn teksten, maar hij rockt ook iets meer. Dat begint al in opener Sallisaw Blue, maar ook later in Amen, So Be It en Ain’t We Gold. Het klinkt nog zeker niet zo stevig als op de albums die Moreland in 2008 en 2011 opnam met de Black Gold Band en de meer…